I SA/Gd 479/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędzia WSA Marek Kraus, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2024 r. sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 20 marca 2023 r. nr 2201-IEE.7113.2.36.2023.WK w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 marca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IAS) po rozpatrzeniu wniesionego przez A. B. (dalej: Strona lub Skarżący) zażalenia na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 29 grudnia 2022 roku, którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną polegają na zajęciu wynagrodzenia za pracę, dokonaną zawiadomieniem z dnia 19 maja 2022 roku, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym: Organ egzekucyjny (będący jednocześnie wierzycielem) - Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku prowadzi do majątku Strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr TW 4100222004596 z dnia 18 maja 2022 roku (obejmującego należność z tytułu składki na ubezpieczenie zdrowotne za wrzesień, październik i grudzień 2021 r. w łącznej kwocie należności głównej w wysokości 1.527,24 zł). W toku czynności egzekucyjnych organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniem z dnia 19 maja 2022 r. zajęcia wynagrodzenia za pracę. Odpis ww. zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego z dnia 18 maja 2022 roku, doręczono Stronie w dniu 25 maja 2022 r. Pismem z dnia 6 czerwca 2022 r. Strona wniosła skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę, dokonaną ww. zawiadomieniem. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2022 r. (odebranym przez Stronę w dniu 22 sierpnia 2022 r.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę, dokonaną zawiadomieniem z dnia 19 maja 2022 r., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 maja 2022 r.. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 25 sierpnia 2022 r. (nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 28 sierpnia 2022 r.) Strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 października 2022 r. Dyrektor IAS uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 8 sierpnia 2022 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu zażalenia wniesionego pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. Dyrektor Oddziału ZUS postanowieniem z dnia 29 grudnia 2022 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Pismem (wniesionym 24 stycznia 2023 roku za pośrednictwem operatora wyznaczonego) Strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia 20 marca 2023 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Dyrektor IAS wskazał, że odpis zawiadomienia o zajęciu z dnia 19 maja 2022 r. doręczono Stronie w dniu 25 maja 2022 r. pod adresem: Gdańsk, ul. (...), co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem na potwierdzeniu odbioru, które stanowi dokument urzędowy i korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Na zasadzie art. 54 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a." termin do wniesienia skargi wynosił 7 dni od dnia doręczenia odpisu zawiadomienia o zajęciu z dnia 19 maja 2022 roku. Pouczenie o prawie i terminie do złożenia skargi znajdowało się w treści zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Tymczasem, skarga została wysłana, za pośrednictwem operatora wyznaczonego w dniu 6 czerwca 2022 roku. Datę wniesienia środka zaskarżenia potwierdza stempel pocztowy znajdujący się na kopercie zawierającej skargę. W związku z powyższym składając skargę po upływie 7-dniowego terminu Strona uchybiła zawitemu terminowi przewidzianemu dla tej czynności. W celu zachowania siedmiodniowego terminu Strona zobowiązana była do nadania skargi najpóźniej do dnia 1 czerwca 2022 roku. Z uwagi zatem na wniesienie skargi po upływie 7-dniowego terminu, organ egzekucyjny zobligowany był stwierdzić uchybienie terminu do jej wniesienia. Wobec tego, zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wobec naruszenia art. 57 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.) – dalej: "k.p.a." i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 kp.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 76 § 1 k.p.a. oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., art. 268a k.p.a., art. 61 k.p.a. i art. 54 u.p.e.a. oraz 54 § 1, 4, 5, 6 u.p.e.a. i art. 7 § 1 k.p.a., a także 72 § 1 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie Dyrektora IAS nie narusza prawa. Kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organy trafnie uznały, iż Skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Na wstępie należy wyjaśnić, że organ w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy skarga na czynność egzekucyjną została wniesiona z zachowaniem terminu. