I SA/Gd 947/17

Dnia 28 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz zabezpieczenia na majątku postanawia: odrzucić skargę.

P. R. B. – dalej jako "Skarżący" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 marca 2017 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz zabezpieczenia na majątku. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wskazana decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 marca 2017 r. wydana została wobec A Spółki z o.o. z siedzibą w G. Zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2017 r. Sąd zobowiązał Skarżącego do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie jaką decyzję skarży – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem przyjęcia zapisu skarżącego w petitum skargi. W zakreślonym terminie Skarżący podał, że nie jest reprezentantem Spółki, dlatego wszelkie działania przez niego podjęte winny być uznane przez sąd jako nieważne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), strona postępowania sądowoadministracyjnego będąca osobą prawną dokonuje czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Strona może przy tym działać przed sądem przez ustanowionego pełnomocnika (art. 34 p.p.s.a.). Stosowanie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga obok warunków szczególnych wymienionych w tym przepisie powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w tym wynikającym z art. 46 § 1 i § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a. skarga, jak każde pismo strony, powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W rozpatrywanej sprawie skarga została podpisana osobiście przez Skarżącego. Zatem rozważenia wymaga, czy Skarżący był należycie umocowany do wniesienia skargi. Na podstawie znajdującego się w aktach sprawy wydruku z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 17 maja 2017 r. Sąd ustalił, że jako organ uprawniony do reprezentacji Spółki ustanowiony został zarząd, w skład którego nie wchodzi Skarżący, bowiem z przedłożonego wydruku wynika, że jest on jedynie wspólnikiem Spółki. Z akt sprawy nie wynika ponadto, by Skarżący ustanowiony został pełnomocnikiem uprawnionym do reprezentowania Spółki. Wskazać również należy, że wykonując zobowiązanie Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. sam Skarżący podniósł, że nie jest osobą uprawnioną do reprezentowania Spółki. W ocenie Sądu, złożona skarga nie odpowiadała powołanym wyżej zasadom skoro była podpisana przez osobę nie wchodzącą w skład zarządu Spółki, a także nie będącą pełnomocnikiem Spółki. Wystąpiła zatem podstawa do zastosowania przez Sąd art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W świetle dokumentów rejestrowych nie ulega wątpliwości, że Skarżący nie mógł skutecznie reprezentować Spółki przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zatem skarga nie odpowiadała również wymogom zakreślonym w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Podsumowując, w ocenie Sądu skarga została wniesiona przez osobę nie posiadającą umocowania do działania w imieniu Spółki. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 58 § 3 Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W związku z powyższym Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.