I SA/Gd 505/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczeń potwierdzających siedzibę spółki dla celów podatkowych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w latach 2003-2008 postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 12 czerwca 2008 r. skarżąca spółka, działając przez pełnomocnika radcę prawnego [...], wniosła skargę na opisane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W skardze spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji, jak również o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowieniem z dnia 29 października 2008 r. nr [...] organ odwoławczy uwzględnił skargę w całości i uchylił zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Stosownie do treści przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Z uwagi na uwzględnienie skargi w całości przez Dyrektora Izby Skarbowej w trybie autokontroli, przewidzianym w przepisie art. 54 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cyt. ustawy umorzył postępowanie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).