I SA/Gl 1223/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Anna Rotter, Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi S. S.A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 sierpnia 2025 r. nr SKO.FP/41.4/464/2025/0 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 13 lutego 2023 r., nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 1.004 (jeden tysiąc cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. S. S.A. w B. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy lub Kolegium) z 12 sierpnia 2025 r. nr SKO.FP/41.4/464/2025/0 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2017 r. 2. Stan sprawy. 2.1. Decyzją z dnia 13 lutego 2023 r. Prezydent Miasta G. (dalej: organ pierwszej instancji) odmówił skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości na rok 2017. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 9 grudnia 2022 r. wpłynęła korekta deklaracji na podatek od nieruchomości dotyczącą podatku za rok 2017 wraz z wnioskiem, w którym spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty podatku. Spółka jako podstawę zwolnienia wskazała na art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 707 z późn. zm. - u.p.o.l.). Przepis ten pozwala na skorzystanie ze zwolnienia infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, tj. linii kolejowych o szerokości torów określonych w rozporządzeniu ministra infrastruktury z dnia 26 września 2003 r. w sprawie wykazu typów budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego. Jednocześnie spółka podniosła, iż zwolnieniu podlega cała działka ewidencyjna, na której znajduje się infrastruktura kolejowa, co potwierdza orzecznictwo sadów administracyjnych. Spółka została wezwana przez organ pierwszej instancji, pismem z dnia 29 grudnia 2022 r. do przedłożenia dowodów potwierdzających, iż linie kolejowe znajdujące się na działce nr [...], obręb Nowe G., posiadają szerokość torów większą niż 1435 mm oraz złożenia wyjaśnień czy infrastruktura kolejowa znajdująca się na przedmiotowej działce była czynna w 2017 r. W odpowiedzi z dnia 4 stycznia 2023 r. spółka poinformowała organ, iż nie jest w stanie przesłać wymaganych informacji we wskazanym terminie i prosi o przedłużenie terminu na udzielenie odpowiedzi. Ponadto w dniu 1 lutego 2023 r. drogą e-mail spółka ponownie poinformowała, iż nie może odnieść się do treści wezwania gdyż, wystąpiła do właściciela infrastruktury o przedłożenie dowodów, iż przedmiotowa linia kolejowe istniała w 2017 r. Dalej organ wskazał, że nie kwestionuje, iż na przedmiotowej działce nr [...], posadowione były w roku 2017 tory kolejowe. Organ podatkowy kwestionuje natomiast prawo do zwolnienia, o które wnosi spółka, gdyż w jego ocenie tory na przedmiotowej działce nie posiadają szerokość większej niż 1435 mm, a o zwolnienie działki właśnie w związku posadowieniem tam takich torów wniosła strona. Zebrane i przytoczone dane jednoznacznie wskazują, że na terenie Miasta G. nie znajdują się i nie znajdowały linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Jednocześnie spółka pomimo wezwania nie dostarczyła organowi podatkowemu dowodów potwierdzających istnienie na działce nr [...] linii kolejowych tego rodzaju. 2.2. We wniesionym odwołaniu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania zarzucono naruszenie prowadzenia postępowania z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.- o.p.). W ocenie podatnika, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przesłanką pozwalającą na skorzystanie z przedmiotowego zwolnienia jest wyłącznie udostępnienie przewoźnikowi i bez znaczenia jest czy infrastruktura jest wykorzystywana faktycznie czy też nie. 2.3. Mocą zaskarżonej w nn. sprawie decyzji, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał treść art. 7 ust. 1 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym w 2017 r.), zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości: 1) grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm; Warunki do zwolnienia są określone alternatywnie, a zatem wystarczy spełnienie jednego z nich, aby infrastruktura kolejowa mogła korzystać ze zwolnienia. W rozpatrywanej sprawie skarżąca w piśmie z dnia 9 lutego 2023r. będącym odpowiedzią na wezwanie organu wyjaśniła, że linia kolejowa znajdująca się na działce nr [...], co do której podatnik zastosował zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l w 2017 r. była udostępniana przewoźnikowi kolejowemu P. - oddział [...]