I SA/Gl 1035/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Dorota Kozłowska, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. K., T. K., M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. 1) odrzuca skargę W. K.; 2) oddala skargę T. K., M. K.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej "SKO" lub "Kolegium"), działając m.in. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 - dalej "O.p.") w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. - obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716, dalej "u.p.o.l.") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gmina S. z dnia [...] nr [...] ustalającą T. K. i M. K. (dalej "podatnicy") wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił ustalony w sprawie stan faktyczny i argumentację prawną. Decyzją z dnia [...] Wójta Gmina S. ustalił współwłaścicielom nieruchomości położonej w S. obręb [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym jako działka Nr [...], tj. T. K. i M. K., wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., iż podatek obliczono na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz uzyskanych pomiarów z oględzin budynków. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji W. K., działająca w imieniu T. K. i M. K., zarzuciła organowi przyjęcie do opodatkowania błędnej powierzchni gruntów. Wskazała również, że rodzina państwa K. została pozbawiona części majątku przez nieprawidłowe działania organów państwowych. Kolegium na wstępie wskazało, że niniejsza sprawa była już dwukrotnie przedmiotem jego kontroli bowiem decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] ustalającą T. K. i M. K. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie [...] zł i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona podnosiła zarzuty dotyczące nieprawidłowości działania organów państwa na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat, które doprowadziły do bezprawnego pozbawienia jej rodziny części majątku nieruchomego. Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] po raz kolejny uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...]nr [...] ustalającą ww. podatnikom wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. w kwocie [...] zł i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, iż strona w odwołaniu domagała się przeprowadzenia prawidłowych pomiarów nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego, budynków niemieszkalnych i gruntu. Zwróciła uwagę, że ze względu na dwuspadowy dach powietrznię opodatkowania należy liczyć od wysokości powyżej 1,40 m. SKO w ww. decyzji uchylającej stwierdziło, iż w sprawie konieczny jest pomiar powierzchni użytkowej budynków bowiem po pierwsze dane te nie wynikają z ewidencji gruntów i budynków, a po drugie z akt sprawy wynika, że strona składając w dniu 12 października 2015 r. informację o przedmiotach opodatkowania (za wyjątkiem gruntu rolnego) miała trudności z jej prawidłowym wypełnieniem. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania w sprawie wydana została kolejna decyzja pierwszoinstancyjna w dniu [...]. Rozpatrując sprawę merytorycznie na skutek wniesionego odwołania Kolegium zacytowało treść art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. wskazujący przedmiot podatku od nieruchomości, art. 3 ust. 1 u.p.o.l., w którym wyszczególniono krąg podmiotów, których podatek od nieruchomości dotyczy (podatnicy podatku od nieruchomości) oraz art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm., dalej "u.p.r."). Wskazując na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm. - obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm., dalej "u.p.g.k") Kolegium podkreśliło, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Dodatkowo powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniosło, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznie wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Następnie Kolegium podniosło, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje, zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.g.k., dla gruntów dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości w skład której wchodzą grunty. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego znacznego zaniżenia powierzchni gruntów rolnych przyjętej do opodatkowania Kolegium podniosło, że organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów. Zaznaczyło, że w aktach sprawy znajdują się informacje z ewidencji z dnia 14 października 2015 r. i 14 kwietnia 2016 r. o działce [...], z których wynika, że powierzchnia gruntów rolnych wynosi 4311 m2, a gruntów budowlanych 777 m2. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Kolegium wskazało, że zasadą jest, iż podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Ponadto SKO zaakcentowało, że w dniu 15 kwietnia 2016 r. przez pracowników Urzędu Gminy w S. przeprowadzone zostały oględziny budynków znajdujących się na działce Nr [...]