I SA/Gd 627/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 13 czerwca 2014 r. (data stempla pocztowego), skarżąca H. P. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów włączonych do akt podatkowych, ustalono, że prowadzi ona sama gospodarstwo domowe, jest właścicielką mieszkania o powierzchni 62,7 m2 oraz nieruchomości o powierzchni 742 m2 zabudowanej budynkiem gospodarczym o powierzchni 77,04 m2, którego budowa nie została zakończona, utrzymuje się jedynie z emerytury w wysokości 1.819,39 zł. Nieruchomość gruntowa, której wnioskodawczyni stała się właścicielką na podstawie umowy darowizny z dnia 28 października 2013 r. obciążona jest hipotekami przymusowymi na rzecz ZUS oraz Gminy [...] ustanowionymi w łącznej kwocie 40.089,11 zł (dowód: akt notarialny). Przejęte przez wnioskodawczynię zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2010-2013, którego przedmiotem jest ww. nieruchomość, wynoszą 1.836 zł; ich spłata została wnioskodawczyni rozłożona na 10 rat w kwotach: po 200 zł, płatnych od 20 grudnia 2013 r. do 20 sierpnia 2014 r. i po 36 zł, płatna do 20 września 2014 r., natomiast odsetki w łącznej kwocie 392 zł zostały umorzone (dowód: decyzje burmistrza z dnia [...]). Wnioskodawczyni zadłużenia wobec ZUS, jak i gminy dokonuje z emerytury, która jest jej jedynym dochodem, co wynika z ustaleń organu podatkowego. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że wnioskodawczyni obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów wnioskodawczyni, które zdaniem orzekającego pozwalają jedynie na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb. Uwzględnić bowiem należało fakt, że wnioskodawczyni poza wydatkami ponoszonymi na swoje bieżące utrzymanie, w tym chociażby stałymi kosztami związanymi z eksploatacją lokalu, dokonuje także spłaty zadłużenia syna, które przejęła. W konsekwencji przyjęto także, że wnioskodawczyni uprawdopodobniła brak oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, gdyż – mając na uwadze powyższe okoliczność – nie jest w stanie ich poczynić. Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.