I SA/Gd 899/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2014 r. postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPPr w dniu 20 lipca 2017 r., skarżąca spółka zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach spółka podała, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi 50.000 zł, w rubrykach dotyczących wartości środków trwałych oraz wysokości zysku (strat) za ostatni rok obrotowy według bilansu wykazała 0. Spółka nie posiada środków na rachunku bankowym prowadzonym przez [...], zaś konto w [...] od lipca 2015 r. podlega zajęciu do kwoty ponad 8 mln zł. Spółka podniosła, że od momentu zajęcia jej rachunku bankowego przez naczelnika urzędu skarbowego, z powodu braku aktywnego konta bankowego nie prowadzi działalności handlowej, której wykonywanie zawiesiła do czasu rozstrzygnięcia sporu z organami podatkowymi. Referendarz sądowy uznał przedmiotowe oświadczenie za niewystarczające do oceny kondycji finansowej spółki (znajdujący się w aktach sprawy odpis KRS nie potwierdzał, że spółka zawiesiła działalność gospodarczą) i zarządzeniem z dnia 31 lipca 2017 r., wydanym na podstawie art. 255 p.p.s.a., wezwał skarżącą spółkę (przez pełnomocnika) do przedłożenia w terminie 14 dni: a/ odpisu zeznania podatkowego za rok 2016 (CIT-8); b/ odpisu sprawozdania finansowego sprawozdania finansowego sporządzonego za rok 2016 (bilansu, rachunku zysków i strat, informacji dodatkowej); c/ dokumentów księgowych, z których wynikałaby wysokość osiągniętego przez spółkę dochodu (przychodu) lub poniesionej straty, a także kosztów uzyskania przychodów od 1 marca 2017 r.; d/ odpisów deklaracji VAT-7 złożonych za miesiące od marca 2017 r., a jeżeli spółka rozlicza VAT kwartalnie – odpisów deklaracji VAT-7K złożonych za ostatnie dwa kwartały; e/ wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych (w tym podlegających zajęciu egzekucyjnemu), obejmujących okres od 1 marca 2017 r. wraz z historią dokonanych na nich operacji (wpłat, wypłat, przelewów) i stanem sald; f/ zestawienia stałych wydatków ponoszonych na bieżące koszty prowadzonej działalności (opłat za lokal, w którym mieści się siedziba spółki, opłat za media, opłat za telefony, samochody, koszty obsługi księgowej i prawnej itp.) oraz jasnego wskazania, z jakich środków są one ponoszone; g/ raportów kasowych od 1 marca 2017 r.; h/ zestawienia aktualnego stanu wymagalnych należności spółki, a także jej zobowiązań oraz dowodów dotyczących dokonanych czynności egzekucyjnych; i/ dokumentu potwierdzającego okoliczność zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca spółka została poinformowana, że niezastosowanie się do treści wezwania będzie skutkować odmową przyznania jej prawa pomocy. Powyższe wezwanie skutecznie doręczono pełnomocnikowi w dniu 21 sierpnia 2017 r. (dowód: potwierdzenie odbioru, k. 56). Skarżąca spółka nie wykonała nałożonego nią obowiązku. Wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi. W związku z powyższym referendarz sądowy uznał, że skarżąca spółka nie wykazała zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Wnioskodawca, będący osobą prawną ma obowiązek wykazania, że nie ma środków na poniesienie kosztów postępowania (czy to w całości, czy też w części). Według poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych przyznanie stronie prawa pomocy powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie środków na sfinansowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt GZ 61/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynym instrumentem służącym weryfikacji oświadczeń wnioskodawcy i tym samym umożliwiającym prawidłową ocenę jego kondycji finansowej, jest unormowanie zawarte w art. 255 p.p.s.a., zgodnie z którym odpowiednich informacji czy też dokumentów musi dostarczyć sam wnioskodawca. Przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy brak jest bowiem możliwości poszukiwania z urzędu faktów przemawiających na korzyść ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy, dokonywana jest jedynie ocena w świetle art. 246 p.p.s.a. tych okoliczności, które wskazała strona (por. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 235/06 oraz z dnia 24 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 128/05, publ. CBOSA). W konsekwencji bierność wnioskodawcy skutkuje niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistych możliwości płatniczych i traktować ją należy jako niewykazanie przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.