I SA/Gd 668/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 15 marca 2018 r. (data stempla pocztowego), E. J. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez niego dokumentów źródłowych (dodatkowego oświadczenia z dnia 16 kwietnia 2018 r., odpisów: decyzji w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia 10 stycznia 2018 r., decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną z dnia 1 lutego 2017 r., zajęcia wierzytelności z dnia 14 grudnia 2017 r., skierowania do szpitala, faktury za usługi opiekuńcze z dnia 2 lutego 2018 r., faktury za zakup leków z dnia 11 lutego 2018 r., decyzji o waloryzacji renty z dnia 1 marca 2018 r., harmonogramu spłat pożyczki, decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych z dnia 20 sierpnia 2013 r., decyzji o rozłożeniu długu na raty z dnia 9 października 2017 r., faktury za energię elektryczną za okres od 24 stycznia do 21 marca 2018 r., zaświadczenia z KRUS z dnia 31 stycznia 2018 r., pisma z KRUS o stanie rozliczeń z tytułu składek na dzień 30 marca 2018 r.) wynika, że prowadzi on gospodarstwo rolne, z którego uzyskuje dochód w wysokości 30.000 zł rocznie, otrzymuje płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – z tego tytułu na rok 2017 przyznana mu została łącznie kwota 9.727,96 zł – pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z nieuzyskującą żadnych dochodów konkubiną, z którą mają na utrzymaniu małoletnie, chore dziecko, oraz z niepełnosprawną matką otrzymującą świadczenie emerytalno-rentowe w wysokości 1.400 zł i bezrobotnym bratem. Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni 8,5 ha, domu o powierzchni 80 m2, budynków gospodarczych (obory, garażu), posiada traktor o wartości powyżej 5.000 zł (rok produkcji 1964) oraz sprzęt do prac polowych, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych. Wnioskodawca posiada zaległości podatkowe, które spłaca w układzie ratalnym (po 7.000 zł rocznie), zadłużenie względem KRUS z tytułu bieżących i zaległych składek na ubezpieczenie rolników, dochodzone w drodze wieloletniej egzekucji, w ramach której m.in. ustanowiono hipotekę przymusową na nieruchomości i zajęto zasiłek chorobowy wnioskodawcy przysługujący za okres niezdolności do pracy od sierpnia 2016 r. do grudnia 2017 r. (do dnia 31 stycznia 2018 r. potrącono całą kwotę przyznanego zasiłku, tj. 4.900 zł), a nadto egzekwowane przez komornika zadłużenie względem spółki z o.o. w kwocie 16.615,39 zł (stan na dzień 14 grudnia 2017 r.). Wnioskodawca nie wywiązuje się również terminowo ze spłaty zobowiązań względem dostawcy energii – jego zadłużenie z tego tytułu na dzień 9 października 2017 r. wynosiło 3.024,18 zł i zostało rozłożone na raty po 504,03 zł (ostatnia płatna w marcu br.). Jak wskazał wnioskodawca, uległ dwóm wypadkom w gospodarstwie i przechodzi rehabilitację, kłopoty ze zdrowiem ma również jego córka, która przewlekle choruje od urodzenia, oraz matka, która wymaga opieki osób trzecich. Do stałych i koniecznych wydatków rodziny wnioskodawcy zaliczyć należy m.in koszt rehabilitacji w kwocie od 200 do 300 zł miesięcznie, zakupu leków w kwocie ok. 82 zł miesięcznie, spłatę rat pożyczki w kwocie 300,13 zł (udzielonej matce wnioskodawcy), opłatę za usługi opiekuńcze w kwocie 139,20 zł miesięcznie, opłatę za energię elektryczną w kwocie 1.661,90 zł (za dwa miesiące). Wnioskodawca oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawca, przeznaczonego na potrzeby pięcioosobowej rodziny, jak również brak zasobów finansowych, uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.