I SA/Gl 1000/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie Asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), Sędzia WSA Bożena Pindel, Protokolant Nikola Bartosik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 maja 2025 r. nr 2401-IOV1.4103.35.2025.AWE1 UNP: 2401-25-117566 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2018 r. oddala skargę.

Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "Dyrektor", "DIAS", "organ odwoławczy") z 29 maja 2025 r. nr 2401-IOV1.4103.35.2025.AWE1 UNP: 2401-25-117566 wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm. – dalej: "o.p."), a także przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm. – dalej: "u.p.t.u.") w następstwie rozpoznania odwołania M.G. (dalej: "Skarżąca", "Podatniczka", "strona") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: "Naczelnik", "organ podatkowy I instancji") z 27 stycznia 2025 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2018 r. Stan sprawy: Naczelnik decyzją z 27 stycznia 2025 r. określił Podatniczce za: 1. styczeń 2018 r. a. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie 0,00 zł. b. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 0,00 zł; c. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 854,00 zł. 2. luty 2018 roku zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 45.589,00 zł; 3. marzec 2018 roku zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 12.626,00 zł; 4. kwiecień 2018 a. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie 5.341,00 zł. b. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 0,00 zł; 5. maj 2018 roku a. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 0,00 zł. b. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 696,00 zł. 6. czerwiec 2018 roku a. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie 407.039,00 zł b. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 0,00 zł. 7. lipiec 2018 roku a. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 0,00 zł. b. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 8.581,00 zł. 8. sierpień 2018 roku a. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 0,00 zł. b. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 30.247,00 zł. 9. wrzesień 2018 roku a. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 0,00 zł. b. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 597,00 zł. 10. październik 2018 roku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 27.531,00 zł. 11. listopad 2018 roku nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 18.895,00 zł. 12. za grudzień 2018 roku a. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie 0,00 zł. b. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 0,00 zł. c. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 36.961,00 zł Decyzja Naczelnika poprzedzona była wcześniejszą decyzją z 31 października 2022 r., która to została uchylona decyzją DIAS z 29 lutego 2024 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Dyrektor wytknął wówczas, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na weryfikację prawidłowości wywiązania się przez Podatniczkę z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego, a w konsekwencji na dokonanie prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2018 r. Organ odwoławczy zalecił m.in. przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w kierunku wyjaśnienia okoliczności dostaw betonu przez skarżącą. Organ podatkowy I instancji w następstwie przeprowadzonej kontroli a później postępowania podatkowego stwierdził nierzetelność rejestrów sprzedaży za okres od stycznia do grudnia 2018 r. i rejestrów zakupu VAT za okres od marca 2018 r. do października 2018 r. oraz wadliwość rejestru zakupu VAT za listopad 2018 r. Główne powody zakwestionowania prawidłowości rozliczeń Podatniczki związane były z niewłaściwe opodatkowanie sprzedaży betonu do osób fizycznych, co polegało na stosowaniu stawki preferencyjnej (8%) dla usług budowlanych na rzecz budownictwa mieszkaniowego, w miejsce stawki przewidzianej dla dostawy towaru (23%). Drugim istotnym punktem zastrzeżeń było nieewidencjonowanie w rejestrze sprzedaży dostaw betonu. Zastrzeżenia organu podatkowego I instancji związane były również z dostrzeżonymi uchybieniami polegającymi na: - błędnym zaksięgowaniu w rejestrach zakupu VAT otrzymanych faktur VAT, tj. w kwotach niezgodnych z wartościami na nich ujętymi, (naruszenie art. 109 ust. 3 u.p.t.u.); - błędnym przeniesieniu do deklaracji VAT-7 za listopad 2018 r. wartości zakupów towarów wynikających z rejestru zakupów VAT za ten miesiąc, (naruszenie art. 99 ust. 7c u.p.t.u.); - podwójnym zaksięgowaniu w rejestrach zakupu tych samych faktur VAT, (naruszenie art. 109 ust. 3 u.p.t.u.); - zaksięgowaniem w rejestrach zakupu VAT faktur wystawionych na rzecz innych podmiotów gospodarczych, tj. na rzecz firmy męża strony - P.W. G K.G. oraz na rzecz firmy syna - F.H.U. K K1. G., (naruszenie art. 86 ust. 1 i art. 86 ust. 2 pkt 1a w związku z art. 109 ust. 2 u.p.t.u.); - odliczeniem 100% podatku naliczonego z faktur dokumentujących zakup paliwa do samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] (pojazd bez dodatkowego badania technicznego – naruszenie art. 86a ust. 1 pkt 1, art. 86a ust. 9, art. 86a ust. 4 pkt 2 i art. 86a ust. 3 u.p.t.u.); - błędnym ustaleniem powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnatrzwspólnotowego nabycia towarów (naruszenie art. 20 ust. 5 w związku z art. 86 ust. 2 pkt 4c u.p.t.u. o podatku od towarów i usług). - błędnym zaksięgowaniu w rejestrze sprzedaży wartości wystawionych przez faktur VAT, co naruszało art. 109 ust. 3 u.p.t.u.; - błędnym ustaleniu powstania obowiązku podatkowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, (naruszenie art. 20 ust. 5 w związku z art. 29a ust. 1 u.p.t.u.); - nieopodatkowaniem otrzymanej zaliczki za sprzedany towar (naruszenie art. 19a ust. 8 w związku z art. 29a ust. 1 oraz art. 106i ust. 2 u.p.t.u.); - błędnym wykazaniem w rejestrze sprzedaży za maj 2018 r. obrotu i podatku należnego ujętego na kasie fiskalnej, (naruszenie art. 109 ust. 3 u.p.t.u.); - błędnym zastosowaniem stawki podatku od towarów i usług w wysokości 8% zamiast 23% do usług betoniarskich wykonanych w budynkach gospodarczych lub innych obiektach niemieszkalnych (naruszenie art. 41 ust. 12 w związku z art. 146a pkt 2 u.p.t.u.); - nieopodatkowaniem importu usług (naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 29a ust. 1 u.p.t.u.); - błędnym ustaleniem obowiązku podatkowego dla części dostawy towarów, czym (naruszenie art. 19a ust. 1 u.p.t.u.). Podatniczka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika z 27 stycznia 2025 r., w którym zarzucono decyzji naruszenie: 1. art. 23 o.p. poprzez jego zastosowanie; 2. art. 187 i art. 122 o.p., poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego sprzecznie z zasadą prawdy materialnej, poprzez całkowicie dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co było podstawą dokonania błędnych ustaleń stanu faktycznego. Poprzez błędne i bezkrytyczne przyjęcie wniosków z opinii "biegłego Z.", która to opinia zawiera błędy merytoryczne i nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych; 3. art. 121 o.