. Z protokołu oględzin wynika, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 96,83 m2, a powierzchnia użytkowa pozostałych budynków wynosi 101,48 m2. Podniosło, że wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym dla gruntu budowlanego i budynków, określona została w uchwale Rady Gminy S. z dnia 15 grudnia 2014 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2015 r. Reasumując Kolegium uznało, że ustalając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. przyjęto dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę C. oraz danych uzyskanych z przeprowadzonych oględzin budynków, a organ podatkowy nie naruszył przepisów prawa procesowego, jak również przepisów prawa materialnego oraz prawidłowo ustalił wysokość tego zobowiązania. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, W. K. - działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik T. K. i M. K. - wniosła o jej zmianę przez ustalenie prawidłowej wysokości zobowiązania pieniężnego, ewentualnie jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy i prowadzące do naruszenia interesu prawnego skarżących, tj. przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej "k.p.a.", a to art. 138 § 1 pkt 2 poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżących, co skutkuje zagrożeniem spowodowania stronie szkody trudnej do odwrócenia w skutkach oraz art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżących, a także poprzez nieprowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21 § 1, art. 207 § 1 O.p., art. 3, art. 4, art. 6 ust. 6, art. 6c u.p.r., art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 5 ust. 1, art. 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 374 ze zm.), art. 1c, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o łącznym zobowiązaniu pieniężnym, jak również poprzez bezzasadne ustalenie kwoty podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł uznając, iż na nieruchomości znajdują się garaże i budynki o powierzchni 101,48 m², od których należy ustalić wymiar podatku od nieruchomości na kwotę [...]zł, co skutkuje obciążeniem skarżących nienależnym zobowiązaniem pieniężnym; 3) sprzeczność ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu polegającą na postawieniu irracjonalnych tez w zakresie pomiarów gruntu i budynków celem opodatkowania, albowiem nie są one zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, zaś organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w tym względzie, nie dokonał żadnych obmiarów, jak i pomiarów przedmiotu opodatkowania. 4) rażące naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego, a to art. 107 k.p.a. poprzez brak rozpoznania istoty sprawy, sprowadzający się do lakonicznego sformułowania uzasadnienia zaskarżonej decyzji bez podania wszystkich okoliczności dotyczących ustalenia przedmiotu opodatkowania, w tym powierzchni i ilości budynków i garaży na nieruchomości, co skutkuje też rażącym naruszeniem art. 7 i art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jest właścicielką nieruchomości nr [...] położonej we wsi S., która po geodezyjnym podziale stanowi dwie działki o nr [...] oraz nr [...]. Nabyła tą nieruchomość w drodze spadkobrania po rodzicach. Gospodarstwo to obejmowało łącznie kilka działek tj. działkę nr [...], oraz działki nr [...] i nr [...]. Powierzchnia łączna tej nieruchomości w 1936 r. wynosiła 3,16 ha, co potwierdza akt notarialny Rep nr [...] z dnia [...] uwzględniony do wpisu i sporządzenia mapy nieruchomości gruntowej przez Składnicę Map Materiałów Geodezyjnych Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C., ewidencja uzupełniona w 1968 r. przez Powiatowe Biuro Geodezji i UR w C.. Mapa ta została wpisana do PPRN Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa PBGiUR w dniu 24 czerwca 1968 r. Jak wynika z tego dokumentu, działka nr [...] miała powierzchnię 0,0920 ha. Zaznaczyła, że według nakazu płatniczego wskazującego obowiązek zapłaty podatku gruntowego z 1950 r. oraz z 1961 r. wynika, że powierzchnia nieruchomości wynosiła łącznie 2,92 ha. Podobnie wskazuje dokument pod nazwą zawiadomienie o stawce opodatkowania na Fundusz Odbudowy Szkół z 3 sierpnia 1955 r. Następnie powierzchnia gospodarstwa rolnego została dla potrzeb postępowania o zniesienie współwłasności ustalona na 2,7930 ha i w tymże postępowaniu na podstawie [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 29 sierpnia 1975 r., sygn. akt [...] o stwierdzenie nabycia spadku zawarto ugodę o zniesieniu współwłasności w dniu 21 listopada 1990 r. Współwłasność została zniesiona w ten sposób, że działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 2,2380 ha stały się własnością C. B., zaś działka nr [...] o łącznej powierzchni 0,5550 ha - własnością W.K.. O powierzchni działki nr [...] wynoszącej 0,5550 ha świadczą: opis i mapa poz. [...] z dnia 5 stycznia 1991 r. oraz wypis z rejestru gruntów z dnia 3 października 1994 r. Podniosła przy tym, że przekazała swoją nieruchomości synom M. i T. K.. Dalej oświadczyła, że jest uprawniona do korzystania z tej nieruchomości, gdyż w umowie o przekazanie nieruchomości ma zagwarantowane dożywotnie zamieszkiwanie. Wniosła zatem o zastosowanie art. 226 O.p. oraz przepisów u.p.o.l. i uznanie jej odwołania jako, że jest użytkownikiem i posiadaczem przedmiotu opodatkowania. Ponadto wskazała, że jej zarzuty potwierdzi także formalny właściciel tej nieruchomości. Zarzuciła organowi niewłaściwe obliczenie wysokości podatku od nieruchomości, niezasadne radykalne jego zawyżenie bez uzasadnionych podstaw prawnych i faktycznych. Wniosła zatem o ponowne ustalenie podatku w prawidłowej wysokości. Wobec faktu, iż organ podatkowy jest związany wytycznymi organu II instancji zażądała przeprowadzenia precyzyjnego postępowania dowodowego, w szczególności prawidłowego określenia powierzchni budynku mieszkalnego oraz budynków niemieszkalnych, prawidłowego pomiaru powierzchni nieruchomości gruntowej oraz użytkowej budynków, tak aby nie była obciążona zawyżoną wysokością podatku. Podkreśliła, że dach budynku jest dwuspadowy, co oznacza, że powierzchnię do opodatkowania należy obliczyć od wysokości powyżej 1,40 m. Zaznaczyła, że nie zgadza się z uznaniem budynku gospodarczego w tej samej stawce co garaż i budynek mieszkalny. Według bowiem cennika urzędowego oraz zasad prawa budowlanego budynki, budowle i inne konstrukcje nie mogą być opodatkowane tą samą kwotą, gdyż w ten sposób dochodzi do absurdu polegającego na tym, że właściciele posiadający mniej gruntów i budynków zmuszeni są płacić wyższy podatek od tych, którzy posiadają wielkie posiadłości. W ocenie skarżącej tego rodzaju ustalenia stawek podatków są niesprawiedliwością, a zarzuty te zgłaszała na sesji Rady Gminy. Nie bez znaczenia także jej zdaniem jest to, że dotychczas opłacała jednorazowo i stawkę ubezpieczenia i podatku od gruntu. Tymczasem obecnie wygląda to tak, jakby była podwójnie zobowiązana, z czym nie może się zgodzić. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a., tylko przepisy O.p. Organ nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego W kolejnych pismach procesowych skarżąca podniosła szereg zarzutów dotyczących bezprawnych działań, których jej zdaniem dopuściły się różne organy państwowe, a które doprowadziły do utraty części gruntów po rodzicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - dalej P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej twierdzeniom decyzja nie narusza prawa. Zasadniczym przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia opodatkowania podatkiem rolnym i od nieruchomości - w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego - odpowiednio gruntu rolnego oraz budynku mieszkalnego i budynków niemieszkalnych. Z treści skargi pism strony skarżącej należy wnioskować, że wynikająca z ewidencji gruntów i budynków powierzchnia gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym jest zaniżona na skutek bezprawnych działań organów samorządowych i państwowych na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat, które doprowadziły do pozbawienia rodziny państwa K. części gruntów. Jednocześnie strona kwestionuje powierzchnię budynków przyjętą do opodatkowania. W ocenie organów podatkowych natomiast podatek ustalony został prawidłowo, na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków oraz oględzin budynków połączonych z pomiarami ich powierzchni użytkowej. Przystępując do rozstrzygnięcia tak zarysowanego sporu w pierwszej kolejności uzasadnić należy odrzucenie skargi wobec W. K. w punkcie 1 wyroku. W tym zakresie wskazać należy, iż zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w tym przepisie, ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, ale niekiedy również procesowego czy też nawet ustrojowego (por: uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2006 r., SA/Wa 609/06, oraz wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 r., OSK 919/04, CBOSA). W związku z tym istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. Natomiast z art. 133 § 1 O.p. wynika, że stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent. Ponadto stroną jest następca prawny podatnika, płatnika, inkasenta, a także osoby trzecie wymienione w art. 110-117a O.p. Następnie odwołać się trzeba do art. 3 ust. 1 u.p.o.l. zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. W podobny sposób określone zostało grono podatników podatku rolnego w art. 3 ust. 1 i 2 u.p.r. W tym miejscu stwierdzić przyjdzie, że W. K. nie należy do żadnego z ww. podmiotów. Z akt sprawy wynika bowiem, że nie przysługuje jej prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Nie jest również posiadaczem samoistnym gruntów. Jednocześnie zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały skierowane do jej synów jako właścicieli nieruchomości co oznacza, że również w tym zakresie nie można przyznać jej przymiotu strony postępowania. Okoliczność, że W. K. brała udział w postępowaniu podatkowym nie zmienia powyższych ustaleń, albowiem nie brała ona udziału osobiście a jedynie jako pełnomocnik synów. Fakt, że na jej rzecz ustanowiono dożywotnią służebność osobistą mieszkania w czterech izbach budynku mieszkalnego z prawem do korzystania ze wszelkich pomieszczeń i urządzeń służących do wspólnego użytkowania mieszkańcom domu (§ 3 umowy darowizny – akt notarialny rep [...] z dnia 16 sierpnia 1995 r.) wskazuje, że skarżąca jako osoba współkorzystająca z nieruchomości ma jedynie interes faktyczny a nie prawny do zaskarżenia decyzji SKO. Treścią interesu prawnego jest bowiem przyznanie podmiotowi wskazanemu przez przepis prawa konkretnego uprawnienia (korzyści) lub nałożenie na niego obowiązku, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechą tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu materialnego (Hanna Knysiak-Molczyk [w]: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym. Zakamycze 2004). Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Brak interesu prawnego po stronie W. K. oznacza wystąpienie przesłanki niedopuszczalności z innych przyczyn. Przechodząc do meritum wskazać należy, że stan faktyczny jest w znacznej mierze sporny między stronami, a jako że został zaprezentowany przy okazji opisywania stanowiska strony i organów, brak jest w ocenie Sądu konieczności jego powielania. Sąd za prawidłowe uznał ustalenia, jakie w tym zakresie zostały poczynione przez organy podatkowe. Zgodnie z normą art. art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Natomiast, art. 2 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś w odniesieniu do budynków - ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., stawki podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania jakim są grunty i budynki, są zróżnicowane w zależności od ich funkcji, a w szczególności od tego, czy są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1 ustawy u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności innej niż rolnicza, ponadto zwalnia się od podatku rolnego m.in. użytki rolne klasy V. Na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.r. za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów (sklasyfikowanych w ewidencji jako użytki rolne) o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej lub prawnej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że w zakresie klasyfikacji gruntów i budynków, organ podatkowy jest związany zapisami wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Jak trafnie wskazały organy podatkowe, zgodnie z art. 21 ust. 1 U.p.g.k. podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z treści § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 542 ze zm.) wynika, że grunty rolne dzielą się na użytki rolne, do których zalicza się m.in. łąki trwałe oznaczone symbolem Ł, pastwiska trwałe - Ps, grunty pod rowami - W. Tego rodzaju grunty rolne będące własnością skarżących o łącznej powierzchni 0, 3851 ha, klasa IV, zostały przyjęte do opodatkowania podatkiem rolnym, według stawki wynikającej z art. 6 ust. 1 - 3 u.p.r. i uchwały Rady Gminy nr [...] - w sprawie obniżenia ceny skupu żyta do celów wymiaru podatku rolnego za 2015 r. Z kolei do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto grunt o pow. 0,0777 ha oznaczony symbolem B, z czym strona skarżąca nie polemizowała. Podkreślenia wymaga, że jeżeli podatnik nie zgadza się z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków to ma możliwość wszczęcia procedury ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji. Odnosząc się do kwestii opodatkowania budynków wskazać należy, iż ich powierzchnia użytkowa obliczona została na podstawie oględzin i pomiarów przeprowadzonych na posesji skarżących w dniu 15 kwietnia 2016 r. W trakcie oględzin obecna była pełnomocnik skarżących oraz jej mąż B. K.. Pełnomocnik podpisała protokół z oględzin nie wnosząc do niego żadnych uwag i zastrzeżeń. Na podstawie dokonanych przez organ podatkowy pomiarów do opodatkowania przyjęto budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 96,83 m2 i budynki gospodarcze o łącznej powierzchni użytkowej 101,48 m2 , uwzględniając fakt, że część budynków ma wysokość poniżej 2,20 m. Zauważyć przy tym wypada, że w złożonej informacji podatkowej strona wykazała budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 119 m2 oraz pozostałe budynki o łącznej powierzchni użytkowej 126 m2. To zaś oznacza, że podatnicy wskazali większą powierzchnię niż wyliczona przez organy podatkowe na podstawie dokonanych oględzin i pomiarów. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze. Podkreślić przyjdzie, że do jej zarzutów trudno się precyzyjnie odnieść albowiem argumenty strony skarżącej są natury ogólnikowej, bez wskazania na czym konkretnie polegać ma naruszenie regulacji wymienionych w punkcie a) skargi. Wbrew jej twierdzeniom organy zasadnie zastosowały art. 6c ust. 1 i 2 u.p.r. wydając nakaz płatniczy i ustaliły zobowiązanie podatkowe w formie łącznego zobowiązania pieniężnego w prawidłowej wysokości. Niezależnie od błędnego wskazania przez autora skargi przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jako regulujących procedurę podatkową, zdaniem Sądu organy podatkowe nie naruszyły odpowiednich przepisów postępowania podatkowego, a to: art. 120, art. 121, art. 122 w zw. a art. 187 i 191 O.p. Przeciwnie, podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Brak także przesłanek, które pozwalałyby na przyjęcie, iż czynności w postępowaniu zostały przeprowadzone w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. Dokonano rzetelnej analizy okoliczności sprawy - w tym danych z ewidencji i informacji przedłożonej przez podatników. Ocena zgromadzonych dowodów, nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. i zasługuje na pełną akceptację. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak w punkcie 2 wyroku.