I SA/Gl 1183/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2020 r. sprawy ze skargi G.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...], [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości w podatku od towarów i usług za okres od marca 2012 r. do października 2013 r. postanawia odrzucić skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], [...] utrzymał w mocy decyzje Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...], nr [...], którymi orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K.S., E.W., G.Z. oraz skarżącego G.D. jako członków zarządu A Sp. j. w C. wraz z tą Spółką za jej zaległości w podatku od towarów i usług za okres od marca 2012 r. do października 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Doręczenie skarżącemu zaskarżonej decyzji miało następujący przebieg. W dniu 2 maja 2019 r. wskutek niezastania skarżącego przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej. Zarazem w skrzynce pocztowej skarżącego umieszczono zawiadomienie o złożeniu tej przesyłki i możliwości jej odbioru. Powtórnie uczyniono to w dniu 10 maja 2019 r., a w dniu 20 maja 2019 r. przesyłkę tę zwrócono, jako niepodjętą, adresatowi. Skarga została wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. Równocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, niemniej jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 8 stycznia 2020 r. odrzucił ten wniosek skarżącego, a w dniu 2 marca 2020 r. odrzucił zażalenie skarżącego na to orzeczenie. Tego ostatniego postanowienia skarżący nie zaskarżył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona. Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od zaakcentowania, że stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Doręczenie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zatem zdarzeniem inicjującym bieg terminu do wniesienia skargi. Ustalenie, kiedy ono nastąpiło, ma więc kluczowe znaczenie dla oceny, czy skargę wniesiono z zachowaniem przepisanego terminu. Przesądzenie tej kwestii w rozpatrywanym przypadku wymaga powołania art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej przytaczanej jako: o.p. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi ani bezpośrednio, o czym stanowi art. 148 o.p., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej na podstawie art. 149 o.p. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t. j. - Dz. U. z 2020 r., poz. 1041), przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres 14 dni (art. 150 § 1 o.p.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (art. 150 § 2 o.p.). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 150 § 3 o.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 o.p.). W świetle zaprezentowanego stanu faktycznego, w oparciu o ten przepis, uznać należało, że zaistnienie skutku doręczenia skarżącemu decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 16 maja 2019 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, a przed jego upływem skarżący dwukrotnie był zawiadamiany o złożeniu i możliwości odbioru tej przesyłki w placówce pocztowej. W rezultacie ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi był poniedziałek 17 czerwca 2019 r. [w myśl bowiem art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, a niedziele są dniami ustawowo wolnymi od pracy, o czym stanowi art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 90)]. Tymczasem skarżący wniósł skargę w dniu 19 lipca 2019 r., a zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności, który nie został mu przywrócony. W konsekwencji skargę tę należało odrzucić, co też uczyniono na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne.