Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

I SA/Gl 1075/26

Postanowienie WSA w Gliwicach z 9 listopada 2026 r., I SA/Gl 1075/26 – podatki od nieruchomości

Wynik

Odrzucono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia
9 listopada 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S.A. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 14 lipca 2026 r. nr SKO.FP/41.4/431/2026/10839 w przedmiocie oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2019 r. postanawia: odrzucić skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uzupełniło własną decyzję z 22 czerwca 2026 r. co do jej rozstrzygnięcia poprzez dodanie po słowach "uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzec co do istoty poprzez stwierdzenie, że H. S.A. z siedzibą w M. przysługuje prawo do oprocentowania nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2019, liczone od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowany, zeznaniem (deklaracją)" słów "do dnia 16 maja 2025 r.". Na powyższą decyzję H. S.A. w M. (dalej "Spółka" lub "strona skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 14 lipca 2026 r., uzupełniająca decyzję tego organu z 22 czerwca 2026 r. w części dotyczącej dnia, do którego przysługuje oprocentowanie nadpłaty. Na wstępie konieczne jest zatem odniesienie się do charakteru prawnego decyzji uzupełniającej, w szczególności pod kątem możliwości jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Ustawodawca w art. 213 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 622 ze zm.), dalej "O.p." dopuścił możliwość uzupełniania decyzji przez organ podatkowy na wniosek strony (§ 1), jak i z urzędu (§ 2), stanowiąc jednocześnie, że taki zabieg winien być dokonany również w formie decyzji (§ 3). Istotnym jest, biorąc pod uwagę relacje między decyzją uzupełniającą a decyzją podstawową, że choć w wyniku uzupełnienia decyzji jedną sprawę podatkową kończą dwie decyzje, to łącznie stanowią one jedno rozstrzygnięcie jako całość. Taki pogląd znajduje odzwierciedlenie choćby w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym wyrażono stanowisko, że decyzja o uzupełnieniu decyzji nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu podstawowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 631/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie, że decyzja uzupełniająca pod względem prawnym stanowi dopełnienie decyzji podstawowej i jako taka nie posiada samodzielnego bytu powoduje, że nie jest również samoistnie zaskarżalna do sądu administracyjnego. Decyzja uzupełniająca stanowi dodatkowy element decyzji podstawowej, która jako całość może zostać poddana kontroli sądowoadministracyjnej. Świadczy o tym brzmienie przepisu art. 213 § 4 O.p., zgodnie z którym w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. W piśmiennictwie podkreśla się, że decyzja wydana w sprawie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia nie ma charakteru samoistnego - samodzielnie nie rozstrzyga żadnej kwestii merytorycznej i nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach lub obowiązkach. Dlatego też od decyzji uzupełniającej nie służy odwołanie, ale od jej doręczenia biegnie termin do wniesienia środka prawnego od całości rozstrzygnięcia (por. J. Zimmermann, Postępowanie podatkowe, komentarz do Działu IV oraz niektórych przepisów Działu IX ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Toruń 1998, s. 234, por. także B. Dauter, red., Ordynacja podatkowa, Warszawa 2007 r., s. 573). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż decyzja uzupełniająca, wydana na podstawie art. 213 O.p. nie ma cech decyzji odrębnej i samoistnej w danej sprawie i pozostaje częścią aktu uzupełnianego (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2834/06; wyrok WSA w Poznaniu z 23 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Po 105/11; wyrok WSA w Opolu z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Op 472/12). Podkreśla się, że termin do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji zawierającej całość rozstrzygnięcia sprawy, a więc od decyzji uzupełnianej co do rozstrzygnięcia wraz z decyzją uzupełniającą, będzie biegł dla strony od daty doręczenia decyzji zawierającej uzupełniające rozstrzygnięcie albo postanowienia odmawiającego uzupełnienia rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 1464/10). Zwraca się także uwagę, że wnosząc odwołanie lub skargę strona może podnosić wszelkie zarzuty wobec decyzji uzupełnionej i uzupełniającej, ponieważ decyzja modyfikująca nie posiada samodzielnego bytu prawnego, a w obiegu prawnym pojawia się nowa decyzja obejmująca swoim rozstrzygnięciem zagadnienia już rozstrzygnięte, jak i nowe (zob. wyrok NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 1080/11; zob. też S. Presnarowicz, Komentarz do art. 213 Ordynacji podatkowej, LEX nr 145308, 2013). Prawo do kontroli instancyjnej i sądowej wydanego rozstrzygnięcia jest przy tym w pełni realizowane przez możliwość złożenia odwołania i skargi zgodnie z art. 213 § 4 O.p., bowiem termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia decyzji uzupełniającej. W ramach takiego odwołania lub skargi, strona może, jak wyjaśniono wyżej, kwestionować całość rozstrzygnięcia, a więc zarówno decyzję uzupełnioną, jak i uzupełniającą. Uznać zatem należy, że organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo pouczył strony, że stosownie do art. 213 § 4 O.p. termin do wniesienia skargi na decyzję z 22 czerwca 2026 r. zacznie biec od daty doręczenia przedmiotowej decyzji uzupełniającej. Reasumując powyższe argumenty wskazać należy, że ze względu na to, iż decyzja uzupełniająca z 14 lipca 2026 r. nie posiada samodzielnego bytu i dzieli losy decyzji głównej co do trybu i sposobu zaskarżenia, niedopuszczalne było wniesienie na nią skargi do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zobligowany był skargę na decyzję uzupełniającą odrzucić.

Informacje o sprawie

Data wpływu
15 września 2026
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sędziowie
Dorota Kozłowska /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny