I SA/Gl 1001/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi A. V. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] określającą A.V. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości [...] zł. Decyzja z dnia [...] wydana została w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu wcześniejszej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...], którą określono A.V. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości [...] zł. W piśmie procesowym z dnia 24 kwietnia 2014 r. organ, odpowiadając na wezwanie Sądu o udzielenie informacji dotyczącej przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania, wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki dotyczące przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia, gdyż zobowiązanie określone A.V. decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] zostało przez podatnika uregulowane w całości. Podniósł dalej, że podatnik w dniu 27 czerwca 2012 r. tytułem podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. wynikającego z ww. decyzji wraz z należnymi odsetkami za zwłokę dokonał wpłaty w łącznej kwocie [...] zł. Powyższą kwotę zaliczono na poczet ww. decyzji, tj.: na należność główną w kwocie [...] zł, odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. W tym miejscu odnotowania wymaga, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 "w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej)". Jednocześnie wskazać należy, że w dniu 19 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 513/13 Naczelny Sąd Administracyjny, nie podzielając stanowiska zajętego w powyższej uchwale, na podstawie art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) postanowił przedstawić do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne: "Czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)?". Postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny odraczając posiedzenie w sprawie podjęcia uchwały przekazał zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II FPS 4/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sadowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych, a także w doktrynie wykształcono szerokie rozumienie pojęcia "rozstrzygnięcie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc w tym zakresie poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosownej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FZ 248/09, publ. http: orzeczenia.nsa.gov.pl, a także M. Niezgódka-Medek [w] B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat., M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005, s. 302 i n.). Tak rozumiana przesłanka zawieszenia postępowania określona w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistniała w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przedstawionego pełnemu składowi Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13, dotyczącego dopuszczalności prowadzenia postępowania podatkowego w każdym czasie i orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę, będzie miało charakter uniwersalny, odnoszący się nie tylko do podatku od osób prawnych. W omawianej sprawie ocenić należy, czy organ podatkowy mógł po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego prowadzić postępowanie podatkowe, jak również wydać decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, w sytuacji kiedy zobowiązanie to wygasło już poprzez zapłatę, czy też powinien był uznać, że wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Wobec tego od odpowiedzi pełnego składu Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego na przekazane zagadnienie prawne zależy również rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.