I SA/Gd 608/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.K. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Wnioskiem z 14 marca 2017 r., złożonym na formularzu PPF 6 kwietnia 2017 r., skarżący M.K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł. Zarządzeniem z 13 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez czytelne wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, rubryki 7.1 (wymienienie wszystkich wymaganych danych dotyczących nieruchomości mieszkaniowych, rolnej, lokali użytkowych, będących własnością skarżącego); rubryki 7.3 (wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych samochodów, maszyn i urządzeń); rubryki 10 (wskazanie źródeł i wysokości dochodu osiąganego przez skarżącego); rubryki 11 (wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny), w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych przedmiotowego wniosku, do usunięcia których został wezwany. Wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi. W ostatnim dniu terminu do usunięcia dostrzeżonych braków skarżący uiścił kwotę 100 zł tytułem należnego wpisu od zażalenia. Zarządzeniem z 12 maja 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania uznając, że skarżący nie usunął jego braków, co uniemożliwiło mu nadanie dalszego biegu. Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw wskazując, że złożył oświadczenie, z którego wynikał opis jego sytuacji. Zdaniem skarżącego dane zawarte w oświadczeniu pozwalały merytorycznie rozpoznać wniosek. Skarżący nadmienił, że należny wpis uiścił z ostrożności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sprzeciw skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia. Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają mu nadanie prawidłowego biegu tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. W związku z tym, że złożony przez skarżącego formularz został wypełniony w sposób nieczytelny i nieprawidłowy, a tym samym uniemożliwiający rozpoznanie wniosku, skarżący został wezwany do uzupełnienia jego braków. W zarządzeniu referendarza z 13 kwietnia 2017 r. zostało szczegółowo wskazane, w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony i jakie dane, których złożony wniosek nie zawierał, powinny zostać wskazane w poszczególnych rubrykach formularza. W ocenie Sądu, prawidłowo referendarz sądowy uznał, że nieuzupełnienie przez skarżącego braków wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez podanie danych wymaganych w rubrykach 7.1, 7.3, 10 oraz 11 urzędowego druku PPF, uzasadniało pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, o czym prawidłowo referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 12 maja 2017 r. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.