I SA/Gd 503/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2018 r., złożonym na formularzu PPF w dniu 20 czerwca 2018 r., skarżąca H. K. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Do wniosku skarżąca dołączyła kopie sentencji postanowień referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lipca 2017 r. oraz z dnia 20 stycznia 2018 r., którymi przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest właścicielką mieszkania o powierzchni 45 m2 oraz samochodu osobowego marki [...] z 2009 r., innego majątku, w tym oszczędności nie posiada, utrzymuje się wyłącznie z emerytury, która wynosi około 1.400 zł brutto, do swoich stałych wydatków zaliczyła koszty związane z utrzymaniem mieszkania. W ocenie referendarza sądowego zawarte we wniosku informacje pozwalają uznać, że skarżąca nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. W szczególności wzięto pod uwagę, że skarżąca utrzymuje się z niewielkiej emerytury, którą bez wątpienia w całości przeznacza na wydatki związane z niezbędnym utrzymaniem. Nadto nie posiada ona oszczędności ani składników majątku, których spieniężenie pozwoliłoby na pokrycie kosztów sądowych w sprawie i opłacenie pełnomocnika z wyboru. Z tych względów referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania i – na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.