I SA/Gd 559/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 25 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 listopada 2016 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej B.J. na podstawie wystawionego przez Wójta Gminy tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 16 lipca 2014 r., obejmującego 1 i 2 ratę za 2014 rok łącznego zobowiązania pieniężnego. Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanej w dniu 11 sierpnia 2014 r.. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. zawiesił na wniosek Wójta Gminy ww. postępowanie egzekucyjne do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sprawy istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]. Następnie organ egzekucyjny orzeczeniem z dnia 25 listopada 2016 r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne, w związku z pismem wierzyciela z dnia 3 listopada 2016 r., w którym wskazano, że w dniu 22 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał wyrok o sygn. akt I SA/Gd 1899/15, oddalający skargę B.J. w przedmiocie zarzutu dotyczącego prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zobowiązana B.J. wniosła zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej, po zbadaniu akt sprawy w postępowaniu zażaleniowym stwierdził niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia, zawiadamiając o tym zobowiązanego. Jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych. Wskazany jednak przepis nie określa formy prawnej w zakresie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego i zawiadomienia o tym zobowiązanego. Zgodnie jednak z dyspozycją art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeśli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 141 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenie jest zatem środkiem prawnym przysługującym, jedynie na rozstrzygnięcia organu administracyjnego zapadające w drodze postanowienia. Reasumując, zażalenie służy tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie i wyłącznie osobom, których ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (lub Kodeks postępowania administracyjnego) wyposażyła w takie uprawnienia. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ustawodawca określił rodzaj postanowień, które podlegają zaskarżeniu. Na podstawie jej przepisów można wskazać zamknięty katalog postanowień, na które przysługuje zażalenie. W katalogu tym nie mieści się postanowienie organu egzekucyjnego wydane w trybie art. 57 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Niewątpliwie zatem postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego należy do kategorii tych czynności organu, które nie podlegają zaskarżeniu w toku instancji, bowiem ww. przepis ani też Kodeks postępowania administracyjnego na to nie wskazuje. W oparciu o przedstawiony wyżej stan faktyczny i prawny sprawy należy stwierdzić, iż w analizowanym przypadku obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 listopada 2016 r. Powyższe stanowi zatem przyczynę niedopuszczalności zażalenia. Ponieważ w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) tut. organ oparł się w niniejszym rozstrzygnięciu na treści art. 134 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego stanowiącego, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (odpowiednio zażalenia), a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 stycznia 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, B.J. Skarżąca wniosła o orzeczenie nieważności postanowień obu instancji oraz utrzymanie w mocy postanowienia o zawieszeniu egzekucji. W uzasadnieniu skargi B.J. podniosła m.in., że organy obu instancji nie wykonały żadnych czynności sprawdzających. Organy od 2013 roku, nie zbadały zarzutu o braku podstaw do wymierzania podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie stan faktyczny nie jest, w zasadzie sporny. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (organ egzekucyjny) zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku B.J. do czasu rozstrzygnięcia istnienia obowiązku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając w związku z zawiadomieniem wierzyciela w trybie art. 32a u.p.e.a.. Następnie wobec wniosku wierzyciela o podjęcie zawieszonego postępowania, uzasadnionego ustaniem przyczyny zawieszenia tj. oddaleniem skargi B.J. przez WSA w Gdańsku wyrokiem w sprawie I SA/Gd 1899/15, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r. podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne. Przy czym organ poinformował skarżącą B.J., że na powyższe postanowienie nie przysługuje zażalenie. Poinformowanie skarżącej o tym, że na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego nie przysługuje zażalenie jest zgodne z prawem, co czyni skargę B.J. bezzasadną. O podjęciu postępowania egzekucyjnego stanowi wprost art. 57 § 1 u.p.e.a., który zawiera zapis, zgodnie z którym organ egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne, po ustaniu przyczyny zawieszenia. Artykuł 57 u.p.e.a. reguluje więc zasady podjęcia zawieszonego postępowania. Czynność ta, ma charakter obligatoryjny i zasadniczo jest konsekwencją ustania przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Stroną uprawnioną do żądania podjęcia zawieszonego postępowania jest wierzyciel. Z zestawienia art. 17 § 1, art. 57 § 1 oraz art. 56 § 3 u.p.e.a. wynika, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. Ustawa wyraźnie wskazała zaskarżalność tylko postanowienia organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania (art. 56 § 4 u.p.e.a.). Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania powstaje nie tylko wówczas, gdy ustępuje przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, ale także w chwili stwierdzenia przez organ braku przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania, czyli w sytuacji, gdy przyczyna taka w ogóle nie istnieje. W świetle powyższego skarga B.J. na zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. Dodatkowo należy podnieść, że nie podlegały ocenie Sądu, w tym postępowaniu, zarzuty skargi dot. sporu skarżącego z Wójtem Gminy w przedmiocie podatku od nieruchomości, sprawa ta dotyczy jedynie stwierdzenia, że na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego nie przysługuje zażalenie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. DSz