I SA/Gl 1382/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. U. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. z odsetkami za zwłokę i zabezpieczenia jej na majątku podatnika w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącego adwokata.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy został w tej sprawie złożony na urzędowym formularzu z dnia 29 grudnia 2017 r. W tych ramach skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W motywach wniosku wskazał, że na miesięczne utrzymanie dysponuje kwotą 500 zł netto. W oparciu o dokumenty źródłowe nadesłane w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego przy piśmie skarżącego z dnia 20 stycznia 2018 r. oraz oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach (patrz druk PPF), ustalono, co następuje. Skarżący samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, które stanowi wynajmowany pokój w zamian za prace dorywcze. Jedynym źródłem dochodu jest wspomniane wyżej świadczenie rentowe, które po pomniejszeniu o świadczenie alimentacyjne egzekwowane przez komornika wynosi 499,34 zł netto miesięcznie. Skarżący z uwagi na schorzenie podlega stałej opiece medycznej w poradni psychiatrycznej, co generuje relatywnie spore wydatki. Nie posiada jakiegokolwiek majątku. Prowadzona przez niego działalność została zawieszona z dniem 1 maja 2017 r., a w dalszej kolejności ostatecznie zlikwidowana z dniem 28 grudnia 2017 r. Z dokumentacji księgowej wynika, że w okresie od stycznia do kwietnia 2017 r. skarżący poniósł z tego tytułu stratę. Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Prawo pomocy jest instytucją o wyjątkowym charakterze, której zadaniem jest zapewnienie dostępu do Sądu podmiotom, którym brak środków finansowych nie pozwala na prowadzenie postępowania. Konstytucyjne prawo do sądu, wyrażone w art. 45 Konstytucji RP, pozostaje także w zgodzie z zasadami wyrażonymi w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych praw wolności (sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3,5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 – Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), w szczególności jej art. 6 regulującym prawo do rzetelnego procesu sądowego. Prawo to może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (art. 245 § 1 P.p.s.a., przy czym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (zgodnie z zakresem wyznaczonym przez skarżącego) następuje wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej w skrócie: "P.p.s.a".). Zdaniem rozpoznającego wniosek, w stosunku do skarżącego zachodzi przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że z uzyskiwanego dochodu skarżący nie będzie w stanie uiścić należnych w tej sprawie opłat sądowych, jak również zatrudnić pełnomocnika z wyboru. W tych okolicznościach, działając na podstawie art. 245 § 1 i art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.