. Na potwierdzenie tego faktu podatnik dołączył pismo P. S.A. z 7 lutego 2023 r. z którego wynika, że na działce nr [...] znajduję się tor kolejowy nr [...] będący elementem infrastruktury kolejowej. Tor ten stanowi składnik majątkowy należący do P. S.A. Oddział [...] i zgodnie ze Statutem Sieci Kolejowej P. S.A. tor ten posiada statut infrastruktury nieczynnej. Dalej Kolegium uzasadniając swoje stanowisko wskazało, że udostępnienie infrastruktury kolejowej może dotyczyć wyłącznie czynnej infrastruktury kolejowej. Niezależnie od powyższego podkreśliło, że podatnik nie mógł udostępnić elementu infrastruktury kolejowej jakim jest przedmiotowy tor kolejowy, ponieważ nie wchodzi on w skład jego majątku. Skarżąca jest bowiem jedynie właścicielem działki, na której sporny tor jest posadowiony. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Przepis ten dopuszcza zatem sytuację, kiedy podatnikiem podatku od nieruchomości w przypadku gruntu jest właściciel gruntu, a podatnikiem podatku od budowli posadowionej na tym gruncie będzie inny podmiot, będący właścicielem tej budowli. I z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości od przedmiotowego gruntu, natomiast podatnikiem podatku od nieruchomości od budowli - toru kolejowego posadowionego na tym gruncie jest P. S.A. (Oddział [...]). Skarżąca nie mogła zatem udostępnić infrastruktury kolejowej nie będąc jej właścicielem. Nie zachodzi zatem żadna z przesłanek z art. 7 ust. 1 u.p.o.l. 3.1. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono jej naruszenie: - art. 120, art. 121 oraz art. 187 o.p., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, - art. 7 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. poprzez uznanie, że wskazane przez skarżącą nieruchomości nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej podlegającej zwolnieniu z podatkowania na podstawie wskazanego przepisu. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że nie budzi wątpliwości fakt istnienia ww. infrastruktury w badanym okresie oraz że była ona w posiadaniu przewoźnika kolejowego. Istotnym jest wyłącznie udostępnienie faktyczne infrastruktury kolejowej przewoźnikowi, aby możliwe było zastosowanie przedmiotowego zwolnienia i ze zwolnienia korzysta zarówno sama infrastruktura jak również nieruchomości na których ta infrastruktura jest posadowiona. Nie jest możliwe rozłączne traktowanie infrastruktury w stosunku do nieruchomości, na której się znajduje. W świetle przepisów prawa cywilnego właścicielem budynków i budowli posadowionych na nieruchomości jest właściciel gruntu tym samym o ile w zapisach księgowych ich właścicielem było P. S.A. o tyle w rozumieniu przepisów prawa cywilnego właścicielem nieruchomości, a więc infrastruktury jest skarżąca. Organ pierwszej instancji jak również organ odwoławczy nie dociekali prawdy materialnej - statusu wskazanej infrastruktury, a oparli się w tym zakresie wyłącznie na oświadczeniu P. S.A. - należy wskazać, że status infrastruktury kolejowej wynika z wydanych przez Urząd Transportu Kolejowego - organ centralnej administracji publicznej, gdzie występując do ww. organu, Prezydent Miasta G. mógł ustalić, na podstawie danych - nr działki, czy dana infrastruktura stanowiła w danym okresie - roku 2017 infrastrukturę czynną. Zgodnie z wiedzą podatnika, infrastruktura ta zdatna była do użytkowania i była faktycznie wykorzystywana przez przewoźnika, w związku z powyższym organ powinien w zaskarżonej decyzji uchylić decyzję organu pierwszej instancji w tej części wskazując na możliwość stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za badany okres i wskazać na konieczność ustalenia statusu ww. infrastruktury w oparciu o informacje uzyskane w Urzędzie Transportu Kolejowego. Na marginesie wskazano, że skarżąca wystąpiła do ww. organu o wydanie certyfikatu dla nieruchomości, której dotyczy przedmiotowe postępowanie. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: 4. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w latach 2017-2021, zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: (a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub (b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub (c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Przesłanki te stosuje się rozłącznie, tj. spełnienie którejkolwiek z nich skutkuje zwolnieniem z podatku od nieruchomości. Ze wskazanego przepisu wynika, że dla skorzystania ze zwolnienia konieczne jest aby grunty, budynki i budowle: - wchodziły w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym i - żeby została spełniona jedna z przesłanek wymienionych od lit. a do c) art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Przy czym art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jednoznacznie odsyła do ustawy o transporcie kolejowym. Pojęcie infrastruktury kolejowej, którym posługuje się omawiany przepis należy więc odczytywać zgodnie z zapisami ustawy o transporcie kolejowym (u.t.k.). W art. 4 pkt 1 u.t.k., wskazano, że przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć elementy określone w Załączniku Nr 1 do ustawy. Z kolei Załącznik Nr 1 do ustawy stanowi, że w skład infrastruktury kolejowej wchodzą następujące elementy, pod warunkiem, że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania: 1) tory kolejowe, w tym rozjazdy i skrzyżowania torów, wchodzące w ich skład szyny, szyny żłobkowe, kierownice, odbojnice, prowadnice, zwrotnice, krzyżownice i inne elementy rozjazdów, podkłady kolejowe i przytwierdzenia, drobne elementy nawierzchni kolejowej, podsypka w tym tłuczeń i piasek; 2) obrotnice i przesuwnice; 3) podtorze, w szczególności nasypy i przekopy, systemy kanałów i rowów odwadniających, rowy murowane, ściany osłonowe, roślinność posadzona w celu ochrony skarp; 4) obiekty inżynieryjne: mosty, wiadukty, przepusty i inne konstrukcje mostowe, tunele, przejścia nad i pod torami, mury oporowe i umocnienia skarp; 5) nastawnie, urządzenia sterowania ruchem kolejowym, w tym urządzenia zabezpieczające, sygnalizacyjne i łącznościowe na szlaku, w stacjach i stacjach rozrządowych, urządzenia służące do wytwarzania, przetwarzania i dystrybucji prądu elektrycznego do celów sygnalizacji i łączności; budynki, w których takie urządzenia lub instalacje się znajdują; przytorowe urządzenia kontroli bezpiecznej jazdy pociągów i wykrywania stanów awaryjnych w przejeżdżającym taborze; hamulce torowe; urządzenia do ogrzewania rozjazdów; 6) perony wraz z infrastrukturą umożliwiającą dotarcie do nich pasażerom, pieszo lub pojazdem, z drogi publicznej lub dworca kolejowego; 7) rampy towarowe, w tym w terminalach towarowych, wraz z drogami dowozu i odwozu towarów do dróg publicznych; 8) drogi technologiczne i przejścia wzdłuż torów, mury ogradzające, żywopłoty, ogrodzenia, pasy przeciwpożarowe, zasłony odśnieżne; 9) przejazdy koIejowo-drogowe i przejścia w poziomie szyn, w tym urządzenia i systemy służące zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego i pieszego; 10) systemy oświetleniowe do celów ruchu kolejowego i bezpieczeństwa; 11) urządzenia przetwarzania i rozdziału energii elektrycznej na potrzeby zasilania trakcyjnego: podstacje, kable zasilające pomiędzy podstacjami i przewodami jezdnymi, sieć trakcyjna wraz z konstrukcjami wsporczymi, trzecia szyna z konstrukcjami wsporczymi; 12) grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11. Z brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i załącznika nr 1 do u.t.k. wynika zatem, że zwolnieniu podlegają grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej pod warunkiem, że tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania, a ponadto gdy infrastruktura ta spełnia jeden z trzech warunków: jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub jest wykorzystywana do przewozu osób, lub tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. 