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, w szczególności poprzez całkowicie dowolne i niepoparte dowodami hipotetyczne stwierdzenia, które następnie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych; 4. art. 181, art. 123 § 1, art. 190 o.p. 5. art. 233 § 2 o.p., poprzez niezastosowanie zalecań organu drugiej instancji, zawartych w decyzji z 29 lutego 2024 r. 6. art. 41 ust. 12-12c u.p.t.u., poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że wyprodukowanie, transport i wylanie betonu we wskazane przez klienta miejsca, tj. w elementach konstrukcyjnych powstającego budynku (objętego społecznym programem mieszkaniowym) nie stanowi usługi betonowania objętej 8% stawką podatku od towarów i usług. Dyrektor decyzją z 29 maja 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz stanowisko strony. Wskazał, że spór koncentruje się na dwóch zagadnieniach. Pierwszym jakim była zasadność zastosowania przez stronę stawki podatku od towarów i usług w wysokości 8% do transakcji sprzedaży mieszanek betonowych dla osób fizycznych na cele mieszkaniowe i opodatkowanie tej sprzedaży stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23% oraz związanego z tym zaniżenia podatku należnego w okresie od kwietnia do grudnia 2018 r. w łącznej kwocie 39.033,36 zł. Drugim spornym zagadnieniem była poprawność szacowania obrotu ze sprzedaży wyrobów betoniarskich w okresie od stycznia do grudnia 2018 r. na podstawie art. 23 § 1 pkt 1 i 2 o.p. oraz wyliczenia oczekiwanego przychodu wraz z należnym podatkiem. Razem wartość zaniżonego podatku należnego wyniosła 221.201,50 zł. Przed przejściem do istoty sporu organ odwoławczy odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych postępowaniem. Dyrektor przytoczył art. 70 § 1 o.p. wyjaśniając, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych wynosi 5 lat licząc od końca roku, w którym przypadał termin ich płatności przy czym zaznaczył, iż mogą wystąpić okoliczności powodujące zwieszenie albo przerwanie biegu terminu przedawnienia. Organ odwoławczy zaznaczył, że terminy przedawnienia zobowiązań w rozpatrywanej sprawie, bez uwzględnienia okoliczności skutkujących ich przerwaniem lub zawieszeniem przypadały: - 31 grudnia 2023 r. w zakresie zobowiązań podatkowych za okres od stycznia 2018 r. do listopada 2018 r.; - 31 grudnia 2024 r. w zakresie zobowiązania podatkowego za grudzień 2018 r. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie wystąpiła przewidziana w art. 70 § 6 pkt 4 o.p. podstawa zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od stycznia 2018 r do września 2018 r. oraz za listopad i grudzień 2018 r. został zawieszony z dniem doręczenia Podatniczce wydanego przez Naczelnika w oparciu o decyzję wydaną w trybie art. 33 o.p. zarządzenia zabezpieczenia (ZZ-1), tj. od 12 lipca 2019 r. do nadal. Nadto organ odwoławczy zaznaczył, że z dniem 24 lutego 2023 r. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2018 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p., a to w związku z wszczętym we wskazanej wyżej dacie dziennej przez Komendę Powiatową Policji w Z. Wydział do walki z przestępczością gospodarczą, dochodzenia o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 2 k.k.s. i art. 76 § 2 k.k.s. w związku z art. 7 § 1 k.k.s. Dyrektor podał, że Naczelnik wykonując obowiązek z art. 70c o.p. pismem z 17 kwietnia 2023 r. zawiadomił Podatniczkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Natomiast pełnomocnik strony o tej okoliczności został zawiadomiony pismem z 4 września 2023 r. (odebranym 21 września 2023 r.). Na podstawie informacji uzyskanych z Prokuratury Rejonowej w Z. ustalono, że postępowanie wobec Podatniczki zostało zawieszone w 27 marca 2024 r., a następnie podjęte 15 kwietnia 2025 i jest kontynuowane. Podejrzanej ogłoszono zarzut w dniu 27 lutego 2024 r. W ocenie DIAS w wszczęcie postępowanie karnoskarbowego, w związku z którym doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych stanowiących przedmiot decyzji nie miało charakteru instrumentalnego. Nawiązując do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2021 r. sygn. akt I FPS 1/21 organ odwoławczy wskazał, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie zostało wykorzystane tylko w celu nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Dyrektor zaakceptował ustalenia faktyczne organu podatkowego I instancji, które przedstawiały się następująco. W toku kontroli podatkowej w firmie Podatniczki ustalono, że przedmiotem sprzedaży w 2018 r. były mieszanki betonowe o klasach wytrzymałości C 8/10, C 12/15, C 16/20, C 20/25, C 25/30, C 30/35, C 30/37, C 35/45, C 40/50, materiały sypkie (piasek 0-2, żwir 2-8 i 8-16, kruszywo wielofrakcyjne), posypki cementowe i cementowo-piaskowe, stabilizacje i zaprawy oraz wyroby gotowe, tj. bloczki fundamentowe i płyty drogowe. Na podstawie okazanych do kontroli i ujętych w rejestrach sprzedaży faktur VAT wystawionych dla podmiotów gospodarczych i osób fizycznych, jak również paragonów fiskalnych, Naczelnik ustalił ilości i wartości sprzedaży poszczególnych towarów w ujęciu miesięcznym oraz rocznym. Ponadto ustalono procentowy udział poszczególnych mieszanek betonowych w ogólnej wartości sprzedaży mieszanek w całym 2018 r., a także średnią ważoną cenę sprzedaży netto. Organ podatkowy I instancji ustalił sposób dokumentowania i ewidencjowania sprzedaży usług budowlanych dla osób fizycznych w 2018 r. Ewidencjonowana je w kasie fiskalnej w kwocie brutto jako 1 szt. usługi betonowania. Dodatkowo dla każdej osoby fizycznej wystawiano fakturę VAT z przedmiotem sprzedaży "Usługa budowlano-betoniarska (budynek mieszkalny do 300 m2)", do której dopinano paragon fiskalny. Podstawą zastosowania stawki 8% podatku od towarów i usług były pisemne oświadczenia dołączone do faktur VAT, w których wskazano dane: zamawiającego beton, adres nieruchomości, na którą beton miał być dostarczony, rodzaj budynku, elementy konstrukcyjne budynku, do których beton miał być wykorzystany, powierzchnię budynku. Na oświadczeniach w polu "podpis zlecającego usługę budowlaną" widniały podpisy osób, dla których wystawiono faktury VAT dokumentujące sprzedaż usługi budowlano betoniarskiej. Na oświadczeniach widniały ponadto zapisy, że pomiarów budynku dokonano na podstawie art. 34 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. Okazane do kontroli oświadczenia były wystawione w dacie zgodnej z fakturą VAT dokumentującą sprzedaż usług budowlano-betoniarskich. Organ w celu weryfikacji wyjaśnień Podatniczki, co do tego czy przedmiotem sprzedaży był towar, czyli mieszanka betonowa, czy też usługi związane z robotami betoniarskimi, organ pierwszej instancji wystosował wezwania do wybranych osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, nabywających w firmie strony beton, celem okazania dokumentów i złożenia wyjaśnień oraz niektórych z nich do złożenia zeznań charakterze świadka. Na podstawie złożonych przez wezwane osoby wyjaśnień (K. D., S. M., U. P., R. B., A. C.), organ pierwszej instancji ustalił, że firma Podatniczki w ramach dostawy usług betonowania, oprócz sprzedaży betonu, wykonywania usług transportowych oraz usług pracy pompy, nie świadczyła innych prac. W celu wyjaśnienia okoliczności związanych z procesem dostarczania i wylewania mieszanki betonowej na budowach budynków mieszkalnych, Naczelnik przesłuchał pracowników strony (A. S., A. T., A. P., M. Z., T. R. oraz włączył do akt sprawy protokoły przesłuchania pracowników złożone w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K.. Z zeznań tych wynikało, że pracownicy Podatniczki pobierali beton w węźle betoniarskim, a następnie dostarczali go specjalistycznymi pojazdami do klientów gdzie beton był wylewany we wskazane im przez klientów miejsca. Wobec tych ustaleń stwierdzono, że w 2018 r. Podatniczka dostarczała osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej jedno świadczenie, tj. dostawę mieszanki betonowej, która powinna być opodatkowana stawką 23% podatku od towarów i usług. Na poparcie swoich twierdzeń, Naczelnik powołał się między innymi na stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrażone w wyroku z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 oraz na aktualnie wydawane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Wiążące Informacje Stawkowe i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 maja 2021 r. sygn. akt I SA/GI 328/21. W zakresie ustaleń dotyczących przychodów ze sprzedaży betonu organ odwoławczy wskazał, że w wyniku weryfikacji dokumentów dotyczących zakupu i sprzedaży betonu oraz wyrobów betoniarskich stwierdzono, że wartość przychodów z działalności produkcyjnej będącej głównym przedmiotem uzyskiwanych przez Podatniczkę przychodów ledwo pokrywała związane z nią koszty bezpośrednie. Analiza dokumentacji rachunkowo-księgowej firmy tzn. występujących w 2018 r. dużych zakupów (ilościowo i wartościowo) materiałów do produkcji wyrobów betoniarskich i pozostałych wydatków związanych bezpośrednio z produkcją betoniarską w stosunku do sprzedaży wskazują na zaniżenia obrotów ze sprzedaży wyprodukowanych wyrobów betoniarskich w 2018 r. Organ podatkowy wyjaśnił, że Podatniczka w piśmie z 10 maja 2019 r. podała, iż w ciągu 2018 r. firma przekazała na potrzeby własne około 2400 m2 betonu projektowanego, ustalenie wartości betonu jest nie możliwe, gdyż beton produkowany był w ciągu całego roku z dostępnych na daną chwilę materiałów. Dla zweryfikowania wyjaśnień strony w dniu 21 maja 2019 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości wykorzystywane przez Podatniczkę do działalności gospodarczej pod kątem zużycia betonu na potrzeby własne. Stwierdzono, że strona nie uwzględniła w ewidencji środków trwałych żadnych nieruchomości wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym budynków i budowli, placów, działek, co jest sprzeczne z przepisem art. 22n ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów są obowiązani do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Organ podatkowy stwierdził, że Podatniczka przekazała towar (beton w ilości 540 m3) firmie G K. G. (syn Podatniczki) na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Nadto strona dokonała przekazania towaru (beton) w ilości na rzecz firmy męża - F.H.U. K K1. G. na wybetonowanie placu złomowiska w ilości 460 m3, co stanowi obrót ze sprzedaży podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w wysokości 23%. Strona powinna była opodatkować sprzedaż betonu zgodnie z art. 19a ust. 1 u.p.t.u. oraz udokumentować tą transakcję fakturą VAT (art. 106b ust. 1 pkt. 1 u.p.t.u.) Na podstawie zebranego materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji i fotograficznej i zeznań pracowników Podatniczki ustalono, że zużyła ona beton na "potrzeby własne" w ilości 415 m3, co obejmowało 280 m3 na podłogę w hali gospodarczej, 135 m3 wykorzystanych na wylanie placu pod węzeł betoniarski. Beton ten został uznany za wykorzystany na cele prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Odnośnie pozostałej ilości betonu (1.985 m3) nie zaakceptowano wyjaśnień dotyczących pobrania w 2018 r. na "potrzeby własne" wyprodukowanego betonu, ze względu na: - ilość przekazanego betonu w jednym roku kalendarzowym - sprzedaż w 2018 r. mieszanek betonowych wyniosła 9.723,30 m3 + sprzedaż betonu w ramach "usług budowlano- betoniarskich" w ilości około 1.100-1.400 m3, natomiast na "potrzeby własne" w 2018 r. przekazano beton w ilości 2.400 m3 stanowiący około 20% całej produkcji, czemu nie można dać wiary; - nieprecyzyjne podanie danych i wartości, rozbieżności pomiędzy oświadczeniami Podatniczki (w oświadczeniu z 10 maja 2019 r. wskazano 2.400 m3 w wyjaśnieniach z 21 maja 2019 r. podano, że pobrano na potrzeby własne beton w ilości 2.287 m3 natomiast w wyliczeniach z 27 listopada 2019 r. stwierdzono, że na potrzeby działalności przekazano 847,47 m3 podsypki 1-3 oraz 1.581 m3 betonu); - brak danych odnośnie rodzaju stosowanego betonu (z której recepty); brak wskazania miesięcy/okresów 2018 r., dotyczących wykonania prac oraz brak jakichkolwiek dowodów, że prace wykonano właśnie w 2018 r.; - wygląd niektórych budowali i budynków wskazujący na późniejszy lub wcześniejszy czas/okres wykonanych prac, niż wskazała strona; - brak danych dotyczących stanów budynków i budowli na koniec 2017 r., ich wartości i stopnia zużycia, jak również prowadzonych modernizacji i ulepszeń; - w ewidencji środków trwałych nie uwzględniono żadnych nieruchomości wykorzystywanych przez Podatniczkę do prowadzenia działalności gospodarczej w tym budynków i budowli, placów, działek; - nieruchomości, były wykorzystywane przez inne podmioty gospodarcze tj. P.W. G K.G. i F.H.U. K K1.G.; - brak kompletu dokumentów dotyczących własności nieruchomości. Przechodząc do szacowania wielkości obrotu z tytułu sprzedaży wyrobów betonowych organ podatkowy przeprowadził analizę struktury sprzedaży firmy Podatniczki pod kątem tytułów z jakich uzyskiwano przychód i jego wielkości, wyodrębniając wielkość obrotu uzyskanego z tytułu sprzedaży samych wyrobów betoniarskich. Organ podatkowy wykazał nierzetelność w deklarowanej sprzedaży poprzez analizę remanentów na dzień 31 grudnia 2017 r. i 31 grudnia 2018 r., zakupu surowców do produkcji i innych wydatków związanych z prowadzoną działalnością produkcyjną, sprzedaży betonu i wyrobów betoniarskich; sprzedaży zapraw, posypek, stabilizacji i innych towarów w 2018 r., towarów pobranych na potrzeby własne. Nawiązując do przedłożonych przez stronę w toku postępowania, opinii technicznej dr inż. K. M. (biegłego skarbowego) oraz wyliczeń J. M. prowadzącego działalność p.n. Centrum Usług Badawczo Projektowych Budownictwa [...] stwierdzono, że Podatniczka dysponowała recepturami wyrobów budowlanych przygotowanymi przez J. M. [...] na potrzeby działalności wytwórczej Podatniczki. Organ uzyskał od J. M. wyjaśnienia dotyczące współpracy z Podatniczką oraz wytworzonych na jej potrzeby receptur. Wynikało z nich m.in., że receptury poszczególnych rodzajów mieszanek betonowych opracowano w wariantach zimowych oraz letnich a wytworzony z ich wykorzystaniem wyrób powinien spełniać wymogi przewidziane w stosownych normach. Organy podatkowe przyjęły, że Skarżąca dążąc do zachowania zgodności wyrobów z ich deklarowanymi właściwościami powinna w produkcji wykorzystywać wspomniane receptury, a zatem zużywać przewidziane w nich wielkości materiałów służących do wytworzenia wyrobów betoniarskich. Organ podatkowy nie zaakceptował tym samym stanowiska wyrażonego w opinii K. M., co do dopuszczalności bieżącego modyfikowania receptur w toku produkcji. Organ podatkowy wskazał, że jego podejście i prawidłowość dokonanych przez niego wyliczeń odnośnie wielkości obrotu z tytułu sprzedaży wyrobów betonowych znajduje potwierdzenie w opinii biegłego sądowego inż. J.Z. z 31 grudnia 2023 r. Organ podatkowy przeprowadził wyliczenie ilości wytwarzanego betonu, dopuszczając występowanie 2% straty wartość netto surowców sypkich z wyjątkiem cementu. W ten sposób po przeprowadzeniu analiz wszystkich okazanych do kontroli 33 sztuk recept na produkcję mieszanek betonowych ustalił jaką część średniej ważonej ceny sprzedaży netto 1m3 betonu stanowią zakupy materiałów służące do jej wyprodukowania. Na postawie okazanych do kontroli i ujętych w rejestrach sprzedaży faktur VAT wystawionych dla podmiotów gospodarczych i osób fizycznych jak również paragonów fiskalnych organ pierwszej instancji ustalił ilości i wartości sprzedaży poszczególnych towarów w ujęciu miesięcznym, jak również rocznym. Ponadto został wyliczony procentowy udział poszczególnych mieszanek betonowych w ogólnej wartości sprzedaży mieszanek w całym 2018 r. Dla wszystkich towarów sprzedawanych w 2018 r. organ pierwszej instancji wyliczył średnią ważoną cenę sprzedaży netto. Uznano, że średnia ważona cena, jest najbardziej zbliżona do rzeczywistości gdyż uwzględnia zmiany cen na przestrzeni roku podyktowane między innymi: porą roku, indywidualnym podejściem do odbiorcy towaru, zmieniającymi się cenami materiałów sypkich, wielkością dokonywanej sprzedaży dla poszczególnych odbiorców, pochodzeniem odbiorcy (kontrahent słowacki - ceny wyższe, kontrahent krajowy - ceny niższe). Organy podatkowe stwierdziły, że ustalenia oparte na okazanych przez Podatniczkę dokumentach wykazały, iż koszty materiału w produkcji wyrobów stanowiły około 60% finalnej ceny sprzedaży wyprodukowanego wyrobu betoniarskiego. Zatem obrót oczekiwany z tytułu wykorzystania w 2018 r. materiałów do produkcji w kwocie 2.635.201,89 zł wynieść około 4.392.003,15 zł. (według wyliczenia: 2.635.201,89 zł: 60 X 100). Tymczasem wynikający z dokumentów obrót ze sprzedaży wyrobów betoniarskich wyniósł netto 3.327.337,49 zł. Przy wyliczeniu kwoty obrotu oczekiwanego wzięto pod uwagę wartość wyrobów pobranych na potrzeby własne, które zostały przekazane na rzecz firm powiązanych z Podatniczką rodzinnie. Wedle organów podatkowych Podatniczka zaniżyła obrót ze sprzedaży wyrobów betoniarskich w kwocie netto co najmniej 961.745,66 zł (według wyliczenia: 4.289.083,15 zł - 3.327.337,49 (tj. minus wykazany przez nią obrót ze sprzedaży wyrobów betoniarskich) = 961.745,66 zł oraz podatek należny od tej sprzedaży w wysokości 221.201,50 zł. Organ przedstawił w ujęciu miesięcznym zaniżenie obrotu netto i podatku należnego. Dyrektor wskazał, że uwzględniając zebrany materiał dowodowy wykonywane przez firmę Podatniczki czynności, realizowane w ramach sprzedaży betonu dla osób fizycznych, są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Czynności te składają się na świadczenie kompleksowe polegające na dostawie mieszanki betonowej. Specyfika towaru jakim jest mieszanka betonowa jest taka, że po wyprodukowaniu nie może ona być nigdzie magazynowana, ale od razu musi zostać dostarczona we wskazane miejsce wyspecjalizowanym transportem, a następnie wylana w miejscu docelowym. Samo wyprodukowanie betonu jako towaru, bez niezwłocznego wylania betonu do przygotowanego elementu budynku spowoduje, że będzie on bezużyteczny. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie miały miejsce dostawy masy betonowej sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 26.63.10. nie znajduje zastosowania przepis art. 41 ust. 12 u.p.t.u. (nie zostały spełnione warunki dla zastosowania stawki preferencyjnej) oraz z uwagi na fakt, iż towary zaklasyfikowane do tego symbolu nie zostały wymienione w przepisach dotyczących zwolnienia od podatku lub objęte obniżoną stawką podatku w załącznikach do ustawy oraz w przepisach wykonawczych, ich dostawa powinna podlegać opodatkowaniu podstawową stawką podatku VAT w wysokości 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor stwierdził, że Naczelnik zrealizował wskazaną w art. 23 § 5 o.p. dyrektywę określania podstawy opodatkowania jako najbardziej zbliżonej do rzeczywistej i dążył do ustalenia wartości przychodu, który Podatniczka powinna uzyskać przy sprzedaży wyprodukowanego betonu. W tym celu organ pierwszej instancji określił jaki jest udział materiałów bezpośrednio wykorzystywanych do produkcji 1 m3 betonu, tj. piasku, żwiru, cementu, których zużycie można bezspornie powiązać z wytwarzanym produktem. Ustaleń w tym zakresie dokonał na podstawie dokumentów źródłowych, tj. faktur zakupu i sprzedaży oraz spisów z natury. Z wyliczeń tych wynika, że udział procentowy materiałów przy produkcji mieszanek betonowych o klasach wytrzymałości od C 8/10 do C 40/50 wynosi od 50% do 60%. W ustaleniach tych, nie ma więc żadnej dowolności, czy przypadkowości, gdyż są one oparte na dokumentach źródłowych i precyzyjnych wyliczeniach organu pierwszej instancji. W ocenie DIAS zasadnie oraz w prawidłowej wysokości wyliczono Podatniczce obrót oczekiwany ze sprzedaży wyrobów betoniarskich za 2018 r. oraz opodatkowano ten obrót 23% podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w łącznej wysokości 221.201,50 zł. Strona reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika pismem z 25 lipca 2025 r. wniosła skargę decyzję DIAS zarzucając naruszenie: art. 23 o.p. poprzez jego zastosowanie; art. 187 i art. 122 o.p. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego sprzecznie z zasadą prawdy materialnej, poprzez całkowicie dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co było podstawa dokonania błędnych ustaleń stanu faktycznego. Poprzez błędne i bezkrytyczne przyjęcie wniosków z opinii biegłego Z., która to opinia zawiera błędy merytoryczne i nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych przy jednoczesnym stwierdzeniu (strona 66 decyzji), że organ nie kwestionuje obu opinii czyli również opinii J. K., która to opinia podważa opinię biegłego Z.; art. 121 o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w szczególności poprzez całkowicie dowolne i niepoparte dowodami hipotetyczne stwierdzenia, które następnie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych; art. 233 § 2 o.p. poprzez niezastosowanie zalecań organu II instancji zawartych w decyzji Dyrektora z dnia 29 lutego 2024 r., art. 41 ust. 12-12c u.p.t.u., poprzez błędną jego wykładnie i przyjęcie, że wyprodukowanie, transport i wlanie betonu we wskazane przez klienta miejsca, tj. w elementach konstrukcyjnych powstającego budynku (objętego społecznym programem mieszkaniowym) nie stanowi usługi betonowania objętej 8% stawką podatku VAT. Wobec tych zarzutów strona wniosła o wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu podatkowego I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając skargę strona wskazała, że nadal aktualna pozostaje argumentacja użyta w odwołaniu. Strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń organu podatkowego dotyczących drobnych pomyłek w księgowaniu , niewłaściwym przyjęciu terminu powstania obowiązku podatkowego w przypadkach WNT - pojazdów samochodowych , czy też pomyłek w podwójnym księgowaniu tych samych faktur. Nie zgodziła się z twierdzeniem organu, co do rzekomej nierzetelności w prowadzeniu podatkowej księgi przychodów i rozchodów i z szacowaniem obrotu, który ma charakter życzeniowy, a nie oparty na dowodach w sprawie. Wskazano, że drobne uchybienia nie powinny stanowić powodu dla zakwestionowania ksiąg podatkowych. Zaznaczono, że organ podatkowy ocenił materiał dowodowy wybiórczo zwracając uwagę na okoliczności niekorzystane dla strony, a pomijając te przemawiające na jej rzecz. W ocenie strony skarżącej organy podatkowe oparły się na opinii budowalnej z 31 grudnia 2023 r. (autorstwa J. Z.), której wnioski są całkowicie sprzeczne z wyjaśnieniami strony, dlatego konieczne jest dopuszczenie dowodu z prywatnej opinii rzeczoznawcy mgr inż. J. K. to jest specjalisty z zakresu mieszanek betonowych. Strona wskazała, że w opracowaniu J. K. wykazał, iż biegły J. Z. nie uwzględnił prawdziwych wymagań przytoczonych przepisów i norm. Zawyżył ilość próbek do badań, całkowicie zignorował przepisy