I SA/Gd 590/25

Dnia 12 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt SKO Gd/1775/25 w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 13 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej jako "p.p.s.a."), odrzucił skargę D. B. (dalej jako "Skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 19 maja 2025 r. w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione, albowiem uznał, że skarga nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. i tym samym wyłączona została możliwość merytorycznego rozpoznawania jej przez sąd administracyjny. Sąd uznał, że skarga nie podlega rozpoznaniu z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego, dlatego podlega ona odrzuceniu. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 32) wynika, że w 27 października 2025 r. Skarżąca odebrała odpis ww. postanowienia wraz z pouczeniem o warunkach, trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 29 października 2025 r. Skarżąca złożyła do Sądu pismo zatytułowane "zażalenie", a stanowiące w swej istocie skargę kasacyjną na ww. postanowienie. Skarga kasacyjna nie została sporządzona przez radcę prawnego lub adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Regulacja ta obejmuje m.in. postanowienia wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucające skargę z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. Przepis art. 175 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Stosownie do § 2 tego artykułu, przepisu § 1 nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do § 2a, przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 175 § 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną może sporządzić doradca podatkowy - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami oraz rzecznik patentowy w sprawach własności przemysłowej. Stosownie do treści art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że pismo skarżącej z dnia 29 października 2025 r., mimo zatytułowania go w nagłówku jako "zażalenie", należało potraktować jako skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 13 października 2025 r. Strony nie mogą dowolnie wybierać rodzaju środka zaskarżenia, jaki przysługuje od wydanych przez sąd administracyjny orzeczeń. Są w tym zakresie związane przepisami art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a., regulującymi, od których orzeczeń sądów administracyjnych przysługuje skarga kasacyjna, a od których zażalenie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odrzucenie skargi oparto o brak właściwości sądu administracyjnego. Środkiem odwoławczym od tego postanowienia jest skarga kasacyjna, o czym skarżąca została pouczona w piśmie, przy którym doręczono skarżącej postanowienie. Jako że z pisma skarżącej z 29 października 2025 r. niewątpliwie wynika intencja zaskarżenia postanowienia tut. Sądu z 13 października 2025 r., pismo to należy uznać za skargę kasacyjną. Jak wskazano powyżej, skarga kasacyjna na postanowienie tut. Sądu odrzucające skargę, wniesiona w piśmie z 29 października 2025 r., nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, tylko osobiście przez skarżącą, mimo, że została ona pouczona o trybie i terminie jej wniesienia. Skarżąca nie jest też jedną z osób wymienionych w art. 175 § 2 i 2a p.p.s.a. Brak w tym zakresie ma charakter nieusuwalny, co oznacza, że nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. Tym samym osobista skarga kasacyjna skarżącej jako niedopuszczalna musiała ulec odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 178 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.