I SA/Gd 624/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 4 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 384/22 postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

W. N. (dalej jako "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na niewykonanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako "Dyrektor IAS") prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 384/22, wydanego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2022 r. nr 2201-IEE.711.71.2022.AR, 2201-IEE.711.2.299.2021.AR w przedmiocie zaliczenia środków pieniężnych uzyskanych w wyniku zajęcia rachunku bankowego na poczet innych należności pieniężnych. Skarżący jako podstawę wniesionej skargi powołał art. 154 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ) i wskazał, że wnosi o wymierzenie Dyrektorowi IAS grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania z tytułu niewykonania prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 384/22. Ponadto Skarżący wniósł na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa ( Dz. U. z 2016 r. poz. 1160 ) w zw. z art. 149 p.p.s.a. o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Do skargi Skarżący dołączył m.in. pismo z dnia 7 lipca 2023 r. skierowane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku zawierające wezwanie do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. akt I SA/Gd 384/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a.") w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z treści powyższego przepisu wynika, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi na niewykonanie każdego prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Dopuszczalność wniesienia skargi na niewykonanie wyroku została ograniczona jedynie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z powyższego przepisu wynika również, że warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do jego wykonania. Natomiast przedmiotem niniejszej skargi, wniesionej na podstawie powołanego art. 154 § 1 p.p.s.a. jest niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 384/22, uchylającego zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2022 r. nr 2201-IEE.711.71.2022.AR, 2201-IEE.711.2.299.2021.AR w sprawie zaliczenia środków pieniężnych uzyskanych w wyniku zajęcia rachunku bankowego na poczet innych należności pieniężnych. Wyżej powołane orzeczenie nie dotyczy zatem ani kwestii bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez wskazany w skardze organ administracyjny. Skoro wskazany wyrok WSA w Gdańsku, będący przedmiotem wniesionej skargi nie jest wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność organu bądź przewlekłe prowadzenie postępowania, oznacza to, że nie jest dopuszczalna skarga na jego niewykonanie. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1) sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł w punkcie 2) sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.