I SA/Gl 1170/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. i R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia przywrócić skarżącym termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 30 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. S. i R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. oznaczoną w komparycji niniejszego postanowienia. Odpis tego orzeczenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego adw. J. B. w dniu 29 października 2013 r., zaś skarżąca odebrała go osobiście w dniu 30 października 2013 r. Pismem procesowym z dnia 13 czerwca 2014 r. (złożonym w biurze podawczym Sądu w dniu 16 czerwca 2014 r.), adw. M. L. (ustanowiony w sprawie mocą pełnomocnictwa z dnia 9 czerwca 2014 r.; załącznik do pisma), wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono dotychczasowemu pełnomocnikowi skarżącego, tj. adwokatowi J. B. w dniu 4 lipca 2014 r. W dalszej kolejności, postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r., Sąd odrzucił ww. skargę kasacyjną, akcentując, iż termin do jej wniesienia został uchybiony, zaś Sąd upatrując w tym winę strony, nie przywrócił terminu do wniesienia owej skargi kasacyjnej. Odpis tego postanowienia doręczono również do rąk adwokata J. B. w dniu 8 sierpnia 2014 r. W dniu 14 sierpnia 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynęły do Sądu dwa pisma procesowe adwokata M. L.. W pierwszym z nich, pełnomocnik skarżących wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 4 sierpnia 2014 r. W drugim zaś wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Motywując wniosek, pełnomocnik podniósł, że ostatnie z wymienionych postanowień nie zostało doręczone właściwemu pełnomocnikowi, tj. M. L., a więc temu, który był autorem skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Z kolei adwokat J. B. przekazał odpis postanowienia nowemu pełnomocnikowi w dniu 14 sierpnia 2014 r. W tym stanie rzeczy wniosek – zdaniem pełnomocnika – jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Stosownie bowiem do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów, uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: strona wystąpiła z wnioskiem w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonała jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Przyjęto bowiem, że przyczyna uchybienia ustała w dacie, w której pełnomocnik strony – adwokat M. L. otrzymał odpis postanowienia Sądu z dnia 30 czerwca 2014 r. od jego poprzednika, tj. w dniu 14 sierpnia 2014 r. Z kolei przystępując do merytorycznej oceny wniosku wypada podkreślić, że w toku tego rodzaju postępowania należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – w tym przypadku – wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Analiza wniosku i zaistniała sekwencja zdarzeń pozwoliła stwierdzić, że strona skarżąca uprawdopodobniła spełnienie powyższej przesłanki przywrócenia terminu. Sąd uznał, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest następstwem okoliczności od strony skarżącej niezależnych. Reasumując strona skarżąca uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2014 r. nastąpiło bez jej winy, co znalazło w konsekwencji wyraz w części dyspozytywnej postanowienia. Sąd działał tutaj na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.