I SA/Gd 506/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 1 kwietnia 2020 r., nr SKO.[...] w przedmiocie odmowy udzielenia dofinansowania ze środków PEFRON uchyla zaskarżoną decyzję.

Zaskarżoną decyzją z dnia 1 kwietnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J.P., utrzymało w mocy decyzję z dnia 17 stycznia 2020r., wydaną przez działającego z upoważnienia Starosty, Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w przedmiocie odmowy dofinansowania do przedmiotów ortopedycznych, środków pomocniczych i leczniczych środków technicznych z środków PFRON. W uzasadnieniu Kolegium podało, że J.P. wystąpił do PCPR w B. o dofinansowanie zakupu aparatu R. dokonanego w związku z niepełnosprawnością w dniu 12 września 2019r. Kolegium podkreśliło, że zakupu dokonano przed wydaniem, załączonego do wniosku o dofinansowanie, orzeczenia o ustaleniu znacznego stopnia niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 17 września 2019r., nr [...]., co uzasadniło odmowę przyznania dofinansowania. Zgodnie z § 11 pkt 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (Dz.U. z 2015r., poz. 926), o dofinansowanie zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze ubiegać mogą się osoby niepełnosprawne jeżeli do wniosku dołączą orzeczenie o niepełnosprawności oraz fakturę określającą cenę nabycia podlegającego finansowaniu środka rzeczowego. Datą uznania danej osoby za niepełnosprawną jest data wydania orzeczenia, a w związku z tym skoro zakupu dokonano przed datą wydania ww. orzeczenia, dofinansowanie nie jest należne. Nie zgadzając się z zapadłymi rozstrzygnięciami odmawiającymi przyznania dofinasowania J.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W ocenie Skarżącego stanowisko PCPR w B., utrzymane w mocy przez Kolegium jest błędne, albowiem orzeczona wobec niego niepełnosprawność ustalona została przed datą wystawienia orzeczenia niepełnosprawności, tj. od dnia 27 sierpnia 2019 r., a więc przed dokonaniem zakupu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w B. w przedmiocie odmowy dofinansowania do przedmiotów ortopedycznych, środków pomocniczych i leczniczych środków technicznych z środków PFRON. Podstawę rozstrzygnięcia sprawy, jak słusznie zauważyło Kolegium stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2019r., poz. 1172 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (Dz.U. z 2015 r., poz. 926), zwanego dalej rozporządzeniem. W myśl § 1 pkt 3 rozporządzenia o dofinansowanie ze środków Funduszu (Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – przyp. Sądu) mogą ubiegać się osoby niepełnosprawne stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Pojęcie osoby niepełnosprawnej definiuje z kolei ustawa stanowiąc, że osobą niepełnosprawną jest m.in. osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności (art. 1 pkt 1). Zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy, ustawa ta dotyczy osób, których niepełnosprawność została "potwierdzona" (nie zaś "stwierdzona") stosownym orzeczeniem, co wskazuje na deklaratoryjny charakter orzeczenia o niepełnosprawności (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 3069/18 oraz z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt IIISA/Wa 3829/16). W doktrynie i judykaturze można także znaleźć pogląd, że orzeczenia te mają charakter konstytutywny, wywołują one jednak skutki wsteczne od momentu, od którego – według organu orzekającego – datuje się niepełnosprawność lub jej stopień (patrz: Komentarz do Ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych pod red. Mirosława Włodarczyka). Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy niepełnosprawność Skarżącego została potwierdzona orzeczeniem o ustaleniu znacznego stopnia niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 17 września 2019r., zgodnie z którym ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 27 sierpnia 2019 r. Jakkolwiek Skarżący zakupu dokonał przed potwierdzeniem stosownym orzeczeniem stopnia niepełnosprawności, to jednak nie można pominąć, że z zapisów orzeczenia o niepełnosprawności wynika jednoznacznie, że w dniu zakupu był on osobą niepełnosprawną w rozumieniu art. 1 ustawy. Ustalony wobec Skarżącego stopień niepełnosprawności datuje się bowiem od dnia 27 sierpnia 2019 r., zaś zakupu dokonano w dniu 12 wrześni 2019 r. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1064/13 (LEX nr 1584107), w sprawie dotyczącej przyznania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pomocy na podjęcie działalności gospodarczej przez osobę niepełnosprawną. Za błędne uznać zatem należało stanowisko organów orzekających w sprawie, że skarżący nie spełnił kryterium uprawniającego do otrzymania dofinasowania. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium uwzględni stanowisko Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. Wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów, albowiem Skarżący z mocy ustawy nie był zobowiązany do ich poniesienia (art. 239 pkt 1 p.p.s.a).