I SA/Gd 821/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 11 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1899/15 ze skargi B. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1899/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. J. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 12 marca 2019 r. Skarżąca wniosła do tutejszego Sądu skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1899/15. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała na nowy, kluczowy dowód w sprawie, tj. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej jako "SKO") z dnia 18 i 24 stycznia 2019 r., stwierdzające nieważność ostatecznych decyzji Wójta Gminy [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości za lata 2013 i 2014. Zdaniem Skarżącej, z uwagi na fakt, że zarówno SKO, jak i Sąd procedowały w oparciu o ww. decyzje, zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności tychże postępowań oraz kończących je orzeczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Należy przede wszystkim wskazać, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej, bowiem dotyczy, stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a. Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy strona skarżąca wskazała w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez nią podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1424/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopiero stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania otwiera Sądowi drogę do badania zasadności wskazanych w niej przesłanek wznowieniowych. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżąca jako podstawę wznowienia wskazała na podstawę wznowieniową z art. 273 § 2 p.p.s.a., tj. na późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Takim nowym dowodem wskazanym przez Skarżącą w treści skargi o wznowienie postępowania miały być decyzje SKO z dnia 18 i 24 stycznia 2019 r. Należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie została oparta na ustawowej podstawie, o jakiej mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., bowiem samo powołanie podstawy skargi o wznowienie postępowania w zakresie przesłanek z art. 271-273 p.p.s.a. w skardze nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. postanowienia NSA z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1424/13, LEX nr 1363475, z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I GSK 71/12, LEX nr 1136545 i z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1722/11, LEX nr 1149227). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Jak wskazano powyżej - przywołany jako podstawa do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania sądowego środek dowodowy powstał w dniu 18 i 24 stycznia 2019 r. Tymczasem środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (por. np. postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 2135/10, LEX nr 742337 i z dnia 7 kwietnia 2006 r. sygn. akt II OSK 689/05, LEX nr 209431). Biorąc pod uwagę, że wniesiona przez Skarżącą skarga nie opierała się na ustawowej podstawie wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.