I SA/Gd 880/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 8 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu "A" spółka z ograniczona odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w G. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 11 sierpnia 2017 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi "A" spółka z ograniczona odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2015 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPPr w dniu 6 lipca 2017 r., skarżąca "A" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w G. zwróciła się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 17 lipca 2017 r. zobowiązano wnioskodawczynię do wypełnienia lub zakreślenia zgodnie z treścią pouczenia rubryk o numerach 5, 6, 7, 8, 9.1-9.3, 10, 13 w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie pełnomocnik strony odebrał 25 lipca 2017 r. jednakże pozostało ono bez odpowiedzi. Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy wskazując, że strona nie usunęła braków formalnych wniosku złożonego na urzędowym formularzu PPPr pomimo skutecznego doręczenia wezwania jej pełnomocnikowi. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw zarzucając, że zarządzenie zostało wydane z naruszeniem art. 257 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przytoczone powyżej przepisy są restrykcyjne, nie pozostawiają sądowi administracyjnemu żadnej swobody, czy też możliwości odstępstwa od ustalonej przez prawodawcę procedury w powyższym zakresie. W ocenie sądu z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że spółka nieprawidłowo wypełniła rubryki formularza PPPr: 5, 6, 7, 8, 9.1 - 9.3, 10, 13. W związku z powyższym prawidłowo została zobowiązana w wezwaniu z dnia 17 lipca 2017 r. do ich uzupełnienia poprzez ich wypełnienie lub wykreślenie. Podkreślić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać formę określoną przepisami i zostać wypełniony w prawidłowy sposób, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W tej sytuacji prawidłowo referendarz sądowy przyjął, że pomimo doręczenia stronie zobowiązania, skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu, dlatego też pozostawiono jej wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.