I SA/Gl 1049/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, skargę na postanowienie tego organu z [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zawierała żadnej osnowy, gdyż skarżący ograniczył się jedynie do oświadczenia, iż składa skargę na postanowienie, o którym mowa w sentencji, nie określając tym samym naruszenia prawa lub interesu prawnego. W konsekwencji pismem doręczonym 12 października 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia tego braku formalnego przez wskazanie osnowy skargi, tj. określenia o co wnosi w skardze w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano skarżącego do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. W tym samym dniu skarżącemu doręczono także odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, również pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania w wyznaczonym terminie, który upływał 19 października 2017 r. nie zostały wykonane. W dalszej kolejności na skutek wniosku złożonego przez skarżącego 20 października 2017 r. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu, 17 stycznia 2018 r. Referendarz sądowy pozostawił tenże wniosek bez rozpoznania. Następnie 31 stycznia 2018 r. ponowiono wniosek o prawo pomocy w wyniku rozpoznania, którego 20 marca 2018 r. Referendarz sądowy wydał postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, pośród których w art. 46 § 1 pkt 3 P.p.s.a wymieniono osnowę wniosku lub oświadczenia, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Osnowa pisma to jego merytoryczna treść (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I FZ 278/10, LEX nr 740729), z kolei określenie naruszenie prawa lub interesu prawnego, także będące wymogiem formalnym skargi (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1944/11, LEX nr 948938), zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 528/05 (LEX nr 194352), polega na wskazaniu przez skarżącego przyczyny uzasadniającej – według jego oceny – wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W przywołanym wyroku Sąd stwierdził przy tym, że wskazanie to może mieć charakter bardzo ogólny i nie wymaga przedstawienia wyczerpującego wywodu prawnego, nawiązującego do konkretnego przepisu (przepisów) prawa, który został naruszony. Skarga wniesiona w rozpatrywanej sprawie z pewnością tych warunków formalnych nie spełnia, co uzasadniało zastosowanie art. 49 § 1 P.p.s.a. W świetle tego przepisu jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. Z kolei według art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie obliguje Sąd do jej odrzucenia. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, ponieważ skarżący w ogóle nie zareagował na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, a termin wyznaczony mu w tym zakresie upłynął bezskutecznie 19 października 2017 r. (czwartek). W tym samym dniu upłynął także termin do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, bądź też złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek taki, bowiem należy wnieść w terminie otwartym do uiszczenia wpisu od skargi. Odnotować należy, że wniosek złożony przez skarżącego 20 października 2017 r. o zwolnienie go od kosztów sądowych został wniesiony (w zakresie wpisu od skargi) już po upływie wyznaczonego terminu na dokonanie tejże czynności, jednakże z uwagi na fakt, że jego zakres obejmował również ustanowienie pełnomocnika z urzędu, został przedstawiony do rozpoznania Referendarzowi sądowemu. Wedle art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, tak samo jak w razie nieuzupełnienia jej braków formalnych, podlega odrzuceniu przez sąd. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.