Sygnatura
I SA/Gd 895/26
Postanowienie WSA w Gdańsku z 5 listopada 2026 r., I SA/Gd 895/26 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Wynik
Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
- Data orzeczenia
- 5 listopada 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2026 r. sygn. akt I SA/Gd 943/25 wydanym w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 13 października 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.277.2025.DW w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 1 czerwca 2026 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 943/25 odrzucił skargę J. B. (dalej jako: "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 13 października 2025 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z postanowieniem referendarza sądowego orzeczenie to jest prawomocne od dnia 16 września 2026 r. W dniu 16 października 2026 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga J. B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 1 czerwca 2026 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 943/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 1 czerwca 2026 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 943/25 podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie jest zwykłym postępowaniem sądowym ani też postępowaniem ze skargi kasacyjnej, lecz ma ono charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Ze względu na wyjątkowy charakter tego postępowania, żądając wznowienia postępowania, należy zachować wymogi określone w dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 poz. 143 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") Zgodnie z art. 270 p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem, a zatem jest to instytucja, która ma na celu obalenie prawomocnych orzeczeń sądowych, umożliwiająca ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania zgodności z prawem wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Katalog podstaw wznowieniowych został zawarty w art. 271–273 p.p.s.a. i ma charakter zamknięty, co oznacza, iż jakiekolwiek okoliczności niewypełniające znamion żadnej z sytuacji taksatywnie wymienionych w ww. przepisach nie mogą stanowić oparcia dla skargi o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 280 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Jak wynika z powołanych przepisów, postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy sprowadza się do zbadania, czy skarga o wznowienie jest dopuszczalna, tj. czy postępowanie, którego wznowienia żąda strona, zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem, czy skarga wniesiona została w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę. Jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd - przystępując do drugiego etapu - wyznacza rozprawę. Dopiero stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania otwiera sądowi drogę do badania zasadności wskazanych w niej przesłanek wznowieniowych. Jak podkreśla się w orzecznictwie, ustalenie, iż skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z uchybieniem terminu oraz że nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia wyklucza możliwość badania, czy zasadna jest wskazana w niej podstawa wznowienia, ponieważ skarga taka jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu (zob. postanowienie NSA z 27 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 347/08; postanowienie NSA z 1 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 277/10; powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym przesłanka do odrzucenia skargi o wznowienie zachodzi zarówno w sytuacji, gdy powołana przez zainteresowanego w treści pisma podstawa wznowieniowa została sformułowana w sposób nieodpowiadający treści ustawowej regulacji, jak również w razie wskazania w skardze okoliczności wprawdzie odpowiadających dyspozycji norm prawnych traktujących o podstawach wznowienia, niemniej w istocie niezachodzących. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, iż podnoszona podstawa nie zachodzi. Sytuacja ta implikuje konieczność odrzucenia skargi jako nieopartej na ustawowej podstawie wznowienia (zob. postanowienie NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1057/12, LEX nr 1225530; R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2011 r., s. 906 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych). Nie chodzi przy tym o weryfikację merytoryczną podstawy wznowienia, tj. badanie, czy w realiach konkretnej sprawy w istocie miała miejsce dana podstawa, a o zweryfikowanie, czy powoływane przez skarżącego twierdzenia tę podstawę rzeczywiście wypełniają (por. postanowienie NSA z 27 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 71/12; postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 170/12). Wnioskodawca obowiązany jest w tym celu do przedstawienia odpowiadającej dyspozycji art. 271–273 p.p.s.a. argumentacji świadczącej o zachodzeniu tej konkretnej (lub kilku konkretnych) ustawowych przesłanek wznowienia. Dopiero tak określona podstawa wznowieniowa pozwala sądowi przejść do fazy merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie postępowania sądowego – tym razem pod kątem ustalenia, czy na gruncie danej konkretnej sprawy, twierdzenia i zgłoszone na ich poparcie dowody pozwalają stwierdzić, iż do owej sytuacji faktycznej wypełniającej znamiona określonej podstawy wznowieniowej w rzeczywistości doszło. Powyższe wynika z konieczności wyraźnego rozróżnienia kwestii dopuszczalności skargi od dopuszczalności wznowienia postępowania (zob. postanowienie NSA z 27 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 2751/21). W kontekście poczynionych rozważań Sąd wskazuje, że wniesiona skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie. W niniejszej sprawie Skarżący nie oparł skargi o wznowienie postępowania na podstawie wymaganej przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz przytoczył w istocie treść art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej jako "k.p.a.") dotyczącego wznowienia postępowania. Ponadto z samej treści skargi o wznowienie postępowania sądowego nie można odczytać, że Strona oparła tę skargę na którejkolwiek z ustawowych przesłanek wznowienia. Przywołane w skardze bardzo ogólne twierdzenia i przytoczenie przepisów dowolnej ustawy nie stanowią ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego. Nie jest wystarczające samo powołanie przesłanek wznowienia postępowania, aby można było mówić o powołaniu przesłanki wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że nie wystarczy dla stwierdzenia dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania wskazać podstawę wznowienia. Należy także wskazać takie okoliczności faktyczne, które mogą stanowić jedną z podstaw wznowienia postępowania. Jeżeli natomiast już z samego sformułowania powoływanych przez skarżącego okoliczności wynika, że nie stanowią one żadnej z tych podstaw, to nie jest spełniona zasadnicza przyczyna prawna pozwalająca na wznowienie postępowania (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I FSK 607/06). Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania, co uzasadniało jej odrzucenie. Ponadto, przewidziana w art. 280 § 2 p.p.s.a. możliwość żądania od zgłaszającego skargę o wznowienie postępowania uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu bądź przesłanek dopuszczalności skargi o wznowienie odnosi się do okoliczności, co do których sąd uzna, że są niewystarczająco uprawdopodobnione w skardze. Unormowanie to nie odnosi się do sytuacji, gdy w skardze o wznowienie postępowania nie wskazano w ogóle takich okoliczności. Wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi jest elementem obligatoryjnym skargi (art. 279 p.p.s.a.), którego brak powoduje, że podstawa wznowienia, co do której nie podano okoliczności stwierdzających zachowanie terminu, nie może być przez sąd rozpoznana merytorycznie (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2005 r., sygn. akt II FSK 795/05). Dodatkowo wskazać należy, że niezadowolenie Skarżącego z postanowienia z wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 1 czerwca 2026 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 943/25 nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania sądowego zakończonego tym postanowieniem. Instytucja wznowienia postępowania nie ma na celu "poprawiania" orzeczenia sądowego, z którego strona nie jest zadowolona. Postanowienie objęte skargą o wznowienie było przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 16 września 2026 r., sygn. akt III FZ 386/26 oddalił zażalenie Skarżącego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 23 października 2026
- Hasła tematyczne
- Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
- Skarżony organ
- Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
- Sędziowie
- Krzysztof Przasnyski /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 280 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 · Dz.U. 2026 poz. 143
Powiązane dokumenty
Sygnatura: I SA/Go 286/26 · 5 listopada 2026
Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 5 listopada 2026 r., I SA/Go 286/26 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Sygnatura: I SA/Gd 169/26 · 5 listopada 2026
Postanowienie WSA w Gdańsku z 5 listopada 2026 r., I SA/Gd 169/26 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Sygnatura: III FSK 1050/25 · 5 listopada 2026
Wyrok NSA z 5 listopada 2026 r., III FSK 1050/25 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny