I SA/Gd 704/16

Dnia 16 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A.W. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 listopada 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić sprzeciw.

Wnioskiem z dnia 10 lipca 2016 r., złożonym na formularzu PPF, A.W. (dalej jako "Skarżący") zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 2 grudnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 29 akt sądowych). W dniu 9 grudnia 2016 r. Skarżący złożył sprzeciw od powyższego postanowienia, w którym wniósł o jego uchylenie oraz przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw jako spóźniony podlega odrzuceniu. W ocenie Sądu, należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 259 § 1 zd. 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") od postanowienia referendarza sądowego o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Wskazać należy, że zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje doręczeń m.in. przez pocztę. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4). Mając na uwadze treść powołanego przepisu art. 73 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że przesyłkę pocztową zawierającą postanowienie referendarza sądowego z dnia 4 listopada 2016 r. uznać należało za doręczoną Skarżącemu w dniu 1 grudnia 2016 r., albowiem tego dnia upłynął czternastodniowy termin od daty pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 17 listopada 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 29 akt sądowych). Zgodnie z wyjaśnieniami nadesłanymi przez Pocztę Polską S.A. przy piśmie z dnia 2 lutego 2017 r., kierowaną do Skarżącego przesyłkę sądową zawierającą postanowienie referendarza sądowego z dnia 4 listopada 2016 r. awizowano po raz pierwszy w dniu 17 listopada 2016 r.; powtórne awizo wystawiono w dniu 25 listopada 2016 r. W ocenie Sądu postanowienie z dnia 4 listopada 2016 r. zostało doręczone Skarżącemu zastępczo w dniu 1 grudnia 2016 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia upływał w dniu 8 grudnia 2016 r. Późniejsze odebranie pisma nie wywiera skutku, że zostało ono doręczone w dniu odebrania, gdy wcześniej nastąpił już skutek doręczenia na zasadzie art. 73 § 4 p.p.s.a. W związku z tym uznać należało, że składając w dniu 9 grudnia 2016 r. w urzędzie pocztowym (data stempla pocztowego – koperta k. 31 akt sądowych) pismo zawierające sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 4 listopada 2016 r., Skarżący uczynił to 1 dzień po upływie ustawowego terminu. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie Skarżący w dniu 1 grudnia 2016 r. otrzymał odpis postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, to sprzeciw od tego orzeczenia mógł wnieść najpóźniej w czwartek 8 grudnia 2016 r. Ponieważ uczynił to dnia następnego, czyli po terminie, sprzeciw ten należało odrzucić. Stosownie bowiem do art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.