I SA/Gd 996/14

Dnia 17 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. i K.O.-W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 czerwca 2014 roku, nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę K.O. – W..

Decyzją z dnia 25 czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 lutego 2014 r. określającą A.W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 7.301,00 zł oraz odmawiającą stwierdzenia nadpłaty. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję wniósł A.W. i K.O. – W. domagając się uchylenia zaskarżonego aktu oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie zwanej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Wskazać należy, że po wniesieniu skargi, sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. W szczególności sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (vide: postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). W związku z powyższym, legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005 r., str. 212 i nast.). Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wniósł nie tylko adresat tej decyzji, tj. A.W., ale też jego małżonka K.O. –W. Aby ustalić, czy małżonka podatnika (adresata decyzji) ma interes prawny we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, należy odwołać się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). W art. 133 Ordynacji podatkowej zawarty został zamknięty katalog podmiotów, które mogą być stroną w postępowaniu podatkowym. Po pierwsze stroną jest podatnik, płatnik, inkasent. Ponadto stroną jest następca prawny podatnika, płatnika, inkasenta. Stroną postępowania podatkowego są również osoby trzecie wymienione w art. 110 - 117a Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt, zaskarżona decyzja dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych wyłącznie A.W., nie dotyczy natomiast zobowiązania podatkowego jego żony. Za rok podatkowy 2010 A.W. złożył zeznanie podatkowe o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) na formularzu PIT-37 wybierając indywidualny sposób opodatkowania osiągniętego dochodu. Postępowanie podatkowe zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji wszczęte zostało na skutek złożonej przez A.W. korekty zeznania i wniosku o stwierdzenie nadpłaty, w której podtrzymano wcześniejszy wybór indywidualnego sposobu opodatkowania dochodu. Nie ulega więc wątpliwości, że w niniejszej sprawie podatnikiem podatku dochodowego jest wyłącznie A.W., a nie K.O. – W. Postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego, w którym dochodzi do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, może toczyć się bowiem jedynie w stosunku do podatnika, na którym ciąży obowiązek podatkowy w tym podatku, gdyż to jego interesu materialnoprawnego dotyczy to postępowanie. Stroną takiego postępowania nie może być natomiast K.O. – W., nie ma ona bowiem interesu prawnego w postępowaniu, które nie odnosi się do jej zobowiązania podatkowego. Wobec tego należy stwierdzić, iż skoro skarga wniesiona przez K.O. – W. nie dotyczy jej własnej sprawy administracyjnej, to nie posiada ona interesu prawnego do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pod pojęciem tych "innych przyczyn", można także rozumieć brak legitymacji skargowej po stronie osoby wnoszącej skargę. Wprawdzie co do zasady brak interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. winien skutkować oddaleniem wniesionej skargi, jednakże w orzecznictwie zarysował się pogląd, że postanowienie odrzucające w takiej sytuacji skargę jest dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny (vide: postanowienie NSA z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 74/12, postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, CBOSA). Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę wniesioną przez K. O.- W.