I SA/Gd 548/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 1334/22 w przedmiocie zaliczenia wpłaty postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 15 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 1334/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2023 r. sprawy ze skargi R. K. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 26 września 2022 r. sygn. akt SKO Gd/7118/21 w przedmiocie zaliczenia wpłaty oddalił skargę. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o skardze kasacyjnej został doręczony Skarżącemu w dniu 30 marca 2023 r. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2023 r. referendarz sądowy stwierdził prawomocność ww. wyroku od dnia 16 czerwca 2023 r. Pismem z dnia 12 czerwca 2023 r. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2023 r., domagając się jego uchylenia w całości, wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia i rozpoznania sprawy na rozprawie. Jako podstawę wznowienia Skarżący wskazał na okoliczność, że wykrył takie okoliczności faktyczne i dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, a mianowicie że w dniu 20 kwietnia 2023 r. złożył odwołanie do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego od decyzji Starosty W. z dnia 24 marca 2023 r. o odmowie wygaśnięcia decyzji z dnia 1 czerwca 2017 r., odmawiającej wprowadzenia zmiany do ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że jako posiadacz samoistny od 1996 r. reguluje należne opłaty w podatku od nieruchomości za rzekomy udział (1/3) T. A. K.. Zdaniem Skarżącego, ma prawo żądać od organu podatkowego uznania jego osoby za podatnika podatku od nieruchomości, a sprawa podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Skarżący zaznaczył, że organ jest zobowiązany ustalić odpowiedni stan prawny i faktyczny nieruchomości, który istnieje od 1996 r. Dodał, że toczy się sprawa o zniesienie współwłasności spornej nieruchomości. Do pisma załączono m.in. kopię odwołania z dnia 11 kwietnia 2023 r., kopię ponaglenia z dnia 14 kwietnia 2023 r. skierowanego do SKO oraz kopię wniosku Skarżącego z dnia 3 czerwca 2023 r. o wyłączenie pracownika Urzędu Gminy Miasta W., skierowanego do Prezydenta Miasta W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Rozpatrywana skarga o wznowienie postępowania sądowego nie opiera się bowiem na ustawowej podstawie wznowienia. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania nie jest zwykłym postępowaniem sądowym ani też postępowaniem ze skargi kasacyjnej, lecz ma ono charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Ze względu na wyjątkowy charakter tego postępowania muszą być zachowane wymogi określone w dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Stosownie zaś do treści art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Przesłanki wznowienia postępowania sądowego zawarte zostały w przepisach art. 271-274 p.p.s.a. Zgodnie z art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia także na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia postępowania sądowego również w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Nadto, w myśl art. 277 p.p.s.a, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W ocenie Sądu, analiza złożonej przez Skarżącego skargi prowadzi do wniosku, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że brak ustawowych podstaw wznowienia nie wynika wyłącznie z braku przytoczenia określonego przepisu, ale również z braku okoliczności pozwalających na ustalenie, że w konkretnej sprawie określona podstawa wznowienia postępowania istnieje. Jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa wznowienia postępowania nie zachodzi, taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 633). Nadto Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Zasada niezwiązania sądu granicami środka zaskarżenia w kształcie, w jakim obowiązuje ona w postępowaniu zwykłym, toczącym się przed sądem pierwszej instancji, nie znajduje w takim przypadku zastosowania. Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie wykazała w żaden sposób, aby w sprawie wystąpiły okoliczności wskazujące na zaistnienie wymienionych podstaw wznowienia postępowania. Sąd dostrzega, że z treści skargi wyłania się intencja Skarżącego skierowana na wykreślenie z decyzji podatkowych jego brata – T. K., gdyż jego zdaniem nie jest on stroną postępowań ani podatnikiem w podatku od nieruchomości. Skarga ukierunkowana jest także na okoliczność wydania przez organ decyzji uznającej R. K. za posiadacza samoistnego 1/3 udziału T. K. w nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...], obr. [...] W., objętej księgą wieczystą Kw nr [...], położonej w W. przy ul. [...] nr [...] – którym jest (jak podaje) od 1995 r. (tj. zgonu matki) do chwili obecnej. W związku z powyższym należy uznać, że przytaczane przez Skarżącego okoliczności nie dotyczą kwalifikowanych wadliwości wydanego przez tut. Sąd wyroku w sprawie I SA/Gd 1334/22. Podkreślić należy, że wymagane prawem wskazanie podstawy wznowienia powinno zaś zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z przesłanek wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Wymogom tym skarga o wznowienie, sporządzona osobiście przez Skarżącego, nie sprostała. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że wniesiona przez Skarżącego skarga o wznowienie postępowania nie opiera się w istocie na ustawowych podstawach wznowienia i z tego powodu, na mocy art. 280 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.