I SA/Gl 1082/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia M. B. należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję M. B. wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać przyjdzie, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "ppsa" jest to, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części danego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Podkreślenia więc wymaga, że choć każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom [tak Ł. Strzępek (w:) "Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory", R. Mikosz (red.), Warszawa 2008, str. 188]. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie podkreśla się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją odmówiono skarżącej umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. Jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Decyzja ta nie nakłada bowiem na skarżącą żadnych nowych obowiązków. Tego rodzaju decyzja nie ustala wysokości należności z tytułu ww. składek, ponieważ nie jest to decyzja o tzw. charakterze "wymiarowym". Zaskarżony akt jest decyzją odmowną, które to decyzje co do zasady nie mają cechy wykonalności. Obowiązek świadczenia w postaci należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne nie wynika z decyzji o odmowie umorzenia tychże należności, lecz ze złożonych wcześniej przez płatnika deklaracji albo decyzji ZUS, ustalającej prawidłową wysokość tego rodzaju należności. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanej o umorzenie powstałych wcześniej należności nie wykreowało więc nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków (por. postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 542/10; z dnia 31 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1392/13). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.