5. W nn. sprawie organy w ogóle nie analizowały spełnienia w nn. sprawie ww. przesłanek przedmiotowego zwolnienia. Organ pierwszej instancji skupił się jednie na analizie spełnienia przesłanki z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c, tj., oceniał wyłącznie czy infrastruktura kolejowa tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Z klei organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że udostępnienie infrastruktury kolejowej może dotyczyć wyłącznie czynnej infrastruktury kolejowej, tymczasem z pisma P. S.A. z dnia 7 lutego 2023 r., która jest właścicielem toru kolejowego będącego elementem infrastruktury kolejowej wynika, że tor ten posiada status infrastruktury nieczynnej. Nadto organ odwoławczy wskazał, że skarżąca nie mogła udostępniać tego toru, albowiem jego właścicielem jest P. S.A. W tym miejscu wskazać należy, że w świetle art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i b) u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w roku 2017 zwolnienie gruntów, budynków i budowli jest uzależnione od tego, czy "infrastruktura kolejowa" jest udostępniana przewoźnikom kolejowym (pkt a) lub jest wykorzystywana do przewozu osób (pkt b), czy też tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Warunkiem zwolnienia nie jest zatem to, czy konkretny element infrastruktury (grunt, budynek, budowla) jest udostępniany (pkt a), lecz czy spełnienie warunku z lit. a) lub pozostałych (b i c) można przypisać "infrastrukturze kolejowej", w skład której wchodzi konkretny grunt, budynek czy budowla. Na takie rozumienie przepisu wskazuje przede wszystkim wykładnia językowa: zaimek przymiotny "która" odnosić się może tylko do osoby rodzaju żeńskiego (ten przypadek nie zachodzi) lub do rzeczownika rodzaju żeńskiego w liczbie pojedynczej (ten przypadek zachodzi - tym rzeczownikiem jest "infrastruktura", tylko do tego słowa występującego w początkowym fragmencie art. 7 ust. 1 pkt 1 "pasuje" słowo "która"). Idąc dalej, czasowniki w stronie biernej użyte w pkt a) i b) (jest udostępniana, jest wykorzystywana) wskazują na rodzaj żeński i są liczby pojedynczej, a zatem nie może budzić wątpliwości, że odnoszą się do "infrastruktury" (tj. rzeczownika rodzaju żeńskiego w liczbie pojedynczej), a nie mogą odnosić się do "gruntów, budynków i budowli", które w lit. a) i b) występują w liczbie mnogiej, a żaden z nich nie jest rodzaju żeńskiego. Na takie rozumienie przepisu, który uzależnia objęcie zwolnieniem od udostępnienia czy wykorzystania infrastruktury, a nie konkretnego budynku, budowli lub gruntu, wskazuje też wykładnia logiczna: jeśli przyjrzeć się bliżej punktowi b), to przy założeniu, że chodzi o wykorzystanie konkretnego gruntu, budynku lub budowli "do przewozu osób" - przepis w zasadzie nigdy nie znalazłby zastosowania. Nie można bowiem zaprzeczyć, że np. budynek nie może być "wykorzystany" do ściśle rozumianego "przewozu"; w budynku można co najwyżej oczekiwać na przewóz. Reasumując, warunki "udostępniania" (pkt a) lub "wykorzystywania" odnoszą się do infrastruktury, w skład której wchodzi konkretny, tj. analizowany w kontekście zwolnienia grunt, budynek czy budowla. Kierując się takim rozumieniem przepisu, WSA ponownie przeanalizuje stanowisko organów podatkowych – por. wyrok NSA z 2.04.2025 r., III FSK 1225/23, LEX nr 3861027. Zatem stanowisko organ odwoławczego, zgodnie z którym skarżąca nie mogła udostępniać toru, albowiem jego właścicielem jest P. S.A. nie jest niesłuszne. Udostępnieniu, bowiem ma podlegać infrastruktura kolejowa, a nie jej element. 6. Wobec tego należy w nn. sprawie ustalić czy sporny grunt wchodzi w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym. Nadto czy ta infrastruktura kolejowa stanowiła w 2017 r. infrastrukturą czynną, udostępnianą przewoźnikowi kolejowemu, czy też była wykorzystywana do przewozu osób. Tych czynności organy zaniechały, przez co naruszyły art. 120, art. 121 oraz art. 187 o.