o wydawaniu Deklaracji Właściwości użytkowych. Wyciągnął błędne wnioski o przekraczaniu wytrzymałości betonu. Nie uwzględnił potrzeby aktualizacji receptur dostosowując je do istniejących warunków produkcji, transportu i wbudowania. Nie uwzględnił w swoich obliczeniach ubytków cementu, kruszyw przy rozładunku, magazynowaniu, produkcji, przygotowaniu urządzeń pompujących do pracy, myciu urządzeń produkcyjnych, środków transportowych i pompujących. Dlatego wedle strony z całą pewnością można stwierdzić, że opinia budowlana opracowana przez biegłego sądowego J. Z. nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego, a także normami PN-EN. Przedstawiona opinia budowlana zawiera błędne założenia dotyczące ilości surowców potrzebnych do realizacji założonych zamierzeń oraz wytrzymałości materiałów konstrukcyjnych, co w efekcie prowadzi do sprzeczności z wyznaczonymi celami opinii. Podważono wiedzę techniczną biegłego w zakresie produkcji mieszanki betonowej wskazując, że przy ustaleniu ilości zużytych materiałów do produkcji poszczególnych mieszanek betonowych, nie uwzględnił następujących czynników: zmiana wilgotności kruszyw drobnych wynosi od 0 do 5%, natomiast zmianę wilgotności kruszyw grubych ustalono od 0 do 2%, tolerancji wagi stosowanej w miejscu załadunku, faktu prowadzenia inwestycji (rozbudowy i modernizacji zakładu), zawyżenie ilości kruszywa drobnego. Strona podtrzymała swoje twierdzenia, co do wykorzystania 2400 m3 na cele własne. Strona sprzeciwiła się traktowaniu betonu wylanego działkach, których jest współwłaścicielem, ale działalność jest prowadzona również przez najbliższych członków rodziny, jako sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Strona zakwestionowała stanowisko organów podatkowych, które nie przyjęły jej wyjaśnień. Zdaniem strony organ podatkowy powinien był weryfikować wyjaśnienia strony, a w tym celu powołać biegłego dla ustalenia momentu i składu wykonanych utwardzeń, a nadto przeprowadzić obmiar powierzchni utwardzonych, odwierty rdzeniowe na postawie których możliwe jest ustalenie średniej grubości utwardzenia oraz posłużą do wykorzystania w laboratorium do ustalenia klasy betonu, jak i potencjalnego składu zastosowanej mieszanki betonowej na podstawie receptur kontrolowanej. Zaznaczyła, że jaak wynika z zeznań świadków tj. osób zamawiających usługę, pracownicy odwołującej dokonywali betonowania przygotowanych elementów konstrukcji budynków. Za każdym razem pracownik sterował pompą dozująca beton w taki sposób aby zapełnić elementy konstrukcyjne. Ponadto w wielu przypadkach, co wynika z zeznań świadków, drugi pracownik wygładzał i wibrował beton. Strona podtrzymała swoje stanowisko odnośnie zasadności stosowania przez nią stawki 8 % VAT przy usługach świadczonych na rzecz osób fizycznych spełniających wymogi przewidziane w art. 41 ust. 12-12c u.p.t.u. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Skarga dotyczy decyzji wskazanej w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a zatem odpowiadającej właściwości sądu administracyjnego. Spór w sprawie koncentruje się na dwóch zagadnieniach. Pierwsze dotyczy prawidłowości ustaleń faktycznych organów podatkowych, co do wielkości niezewidencjowanych przez podatniczkę dostaw betonu. Strona skarżąca podważa poprawność ustaleń wskazując na błędne ustalania odnośnie wielkości betonu zużytego na potrzeby własne, a także wadliwe ustalenia odnośnie szacowanej struktury i wielkości obrotu z tytułu sprzedaży wyrobów betonowych. Organy podatkowe natomiast wskazują, że określiły w drodze oszacowania przechody ze sprzedaży wyrobów betonowych mając na uwadze stwierdzone stany surowców (stany magazynowe na początek i koniec roku, zakupy w ciągu roku) niezbędnych do wytworzenia betonu oraz analizę niekwestionowanej sprzedaży i inne czynniki. Drugie zagadnienie sprowadza się do zasadności zastosowania przez organy podatkowe stawki zasadniczej podatku od towarów i usług, w miejsce stawki preferencyjnej przewidzianej dla dostaw objętych społecznym programem mieszkaniowym. Strona prezentuje tutaj pogląd, że świadczyła usługi betonowania (kompleksowa usługa budowlana) na rzecz osób fizycznych spełniając przy tym kryteria dla stosowania stawki obniżonej. Natomiast organy podatkowe przyjęły, że skarżąca wykonywała usługi dostawy betonu na miejsca budów, co nie uprawniało jej do stosowania stawki podwyższonej. Przed przejściem do istoty sporu zbadania wymagało, czy zaskarżona decyzja weszła do obrotu przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jakich dotyczy. Wyznaczony art. 70 § 1 o.p. koniec biegu terminu przedawnienia zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2018 r. do listopada 2018 r. przypadał na 31 grudnia 2023 r., natomiast dla zobowiązania podatkowego za grudzień 2018 r. na 31 grudnia 2024 r. W tym miejscu Sąd stwierdza, że w sprawie doszło zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od stycznia 2018 r do września 2018 r. oraz za listopad i grudzień 2018 r., a to w związku doręczeniem wydanego w trybie art. 155 ustawy egzekucyjnej zarządzenia zabezpieczenia ZZ-1 z 16 lipca 2019 r. Podstawą wystosowania zarządzenia zabezpieczenia była decyzja Naczelnika o zabezpieczeniu z 17 czerwca 2019 r. doręczona Podatniczce tego samego dnia. Zarządzenie o zabezpieczeniu doręczono natomiast Podatniczce 12 lipca 2019 r. (akta odwoławcze poz. 10 i 11). Ze stanu akt administracyjnych wynika, że postępowanie to toczy się nadal. Stosownie do art. 70 § 6 pkt 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2 o.p., lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 2 grudnia 2024 r. sygn. akt III FPS 4/24 wyjaśnił, że w przypadku zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z doręczeniem zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 4 in fine o.p. termin ten biegnie dalej po dniu zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 70 § 7 pkt 5 Ordynacji podatkowej). W konsekwencji trafne było stanowisko organów podatkowych odnośnie tego, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją o zabezpieczeniu i zarządzeniem zabezpieczenia (od stycznia 2018 r do września 2018 r. oraz za listopad i grudzień 2018 r.) spoczywa od 12 lipca 2019 r. Jeżeli natomiast chodzi o zobowiązanie podatkowe za październik 2018 r., to podstawą zawieszenia biegu terminu przedawnienia była okoliczność wskazana w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., to jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Organy podatkowe powołały się na wszczęcie przez Komendę Powiatowej Policji w Z. 24 lutego 2023 r., dochodzenia wobec Podatniczki w związku z uszczupleniem podatku od towarów i usług w kwocie 168.849,00 zł poprzez przedłożenie Naczelnikowi deklaracji VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2018 r., w których podano dane niezgodne ze stanem rzeczywistym zaniżając podatek należny i zawyżając podatek naliczony, co skutkowało nienależnym zwrotem nadpłaty podatku od towarów i usług oraz przeniesieniem jej na następny okres rozliczeniowy na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Postępowanie przygotowawcze w formie dochodzenia prowadzone było w kierunku czynów z art. 56 § 2 k.k.s. i art. 76 § 2 k.k.s., a zatem dotyczyło przestępstw karnoskarbowych. Organy podatkowe wywiązały się z obowiązków wynikających z art. 70c o.p., który przewidywał, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i 1a, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Otóż zawiadomieniem z 6 marca 2023 r. powiadomiono Podatniczkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych stanowiących przedmiot niniejszego postępowania (doręczenie nastąpiło 27 marca 2023 r.). Natomiast pełnomocnik strony zawiadomienie spełniające wymogi z art. 70c o.p. odebrał 21 września 2023 r. Zachowane zostały zatem wymogi przewidziane ustawą dla wystąpienia skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Sąd nie stwierdził, aby organy podatkowe nadużyły możliwości jakie daje art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, a zatem takiego w którym z okoliczności sprawy wynika, że wyłącznym motywem uruchomienia dochodzenia/śledztwa nie była realizacja celów postępowania karnoskarbowego lecz wydłużenie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych (por. uchwała NSA z 24 maja 2021 r. sygn. akt I FPS 1/21). Za taką kwalifikacją przemawia to, że postępowanie karnoskarbowe wszczął odrębny względem organów podatkowych organ postępowania przygotowawczego. Do wszczęcia postępowania nie doszło w perspektywie nieodległego upływu terminu przedawnienia. Postępowanie karnoskarbowe pozostawało zawieszone przez pewien okres lecz wcześniej przeszło do fazy przeciwko osobie, a to wobec ogłoszenia skarżącej zarzutu, co nastąpiło 27 lutego 2024 r. Sąd uzyskał od Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. uzyskał informację, że do Sądu Rejonowego w Z. w ramach w ramach ww. postępowania karnoskarbowego wniesiony został akt oskarżenia wobec Podatniczki, a sprawa toczy się przed tym Sądem pod sygn. akt [...] (akta sądowe k. 49-53). Okoliczności te świadczą o tym, że postępowanie karnoskarbowe zmierzało do realizacji sobie właściwych celów wymienionych w art. 2 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przejście postępowania karnoskarbowego do fazy in personam zasadniczo wyklucza instrumentalne traktowanie postępowania karnoskarbowego (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 502/22 – powołane orzeczenia dostępne poprzez Centralną Bazę Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie przygotowawcze doprowadziło do postawienia Podatniczki w stan oskarżenia przed właściwym Sądem karnym, co jednoznacznie potwierdza dążenie do realizacji celów postępowania karnoskarbowego. Biorąc przedstawioną chronologię zdarzeń w obszarze postępowania karnoskarbowego, szczegółowo opisaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził że stanowiące przedmiot postępowania zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w dacie wejścia do obrotu zaskarżonej decyzji nie uległy przedawnieniu. Przechodząc do istoty sporu w pierwszej kolejności odnieść należy się do ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzekania przez organy podatkowe. W ocenie Sądu okazały się one prawidłowe, gdyż bazowały na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym, który został oceniony całościowo i zgodnie z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. Organy podatkowe nie były przy tym zamknięte na wyjaśnienia i wnioski składane przez stronę postępowania. Prowadzone przez organy podatkowe postępowanie w możliwe pełny sposób realizowało zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organu (art. 123 o.p.). Organy podatkowe zbadały i odniosły się do twierdzeń strony skarżącej odnośnie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności sposobu wykorzystania części wytworzonego przez stronę betonu, organizacji produkcji w przedsiębiorstwie skarżącej, okolicznościom towarzyszącym dostawom betonu do osób fizycznych niebędących podatnikami VAT. Zapewniając możliwość czynnego udziału strony w postępowaniu zweryfikowały w drodze czynności dowodowych (m.in. oględzin, przesłuchania świadków w tym pracowników skarżącej, odebrania oświadczeń od klientów) możliwości wykorzystania betonu na potrzeby własne, sposób realizacji dostaw betonu przez skarżącą. Ważne jest, że wyjaśnianie okoliczności dotyczących sposobu wykorzystania betonu następowało na bieżąco z aktywnym udziałem strony skarżącej. Sąd nie stwierdził naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania wyrażających zasadę dążenia do ustalenia prawdy (art. 122 o.p.), czy wyznaczających reguły zbierania i oceny materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p., art. 190 o.p., art. 191 o.p.). Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 233 § 2 o.p., w sposób wskazany w skardze. Organ II instancji wskazał, że Naczelnik uwzględnił wskazania zawarte we wcześniejszej decyzji Dyrektora z 29 lutego 2024 r., przede wszystkim uzupełniając materiał dowodowy (zeznania pracowników skarżącej). W niniejszej sprawie DIAS zastosował art. 233 § 1 pkt 1 o.p., bowiem wobec uzasadnionej zbieżności ustaleń faktycznych i prawnych pomiędzy organem odwoławczym a organem podatkowym I instancji DIAS mógł orzec o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika. W ocenie działań organów podatkowych należy wyjść od tego, że przeprowadzona przez organ podatkowy I instancji analiza dokumentacji skarżącej wykazała, że wielkość przychodów z działalności produkcyjnej wyrobów betonowych będącej głównym źródłem przychodów z działalności gospodarczej nieznacznie przewyższa związane z produkcją koszty bezpośrednie. Podkreślenia wymaga, że organy podatkowe nie kwestionowały zasadności odliczeń podatku naliczonego z faktur zakupowych przyjętych przez Podatniczkę, w tym dotyczących nabytych surowców i paliw. Skarżąca odnotowywała znaczące zakupy towarów (w tym surowców do wytwarzania wyrobów betoniarskich netto 2.862.502,32 zł z czego surowce 2.635.201,89 zł) oraz wydatki związane z produkcją (zakupy paliwa netto 510.150,62 zł, usług transportowych 35.224,00 zł, energii elektrycznej netto 26.311,07 zł), którym nie towarzyszyła adekwatna do nich sprzedaż i przychód ze sprzedaży. Powyższe stało się przyczynkiem do wyprowadzenia wniosku o nierzetelności w rozliczeniach podatkowych skarżącej polegającej na nieewidencjonowaniu części dostaw wyrobów betonowych. Naczelnik ustalił a DIAS zaakceptował, że koszty materiału w produkcji wyrobów stanowiły około 60% finalnej ceny sprzedaży wyprodukowanego wyrobu betoniarskiego, wobec czego obrót oczekiwany z tytułu wykorzystania w 2018 r. materiałów do produkcji w kwocie 2.635.201,89 zł winien wynieść około 4.392.003,15 zł. (2.635.201,89 zł : 60 x 100), a wynikający z przedstawionych przez stronę dokumentów obrót ze sprzedaży wyrobów betoniarskich wyniósł netto 3.327.337,49 zł. Organy podatkowe ustaliły, że skarżąca na potrzeby swojej firmy wykorzystała beton w ilości 415 m3 (dla potrzeb częściowego utwardzenia placów, powierzchni budynku magazynowego, nieruchomości pozostającej we współwłasności z małżonkiem), co wobec ustalonej ceny sprzedaży 1 t betonu 248,00 zł (średnią ważoną ceny jednostkowej betonu klasy C20/25) dawało kwotę 102.920,00 zł, o tę kwotę pomniejszono szacowany obrót ze sprzedaży. Nie było zatem tak, że organy podatkowe w ogóle nie uwzględniły tego, że część wyrobów budowlanych skarżąca wykorzystała do własnych potrzeb. Organy podatkowe nie dały wiary wyjaśnieniom podatniczki, co do tego że na własne potrzeby wykorzystano beton w objętości 2400 m3. Organy podatkowe na podstawie oględzin i zeznań świadków (pracowników) wykazały, że beton w takich ilościach nie mógł być wykorzystany w sposób podawany przez skarżącą (m.in. na wyprodukowanie płyt do utwardzenia drogi). Jak trafnie wskazano w decyzji organu podatkowego I instancji zużycie takich ilości betonu równoważne było 300 pełnym betonu betonomieszarek o pojemności 8 m3 lub 266 betonomieszarek o pojemności 9 m3 lub 200 betonomieszarek o pojemności 12 m3. W konsekwencji przy około 250 dniach roboczych codziennie, w każdym dniu roboczym musiałaby zostać wylana jedna pełna gruszka betonu na miejsca, które wskazane przez Podatniczkę względnie byłoby wylewanych po kilkanaście betonomieszarek (tzw. "gruszek") w ciągu jednego dnia. Pracownicy nie potwierdzili prowadzenia tak szeroko zakrojonych i regularnych działań w 2018 r., a przy takim sposobie spożytkowania wyrobów betonowych nie mogłyby one pozostać niezauważone przez pracowników zatrudnionych w charakterze kierowcy czy magazyniera. Dodatkowo jak zauważono zużycie na cele własne stanowiłoby 20% całej produkcji, a więc konsumowałoby jej znaczną część. Wobec takich ustaleń przeprowadzenie dowodów polegających na odwiertach, badaniu szczegółowego składu wykorzystanych mas betonu było niecelowe. Organy podatkowe wykazały bowiem, że skarżąca w okresie jakiego dotyczy decyzja nie wykorzystała betonu w ilości i w sposób przez nią wskazywany. W związku z powyższym od wyliczonej kwoty obrotu oczekiwanego 4.392.003,15 zł odjęto kwotę 102.920,00 zł., co daje 4.289.083,15 zł, a wskazywało na zaniżenie obrotu ze sprzedaży wyrobów betoniarskich w 2018 r. w kwocie netto o co najmniej 961.745,66 zł (4.289.083,15 zł obrót oczekiwany - 3.327.337,49 zł, obrót ze sprzedaży wyrobów betoniarskich) i podatku należnego w stawce podatku od towarów i usług 23% w wysokości 221.201,50 zł. Organy podatkowe wykazały nierzetelność ksiąg podatkowych skarżącej we wskazanym wyżej zakresie. Zasadne w obliczu powyższego było sięgnięcie do oszacowania przychodu ze sprzedaży wyrobów betonowych jako metody ustalenia podstawy opodatkowania. Wystąpiła bowiem okoliczność o jakiej mowa w art. 23 § 1 pkt 2 o.p. dająca podstawę do określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. W ocenie Sądu prawidłowa była przyjęta przez organy podatkowe metoda szacowania wysokości podstawy opodatkowania dla zobowiązań podatkowych stanowiących przedmiot postępowania. Stosownie do art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Podstawą opodatkowania, (z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5), jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w myśl art. 7 ust. 2 u.p.t.u. przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju), rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Z materiału sprawy wynika, że skarżąca dokonywała dostaw betonu na rzecz członków swojej rodziny (męża i syna). Czyniła to w dodatku w związku i na potrzeby prowadzonych przez nich działalności gospodarczych. Mąż prowadził firmę F.H.U. K K1.G. – złomowisko i na potrzeby tej działalności wylano beton, natomiast wybetonowany plac przed i za warsztatem to miejsce prowadzenia działalności syna skarżącej (firma P.W. G K. G.). Nawiązując do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że przepisy prawa podatkowego nie zakazują jako takiego wykorzystania nabytych bądź wytworzonych towarów do potrzeb własnych albo przekazania ich członkom rodziny. Jednakże w świetle powołanych wcześniej przepisów konieczne jest zakwalifikowanie takiego "przekazania" jako dostawy towaru, o ile podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem lub wytworzeniem przekazywanych towarów. Przypomnieć wypada, że organy podatkowe nie zakwestionowały podatku naliczonego od towarów i usług zakupionych przez skarżącą na potrzeby działalności polegającej na wytwarzaniu wyrobów betonowych. Stąd uprawnione było potraktowanie betonu przekazanego na rzecz członków rodziny i prowadzonej przez nich działalności jako dostawy, w sposób jaki uczyniły to organy podatkowe. Jeżeli natomiast chodzi o wykorzystanie betonu na potrzeby własne to organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustaliły w jakiej części został on w ten sposób spożytkowany przez Podatniczkę i uwzględniły to określając rozliczenia podatkowe. Jednocześnie w sprawie nie może być mowy występowaniu przypadku wyłączającego zastosowanie art. 7 ust. 2 określonego w art. 7 ust. 3 i następnych u.p.t.u., a zatem przekazaniu prezentów i próbek jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika. Przekazany beton z uwagi na wielkość dostawy oraz sposób jego wykorzystania służący zaspokojeniu potrzeb odbiorcy nie stanowił próbki handlowej ani prezentu marketingowego. W ocenie Sądu zastosowana przez organ podatkowy I instancji i zaaprobowana przez DIAS metoda szacowania wielkości obrotu z tytułu sprzedaży wyrobów betonowych była rzetelna. Oparto ją na bogatej dokumentacji źródłowej obrazującej posiadane przez skarżącą zasoby w postaci składników do produkcji wyrobów betonowych, profilu sprzedaży towarów, urządzeń, opracowanych technologii-receptur wytwarzania mieszanek betonowych. Uwzględniono w niej zmienność czynników takich jak warunki pogodowe oddziałującą na rodzaje i skład mieszanek betonu stosowanych do produkcji oraz różnice w profilach sprzedaży wyrobów w okresie "zimowym" i "letnim". Wzięto pod uwagę również straty (2%) w produkcji w zakresie materiałów sypkich z wyjątkiem cementu przechowywanego w silosach. Ustalono, że resztki betonu wylewane w związku czyszczeniem betonomieszarek zaliczane są klientowi (beton zapłacony), a nie jako strata własna. Natomiast uwzględniono straty potwierdzone materiałem dowodowym w cemencie w wielkości 31 t (cement w ilości 4 ton składowany w workach po awarii silosu oraz stratę cementu z pakowaczki w ilości 27 t). Na potrzeby szacowania uprawnione było przyjęcie, że Podatniczka sprzedawała wyroby betonowe zgodnie ze stworzonymi dla niej recepturami. Metodyka organów podatkowych przy szacowaniu obrotu wyrobami betonowymi w ocenie Sądu adekwatnie do celu odtwarzała warunki wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej. Uwzględniała specyfikę prowadzonej działalności była spójna i logiczna jako sposób na uzyskanie wiedzy o wartości obrotu towarem wytwarzanym przez skarżącą. Zaznaczyć należy, że przy szacowaniu operuje się pewnymi założeniami, a uzyskany wynik jest pewnym przybliżeniem realnego rezultatu. W warunkach niniejszej sprawy organy podatkowe wyliczyły obrót wychodząc od niekwestionowanych ustaleń odnośnie posiadanych przez stronę zasobów wykorzystywanych w działalności o charakterze produkcyjnym. Organ podatkowy I instancji przeanalizował 33 recepty wyrobów betonowych, które dla Skarżącej opracował J. M.. Ten ostatni w piśmie z 8 kwietnia 2019 r. złożył obszerne wyjaśnienia oraz przedstawił dokumentację dotyczącą celów, reguł tworzenia i znaczenia technologicznego receptur wyrobów betonowych. Dzięki zastosowaniu tych receptur mieszanka/zaprawa betonowa miała odpowiednie właściwości wyrobu budowalnego. Skoro skarżąca pozyskał receptury, to należy uznać iż uczyniła to nie jedynie dla spełnienia wymogów formalnych (wykazania że posiada dokumentację technologii) lecz ich wykorzystywania. Uzasadniało to z kolei oparcie się na recepturach przy wyliczeniach dotyczących zużycia składników niezbędnych do wytworzenia poszczególnych wyrobów, a finalnie ilości wyprodukowanego towaru i wielkości przychodu z jego sprzedaży. Dostrzec trzeba, że Skarżąca zajmowała się produkcją towarów będących wyrobami budowlanymi, te z kolei powinny odpowiadać normom i spełniać określone parametry techniczne. Z zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania wyprowadzić można wniosek, że skarżąca korzystała z opracowanych na jej potrzeby receptur dostarczając na rynek wyrobów spełniających standardy stworzone z myślą zapewnienia bezpieczeństwa i jakości obiektów budowlanych wznoszonych z ich wykorzystaniem. Oferowane przez skarżącą wyroby z uwagi na ich specyfikę nie powinny były mieć dowolnego składu lecz taki jaki wynikał z przewidzianych dla nich receptur dla wytworzenia wyrobu spełniającego określone normy. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdził twierdzeń skarżącej o stosowaniu odstępstw od opracowanych receptur (zwiększenie udziału cementu w masie produktu). Strona skarżąca dowodu nie zaoferowała przekonywującego dowodu na tę okoliczność. Przychylić się należy do oceny organów podatkowych odnośnie tego, że brak jest podstaw uwzględnić tezy o konieczności dostosowania receptur mieszanek pod klienta, zamieszczone w złożonej przez stronę opinii technicznej biegłego skarbowego K.M.. Ustalenia organów podatkowych znajdują potwierdzenie w opinii biegłego J. Z. z 31 grudnia 2023 r. sporządzonej w toku postępowania karnoskarbowego i włączonej w poczet akt postępowania podatkowego. Opinia ta została sporządzona w sposób wskazujący na dogłębną znajomość przedmiotu przez jej autora. Opinia ta jest spójna i logiczna, a potwierdza poprawność ustaleń dokonanych przez organ podatkowy I instancji, które z kolei bazowały na zebranych dowodach oraz informacjach pozyskanych od osoby profesjonalnie związanej z produkcją betonu (J. M.). W ten sposób szacowano wielkość obrotu z związanego ze sprzedażą wyrobów betonowych. Organy podatkowe szczegółowo i przekonywująco wyjaśniły powody dla których nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, co zaniżenia wysokości strat surowców w trakcie produkcji oraz występowania ubytków gotowego wyrobu w związku z awariami i błędami. Występowanie ubytków w materiałach nie potwierdzili pracownicy skarżącej. W tym zakresie jak słusznie podnoszą organy podatkowe strona nie skonkretyzowała oraz nie udokumentowała okoliczności potwierdzających wystąpienie strat w produkcji czy ubytków w masie składowanych surowców w wartościach wskazywanych przez stronę skarżącą (222 t.). Przekonywujące było stanowisko organów podatkowych, co do tego że Podatniczka zaopatrywała się w piasek o określonych parametrach, głównie u stałego dostawcy B sp. z o.o. sp. k. posiadającego deklarację właściwości użytkowych tego materiału. Wobec czego niewiarygodne są tezy stawiane przez stronę skarżącą, że ubytki związane z wykorzystaniem tego surowca w trakcie procesu produkcji przez cały rok 2018 r. sięgały 8%, co miałoby następstwem m.in. zawilgocenia czy błędów ważenia. Utrzymywanie tak wysokiego stopnia ubytków piasku przy zaopatrywaniu się ze stałych źródeł nie pozostawałoby niezauważone przez osobę z wieloletnim doświadczeniem w jego wykorzystaniu w produkcji betonu. Trafności ustaleń organów podatkowych nie jest w stanie skutecznie podważyć opinia techniczna autorstwa J. K., która skupia się na kwestionowaniu kwalifikacji J.Z. jako biegłego z zakresu produkcji betonu. Błędy jakimi w ocenie J. K. dotknięta jest opinia J. Z., związane z zastosowaniem lub brakiem zastosowania właściwych norm dla wyrobów betonowych z uwagi na ich wytrzymałość, pozostają bez istotnego znaczenia dla realizacji celu jakim było określenie wielkości obrotu wyrobami betonowymi. Z tej perspektywy nie miało też znaczenia to jakie koszty skarżąca poniosła w związku z zakupem energii (niekwestionowanej przez organy podatkowe) czy wody (pobieranej z własnego ujęcia) niezbędnych do ich wytworzenia. Ustalenia organów dotyczące wielkości obrotu ze sprzedaży wyrobów betonowych bazowały natomiast na zebranym obszernym materiale dowodowym oraz wyjaśnieniach odnośnie składu mieszanek udzielonych przez J. M.. Oparte były na podstawach faktycznych i racjonalnych założeniach, co do powiązań pomiędzy posiadanymi surowcami, a wartością sprzedaży jaką przyniosło ich wykorzystanie przy stosowanych przez Podatniczkę technologiach z uwzględnieniem zmienności sprzedawanego asortymentu. W istotę szacowania wielkości wpisana jest pewna niedokładność. Szacowanie jako metoda ustalania podstawy opodatkowania jest prawnie dopuszczalna, a w ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do jej zastosowania określone w art. 23 o.p. § 1, o czym była już mowa. Ustalony przez organy podatkowe i znajdujący potwierdzenie w materiale sprawy sposób wykonywania przez Podatniczkę usług na rzecz osób fizycznych wskazuje, że w istocie polegały one na jednym świadczeniu, a to dostawie masy betonowej sklasyfikowanej pod symbolem PKWiU 26.63.10. Zeznania pracowników skarżącej oraz klientów są zgodne w tym, że z wykorzystaniem pozostających w jej dyspozycji pojazdów dokonywano dostaw betonu (wylania) do miejsc wskazanych i przygotowanych przez zamawiających. Pracownicy skarżącej nie wykonywali wykopów, zbrojenia, szalunków. Wobec czego wbrew stanowisku skarżącej nie znalazł zastosowania przepis art. 41 ust. 12 u.p.t.u., który w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zaskarżoną decyzją stanowił, że stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 u.p.t.u., stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. W art. 41 ust. 12a u.p.t.u. sprecyzowano, że przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Towary zaklasyfikowane do symbolu PKWiU 26.63.10 nie zostały wymienione w przepisach dotyczących zwolnienia od podatku lub objęte obniżoną stawką podatku w załącznikach do ustawy oraz w przepisach wykonawczych, ich dostawa powinna podlegać opodatkowaniu podstawową stawką podatku VAT w wysokości 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. W orzecznictwie sądowym wypracowane zostało jednolite stanowisko, co do kwalifikacji prawnopodatkowej działalności polegającej na wylewaniu betonu z pojazdów specjalistycznych na zlecenie osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Otóż przyjmuje się w nim, że dostawa betonu na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - pomimo tego, że niewątpliwie sprowadza się do kilku czynności, takich jak sprzedaż betonu, transport, wylanie i rozprowadzenie (wibrowanie/wygładzanie) - to jednak obiektywnie jest jednym świadczeniem gospodarczym, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Wszystkie elementy, z których składała się transakcja dostawy betonu, są niezbędne i ściśle ze sobą związane. Przewóz betonu specjalistycznymi pojazdami oraz pompowanie betonu z gruszki lub pompogruszki nie miałyby miejsca, gdyby nie sprzedaż betonu. Stąd tego rodzaju transakcję należy traktować jako dostawę betonu, a nie usługę budowalną uprawniającą do zastosowania stawki preferencyjnej (por. m.in. wyroki WSA w Gliwicach z 27 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 328/21; z 15 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 1249/25 i powołane tamże dalsze orzeczenia, w tym wyroki NSA z 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 2134/13; z 30 czerwca 2016 r., sygn. akt I FSK 165/15; z 11 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1389/15; z 18 października 2018 r., sygn. akt I FSK 1685/16; 26 kwietnia 2024 r., sygn. akt I FSK 608/20; 13 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 1538/22). Jak trafnie wskazał DIAS powołane przez stronę skarżącą interpretacje indywidualne wprawdzie dotyczyły stosowania stawki preferencyjnej lecz na tle odmiennego od występującego w niniejszej spawie stanu faktycznego, w którym to dostawa betonu była elementem kompleksowej usługi budowlanej związanymi ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych polegającej na robotach betoniarskich. W tym stanie rzeczy skarga okazała się bezzasadna i należało ją oddalić.