I SA/Gd 49/26

Dnia 28 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na zawiadomienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15 grudnia 2025 r. nr WBMiP.V.3160.RB.1309.25.KT o zajęciu wierzytelności – rachunku bankowego postanawia: odrzucić skargę.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego w związku z nieuiszczeniem należności z tytułu opłaty dodatkowej za brak opłaty parkingowej w strefie płatnego parkowania, zawiadomieniem z dnia 15 grudnia 2025 r. Prezydent Miasta Gdańska poinformował P. C. (dalej jako "Skarżący") o zajęciu wierzytelności – rachunku bankowego. Na wskazane zawiadomienie Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdańska wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ze względu na niewyczerpanie przez Skarżącego przed jej wniesieniem przewidzianych prawem środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd administracyjny przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi bada jej dopuszczalność. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako: P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 11/13, stwierdził, że niezachowanie przewidzianego w przepisie art. 52 § 1 P.p.s.a. trybu ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (por. LEX nr 1282716). Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego, umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Między innymi środkiem prawnym mającym służyć ochronie dłużnika jest skarga na czynności egzekucyjne, która wszczyna postępowanie mające na celu zbadanie prawidłowości dokonania przez organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności [w niniejszej sprawie - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego - art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm. - dalej u.p.e.a) zmierzającej do zastosowania określonego środka egzekucyjnego (w niniejszej sprawie - egzekucja z rachunku bankowego - art. 1a pkt 12a tiret 4 u.p.e.a.). Jest to zatem postępowanie obejmujące swoim zakresem tylko ograniczony wycinek postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego. Stanowi ono fragment postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie tego rodzaju skargi może mieć skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją złożono. Sąd zwraca uwagę na ten aspekt prawny, gdyż w ramach złożonej do Sądu skargi, wskazane zostały kwestie dotyczące doręczonego Skarżącemu zawiadomienia w przedmiocie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. To właśnie ta czynność egzekucyjna podjęta wobec skarżącego była powodem podjęcia w konsekwencji przez niego działań, w celu zaskarżenia prawidłowości tej czynności egzekucyjnej, przy czym strona uczyniła to bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem, środków prawnych uregulowanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazać przy tym należy, że dla konieczności wyczerpania, przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, środków prawnych przewidzianych na etapie postępowania egzekucyjnego nie ma znaczenia subiektywne przekonanie skarżącego o zasadności skargi. Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt przedmiotowej sprawy podkreślić należy, że wystąpienie ze skargą do Sądu powinno być poprzedzone nie tylko rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego I instancji, lecz również zakończeniem postępowania drugoinstancyjnego, tj. wydaniem rozstrzygnięcia, które mogłoby dopiero stanowić przedmiot skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zasadą jest bowiem, że skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść na rozstrzygnięcia mające charakter ostateczny, a zatem takie, na które stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawi nie budzi wątpliwości Sądu, że Skarżący, po doręczeniu w dniu 17 grudnia 2025 r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z jego rachunku bankowego, już tego samego dnia skierował na tę czynność egzekucyjną skargę bezpośrednio do tut. Sądu, czyli bez wyczerpania przysługujących mu środków prawnych przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, służących weryfikacji prawidłowości podjętej wobec niego czynności egzekucyjnej, z którą się nie zgadza. W tym stanie rzeczy, na obecnym etapie sprawy brak jest możliwości poddania ocenie Sądu działań organu egzekucyjnego, skoro sprawowana przez sądy administracyjne kontrola legalności działalności administracji publicznej, zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), dokonywana jest pod względem zgodności z prawem podejmowanych przez nie rozstrzygnięć i działań. Z tych też powodów Sąd stwierdził, że na obecnym etapie sprawy niedopuszczalnym okazało się wniesienie skargi na zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.