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego. W ponownie prowadzonym postępowaniu, należy mieć również na uwadze uchwałę NSA z 8 grudnia 2025 r., III FPS 3/25, z godnie z którą sformułowanie zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 z późn. zm.), zgodnie z którym "zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: jest udostępniana przewoźnikom kolejowym", stanowi w stanie prawnym obowiązującym w latach 2017-2021 podstawę do objęcia zakresem tego zwolnienia jedynie tych części gruntu, które zostały zajęte pod budynki i budowle tworzące infrastrukturę kolejową (usytuowane na obszarze kolejowym). W ww. uchwale za usprawiedliwiony został uznany pogląd, że objęcie całej działki ewidencyjnej gruntu zwolnieniem podatkowym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., oznacza przyznanie beneficjentom zwolnienia od podatku selektywnej korzyści, mogącej zakłócać konkurencję, w sytuacji gdy tylko na fragmencie tego gruntu zlokalizowane (posadowione) zostały budynki lub budowle zaliczane do infrastruktury kolejowej udostępnianej przewoźnikom kolejowym, jest ona w całości zaliczana do gruntów przedsiębiorcy związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a inni przedsiębiorcy dysponujący, jako podatnicy podatku od nieruchomości, podobnymi gruntami, lecz pozbawionymi infrastruktury kolejowej, obowiązani są uiszczać podatek od całego gruntu wg najwyższych stawek. W analizowanym kontekście istotne jest pojęcie drogi kolejowej, która obejmuje zasadniczo budowle (tor lub tory), a inne elementy (budynki, grunty) o tyle, o ile są one z nimi funkcjonalnie połączone. Element funkcjonalny odnieść należy także do gruntów wskazanych w pkt 12 załącznika nr 1 do u.t.k. "Grunty, oznaczone jako działki ewidencyjne, na których znajdują się elementy wymienione w pkt 1-11" stanowią zatem infrastrukturę kolejową wtedy, gdy zgodnie z wprowadzeniem do załącznika nr 1 do u.t.k. "tworzą część linii kolejowej, bocznicy kolejowej lub innej drogi kolejowej, lub są przeznaczone do zarządzania nimi, obsługi przewozu osób lub rzeczy, lub ich utrzymania" oraz te części gruntu, które są niezbędne do obsługi wskazanej infrastruktury kolejowej. Zasadny zatem jest wniosek, że uznanie w ustawie o transporcie kolejowym za element infrastruktury kolejowej całej działki ewidencyjnej gruntu, ze względu na to, że chociaż na ich części znajduje się infrastruktura kolejowa, bez względu na to, do jakich celów jest wykorzystywana pozostała ich część, nie przesądza o tym, czy faktycznie cała działka ewidencyjna będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Za powierzchnię, która związana jest z preferowaną przez prawodawcę funkcją/przeznaczeniem (jest zajęta na obiekty budowlane wchodzące w skład infrastruktury kolejowej), uznać należy grunty, na których zlokalizowane zostały obiekty wymienione w pkt 1-11 załącznika nr 1 do u.t.k., powiększone o obszar koniecznej obsługi tychże obiektów, jak też części gruntu, które z uwagi na istniejącą infrastrukturę kolejową nie mogą być wykorzystane ze względów prawnych do realizacji innych celów. Powierzchnia ta niekoniecznie zatem odpowiadać musi faktycznym granicom geodezyjnym działki gruntu. Kluczowe znaczenie dla ustalenia obszaru gruntów zajętych na infrastrukturę kolejową w powyżej przedstawionym znaczeniu, mogą mieć takie dowody, jak mapy sporządzone przez uprawnionego geodetę z wyraźnym wskazaniem linii odgraniczających te części działki, które wykorzystywane są na preferowany cel podatkowy. Kwestia ta zresztą będzie musiała być w analogiczny sposób rozwiązana w ramach aktualnego stanu prawnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. Zdaniem składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli części gruntu, na których zlokalizowana jest infrastruktura kolejowa, nie pokrywają się z granicami działek określonymi w ewidencji gruntów i budynków, z ulgi podatkowej, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., może korzystać ta część działki, która wiąże się z realizacją preferowanego celu podatkowego. W razie wątpliwości, o zakresie zwolnienia przesądza stan faktyczny. 7. Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. - p.p.s.a.), ponieważ organ dopuścił się zarówno naruszenia ww. przepisów postępowania, jak i dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. 8. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje oparcie w art. 200, art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Na zasądzoną w punkcie drugim wyroku kwotę składa się uiszczony wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika.