I SA/Gd 837/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.R.-S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić B.R.-S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 30 kwietnia 2018r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 listopada 2017 r. o orzeczeniu odpowiedzialności podatkowej skarżącej B.R.-S. za zaległości podatkowe spółki. Decyzja uznana została za doręczoną skarżącej w dniu 18 maja 2018 r. W dniu 2 sierpnia 2018 r. skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję oraz złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że decyzja została doręczona na niewłaściwy adres, tj. ul. H, B. Tymczasem w odwołaniu jako adres zamieszkania i jednocześnie adres do doręczeń skarżąca wskazała ul. U., B. W tej sytuacji uchybienie terminu do zaskarżenia decyzji nastąpiło bez winy skarżącej, bowiem organ II instancji wysłał decyzję na inny niż wskazany przez skarżącą adres, co uniemożliwiło jej odebranie korespondencji. O wydaniu decyzji skarżąca dowiedziała się w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu w dniu 1 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do akt administracyjnych sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została awizowana dwukrotnie: po raz pierwszy w dniu 4 maja 2018 r. i po raz drugi w dniu 14 maja 2018 r. Następnie przesyłka ta została zwrócona do nadawcy w dniu 21 maja 2018r. Decyzja została zatem uznana za doręczoną stronie skarżącej, w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), z dniem 18 maja 2018 r., a więc z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu pozostawienia pisma w placówce pocztowej, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 150 § 4 ww. ustawy). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 18 czerwca 2018r. Skarga wniesiona została w dniu 2 sierpnia 2018 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi termin przywrócić (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i równocześnie ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 i art. 87 P.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu i uprawdopodobniające zasadność wniosku. Brak winy strony w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony okoliczności niemożliwych do przezwyciężenia, z powodu których doszło do uchybienia terminowi. Skarżąca domaga się przywrócenia terminu do wniesienia skargi kwestionując w istocie skuteczność doręczenia jej przesyłki zawierającej decyzję. Analizując akta sprawy Sąd nie stwierdził jednak nieprawidłowości w doręczeniu skarżącej spornej przesyłki. W odwołaniu z dnia 13 grudnia 2017 r. skarżąca wprawdzie wskazała adres: ul. U., B., jednakże w piśmie z dnia 11 stycznia 2018 r. wniosła o "zarejestrowanie w dokumentach mojego nowego adresu zamieszkania: ul. H., 15-B.". Prawidłowo zatem organ decyzję doręczył pod ten adres, zwłaszcza że skarżąca osobiście odbierała pod tym adresem inne przesyłki, m.in. postanowienie z dnia 28 lutego 2018 r. o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy (dowód doręczenia k. 310) czy zawiadomienie z dnia 29 marca 2018 r. wystosowane na podstawie art. 200 Ordynacji podatkowej (dowód doręczenia k. 333). Argumenty podniesione we wniosku o przywrócenie terminu nie obalają domniemania zgodności doręczenia zastępczego dokonanego w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, bowiem organ prawidłowo zaadresował przesyłkę. W zaistniałych okolicznościach uznać należy, że okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu, mające wskazywać na brak winy strony w uchybieniu terminu, nie zostały uprawdopodobnione. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, iż strona skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi, Sąd na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.