I SA/Gd 66/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 25 grudnia 2020 r. J. M. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 października 2020 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 – 5a. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, przepis art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Treść art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne uprawnienie lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. W niniejszej sprawie stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia organu II instancji (jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji) była jedynie A. M. Zgodnie bowiem z treścią art. 1a pkt 20 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427; dalej: u.p.e.a.) ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Tym samym stroną postępowania w tak określonej sprawie jest osoba, która została objęta postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W związku z tym, skoro adresatem rozstrzygnięć obydwu instancji była A. M., to jako osoba posiadająca interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. jest ona uprawniona do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie wydane przez organ odwoławczy w sprawie. Tymczasem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł J. M. Jak wyjaśniono powyżej, tej osobie nie przysługiwał jej własny, indywidualny interes prawny. Skoro zatem J. M. nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie jako, że nie był stroną postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. M., to nie mógł skutecznie wnieść w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego. Brak interesu prawnego powoduje bowiem niedopuszczalność skargi oraz skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że skarga J. M. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.