I SA/Gl 1134/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. i S. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w kwestii zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...]., nr [...]określającą skarżącej M. W. i skarżącemu S. W. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości [...]zł. W skardze pełnomocnik skarżących sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że skarżący zamieszkują z dwojgiem małoletnich dzieci, osiągają zarobki w wysokości po około 2.000 zł netto i są obciążeni różnymi zobowiązaniami, a przy tym poza domem (obciążonym hipoteką) i samochodem (niezbędnym skarżącemu w celach zawodowych) nie posiadają żadnych składników majątkowych, oszczędności ani jakichkolwiek przedmiotów wartościowych, które mogłyby bez uszczerbku zostać spieniężone. Stąd, jak wskazał, egzekucja kwoty wynikającej z decyzji narazi skarżących na daleko idące szkody i nieodwracalne problemy, albowiem stanowić będzie kolejne znaczne obciążenie dla ich budżetu domowego i najpewniej doprowadzi do utraty płynności finansowej i pozbawienia możliwości regulowania zobowiązań kredytowych ze wszelkimi tego konsekwencjami. Do wniosku załączono: odpisy skrócone aktów urodzenia dzieci skarżących, dowód rejestracyjny samochodu skarżącego, umowę kredytu hipotecznego, umowę kredytu konsolidacyjnego, prognozowany harmonogram spłat pożyczki oraz harmonogram spłat kredytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego samo sygnalizowanie groźby wystąpienia negatywnych dla sfery majątkowej skarżących konsekwencji wykonania decyzji zobowiązującej do uiszczenia określonej należności uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżący aktualnie się znajdują, a zwłaszcza ich zdolności płatniczej. Dopiero ono pozwalałoby stwierdzić, czy powinność zapłaty określonej kwoty pieniężnej może spowodować wskazane dolegliwości. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez zrekonstruowania wpływów, wydatków i zasobów skarżących. Tymczasem niezbędnych w tym zakresie dokumentów w aktach sprawy brak, przede wszystkim nie zostały one złożone wraz z rozpoznawanym wnioskiem. Dostrzec bowiem trzeba, że wnioskodawca przedstawił jedynie odpisy skrócone aktów urodzenia dzieci skarżących, dowód rejestracyjny samochodu skarżącego i dokumenty wskazujące na obciążenia finansowe skarżących w związku z zaciągniętymi zobowiązaniami cywilnoprawnymi. W przedłożonym materiale źródłowym nie znalazły się natomiast jakiekolwiek dokumenty, które potwierdzałaby oświadczenia złożone w zakresie dochodów skarżących i ich stanu majątkowego. Z tego względu stwierdzić należało, że zaprezentowane dane nie są wystarczające do ustalenia aktualnych wpływów i wydatków skarżących, jak również zasobów, którymi oni dysponują (np. zgromadzonych oszczędności). Nie pozwalają zatem na stwierdzenie, by sygnalizowane we wniosku konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji były realne i w konsekwencji uniemożliwiają zweryfikowanie, czy ich wystąpienie mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Konkludując, na podstawie akt niniejszej sprawy, w tym materiału przedstawionego na poparcie wniosku, nie było możliwe stwierdzenie, by w analizowanym przypadku została spełniona którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.