I SA/Gd 80/18

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 22 grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżący A. B. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych (odpisów informacji o wysokości i składnikach wynagrodzenia, PIT-37 za 2017 r., dodatkowych oświadczeń z dnia 12 lutego 2018 r., zajęć wynagrodzenia za pracę, decyzji stwierdzającej wysokość należności względem ZUS z tytułu nieopłaconych składek oraz wyroku oddalającego odwołanie od tej decyzji) wynika, że wnioskodawca prowadzi sam gospodarstwo domowe, utrzymując się z wynagrodzenia w kwocie 1.464,48 zł netto, nie jest właścicielem nieruchomości, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś liczne wymagalne zobowiązania cywilnoprawne, dochodzone przez wierzycieli w drodze egzekucji komorniczych, w ramach których zajęto jego wynagrodzenie za pracę oraz wierzytelności zasiłku chorobowego, nadto zobowiązany jest solidarnie (ze spółką) do zapłaty kwoty 366.966,44 zł (stan na dzień 11 września 2015 r.) na rzecz ZUS z tytułu nieopłaconych składek oraz do uiszczenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości 111.234,90 zł (wynikającej z decyzji zaskarżonych w niniejszej sprawie oraz w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 81/18) . Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia, bez uszczerbku koniecznego utrzymania, kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym należnego wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Za taką oceną przemawia wysokość dochodów wnioskodawcy oraz nieposiadanie przez niego jakichkolwiek zasobów finansowych. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.