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia tej skargi – jest zachowanie ustawowego terminu. Uchybienie tego terminu powoduje bezskuteczność skargi, co oznacza, że w takim przypadku organ nie może wypowiadać się w kwestii podniesionych w niej zarzutów. W przypadku złożenia przez stronę skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, kontrola sądu ogranicza się jedynie do ustaleń co do tego, czy skarga na czynność została wniesiona w terminie, a zatem czy organ miał podstawy do orzeczenia o przekroczeniu przez stronę terminu. W tym postępowaniu nie bada się prawidłowości zastosowanej czynności egzekucyjnej, ponieważ zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, którą w tym przypadku jest kwestia uchybienia przez stronę terminowi do wniesienia skargi. W związku z powyższym ani sąd, ani organ w ramach niniejszej sprawy nie są uprawnione do badania innych kwestii aniżeli uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Wyjaśnienia wymaga, że stwierdzenie uchybienia terminu do dokonania określonej czynności nie zależy od uznania organu. Obowiązek taki wynika wprost z ustawy i każde przekroczenie terminu zobowiązuje organ do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia określnego środka zaskarżenia, w tym przypadku skargi na czynność egzekucyjną. Zgodnie z art. art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Stosownie do art. 54 § 3 u.p.e.a. skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Zgodnie zaś z treścią art. 57 § 1 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. W myśl art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. W ocenie Sądu, w zaskarżonym postanowieniu organ, opierając się na ww. podstawach prawnych, prawidłowo uznał, że skarga wniesiona przez Skarżącego w dniu 6 czerwca 2022 r. została złożona po terminie wynikającym z cytowanego przepisu. Należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że w zawiadomieniu o zajęciu wynagrodzenia o pracę zawarto pouczenie dla zobowiązanego, zgodnie z którym skargę wniesioną po 29 lipca 2020 r. wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zawiadomienia. Wobec tego należało przyjąć, że zawiadomienie zawierało prawidłowe pouczenie o terminie (7 dni od daty doręczenia) i sposobie wniesienia skargi na czynność egzekucyjną (do organu egzekucyjnego, który dokonał czynności). Sąd analizując dowody zgromadzone w aktach sprawy nie stwierdził zatem jakichkolwiek nieprawidłowości przy doręczeniu ww. zawiadomienia. Ponadto z akt administracyjnych wynika, że odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu został doręczony na adres Skarżącego w dniu 25 maja 2022 r., w trybie art. 42 § 1 k.p.a., zatem nie ma wątpliwości, że wnosząc skargę na czynność egzekucyjną w dniu 6 czerwca 2022 r. Strona uchybiła siedmiodniowemu terminowi określonemu w art. 54 § 3 u.p.e.a. do dokonania tej czynności. Wobec doręczenia odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem w dniu 25 maja 2022 r. siedmiodniowy termin do złożenia skargi na czynność egzekucyjną upływał w dniu 1 czerwca 2022 r. Tymczasem skargę w urzędzie pocztowym nadano dopiero w dniu 6 czerwca 2022 r., tj. z przekroczeniem wskazanego terminu. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że doszło do jakichkolwiek uchybień przy doręczeniu zawiadomienia. Zarzuty sformułowane w skardze są bezzasadne. Z akt sprawy wynika bowiem, że stosownie do art. 27 § 1a u.p.e.a. w tytule wykonawczym wierzyciel wskazał ostatni znany mu adres zobowiązanego. W związku z tym przesłano tytuł wykonawczy i zawiadomienie na aktualny adres Strony, tj. Gdańsk, ul. (...). Przy czym zawiadomienie odebrał Skarżący osobiście, co potwierdza jego podpis z datą odbioru umieszczony na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Ustalenie powyższych okoliczności obligowało zaś organ do wydania orzeczenia na podstawie art. 17 § 1c u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie terminu do wniesienia skargi, wniosku lub innego podania, którego wniesienia jest ograniczone terminem; na postanowienie przysługuje zażalenie. Analizując okoliczności sprawy, Sąd stwierdził, że postępowanie organu było prawidłowe. Organ I instancji wydając ponownie postanowienie zastosował się do wskazań Dyrektora IAS zawartych w postanowieniu z dnia 24 października 2022 r. i wydał prawidłowe rozstrzygnięcie na podstawie art. 17 § 1 c u.p.e.a., gdyż w sprawie nie było podstaw do stosowania art. 61a k.p.a. Na postanowieniu organu I instancji widnieje również podpis osoby upoważnionej przez Dyrektora Oddziału ZUS, w konsekwencji zarzut w tym zakresie jest bezzasadny. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.