I SA/Gd 470/18

Dnia 24 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 marca 2018 roku, nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 1 marca 2018 roku, w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, P.R. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że obciążenie go dodatkowymi kosztami egzekucyjnymi pogorszy jego trudną sytuację finansową i może spowodować nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności należało mieć na uwadze jego wysokość, która w rozpoznawanej sprawie, liczona wraz z należnym odsetkami, wynosi ponad 130.000 zł, jak również sytuację majątkową skarżącego. Jakkolwiek wnioskodawca w złożonym wniosku nie przedstawił dokładnie swojej sytuacji majątkowej, niemniej jednak wynika ona z akt sprawy. Do akt postępowania, w związku z ubieganiem się przez skarżącego o przyznanie prawa pomocy, załączony został wniosek oraz dokumentacja obrazująca sytuację materialną strony. Z analizy oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz z załączonych dokumentów wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości (korzysta z mieszkania służbowego, za które nie ponosi żadnych opłat) i oszczędności (nie posiada rachunków bankowych) – brak majątku stanowił podstawę do uznania za bezskuteczne egzekucji komorniczych, posiada natomiast zobowiązania z tytułu alimentów, grzywien oraz wobec ZUS, których miesięczna spłata wynosi 1.910 zł. Skarżący osiąga dochód z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1.503 zł netto miesięcznie oraz otrzymuje ekwiwalent za pranie odzieży w wysokości 20 zł. Ponieważ kwota miesięcznych dochodów skarżącego nie pozwala mu na spłatę zobowiązań korzysta on z pomocy finansowej rodziców, którzy przekazują mu miesięcznie kwotę 500 zł na spłatę alimentów zasądzonych na rzecz córki w wysokości 800 zł miesięcznie. Mając na względzie przedstawioną powyżej sytuację materialną i rodzinną strony, jak również biorąc pod uwagę wysokość kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji nie może ulegać wątpliwości, że jej egzekucja groziłaby pozbawieniem skarżącego znacznej części, dochodów, które dodatkowo przeznaczane są nie tylko na potrzeby wnioskodawcy, ale także wykorzystywane są w celu zaspokojenia obciążających podatnika świadczeń alimentacyjnych. W obecnej sytuacji materialnej skarżącego, utrata choćby części środków pieniężnych stanowiłaby niewątpliwe istotną dla skarżącego dolegliwość, uniemożliwiając zaspokojenie podstawowych potrzeb materialno bytowych. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wykonanie decyzji zobowiązującej podatnika do uiszczenia kwoty pieniężnej będzie wywierało dotkliwe skutki finansowe nie tylko dla samej strony ale także dla członków jego najbliższej rodziny, które mogłyby nie zostać odwrócone przez ewentualne wygranie sporu sądowego i zwrot wyegzekwowanego świadczenia. Zwrócić należy uwagę, że już w chwili obecnej, co wynika z poczynionych ustaleń, skarżący korzysta z pomocy rodziców celem zaspokojenia ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Świadczy to zatem o tym, że środki którymi dysponuje w chwili obecnej są na tyle niewielkie, że nie wystarczają mu one na pokrywanie wszystkich koniecznych wydatków – zarówno własnych jak i niezbędnych do zaspokojenia potrzeb członka rodziny. W związku z tym, konieczność przeznaczenia środków pieniężnych, jakimi dysponuje skarżący, na spłatę zobowiązania podatkowego mogłaby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w postaci zagrożenia egzystencji samego skarżącego oraz jego najbliższych. Stanowi to zdaniem Sądu okoliczność uzasadniającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.