I SA/Gd 662/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 rok postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt I SO/Gd 1/17 przyznano skarżącej M. S. prawo pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Przyznane skarżącej prawo pomocy nie zostało cofnięte w trybie art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. Sąd oddalił skargę. Wnioskiem z dnia 2 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca zwróciła się po raz kolejny o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym w celu umożliwienia jej wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Stosownie do przepisu art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze powyższe, wyjaśnić należy, iż przyznane skarżącej postanowieniem z dnia 7 marca 2017 r. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje wszystkie etapy postępowania sądowodaministracyjnego w niniejszej sprawie. Skarżąca nie ma zatem obowiązku uiszczania kosztów tego postępowania na żadnym jego etapie, zaś wyznaczony w niniejszej sprawie przez Okręgową Radę Adwokacką [...] (pismem z dnia 5 kwietnia 2017 r.) pełnomocnik ma umocowanie do reprezentowania skarżącej w toku całego postępowania sądowodaministracyjnego (również przed sądem drugiej instancji). W konsekwencji rozpoznanie kolejnego wniosku o tożsamym zakresie, wniesionego przez skarżącą stało się zbędne. Z tych względów, na podstawie art. 249a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.