I SA/Gd 549/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 10 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 19 czerwca 2018 r. W. K. wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 10 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki "A" Spółki z o.o. z siedzibą w G. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pogłębienie złej kondycji finansowej skarżącego, uniemożliwiając mu kontynuowanie leczenia skrajnej niewydolności nerek, co z kolei doprowadzi do nieodwracalnej szkody na zdrowiu. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie potwierdzające stan zdrowia skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce m.in. w wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/2004). Przywołany przepis wskazuje, że wstrzymanie wykonania aktu dopuszczalne jest jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że w okolicznościach konkretnej sprawy można zakładać, spodziewać się zaistnienia takiej sytuacji o jakiej mowa w przepisie. W złożonym wniosku skarżący powołał się na trudną sytuację materialną wyjaśniając przy tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi kontynuowanie niezbędnego leczenia. Jednocześnie z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego celem uzyskania prawa pomocy na formularzu PPF wynika, że skarżący uzyskuje emeryturę w kwocie 3.094,99 zł netto oraz dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.459,48 zł netto, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, która otrzymuje emeryturę w wysokości 950,15 zł netto. Wnioskodawca nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada wierzytelność w kwocie 39.600 zł. wobec pracodawcy "A" Spółki z o.o. z siedzibą w G. z tytułu wynagrodzenia za 2015 r., jego małżonka jest właścicielem domu, którego wartości ani powierzchni wnioskodawca nie podał. Do zobowiązań i stałych wydatków ponoszonych przez małżonków z dochodów w łącznej wysokości 5.504,62 zł wnioskodawca zaliczył opłaty za media w kwocie 1.779 zł miesięcznie, składki na ubezpieczenie majątku w kwocie 99 zł miesięcznie, wydatki na leczenie w kwocie 2.140 zł miesięcznie, podatki od nieruchomości w kwocie 187 zł miesięcznie. W ocenie sądu, złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aktualna sytuacja majątkowa i zdrowotna skarżącego wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji i wyegzekwowanie od skarżącego zobowiązań podatkowych "A" Spółki z o.o. z siedzibą w G. w wysokości przekraczającej z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi kwotę 35 000 zł. może wywołać nieodwracalne skutki, poprzez uniemożliwianie skarżącemu kontynuowania leczenia. Skarżący nie posiada majątku, realizacja wierzytelności należnej od "A" Spółki z o.o. z siedzibą w G. jest wątpliwa, a wysokość uzyskiwanych dochodów wystarcza skarżącemu na pokrycie kosztów utrzymania i leczenia. Co prawda świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, niemniej rozważając skutki zapłaty należności należało mieć na uwadze, że skarżący jest osobą chorą, dla której leczenie stanowi realizację najbardziej podstawowych potrzeb życiowych, a uniemożliwienie pokrycia kosztów leczenia może doprowadzić do nieodwracalnej szkody na zdrowiu skarżącego. Z opisanych względów, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.