I SA/Gd 470/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na formularzu PPF w dniu 25 maja 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący P. R. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 4 czerwca 2018 r. wynika, iż skarżący nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości (korzysta z mieszkania służbowego, za które nie ponosi żadnych opłat) i oszczędności (nie posiada rachunków bankowych) – brak majątku stanowił podstawę do uznania za bezskuteczne egzekucji komorniczych, posiada natomiast zobowiązania z tytułu alimentów, grzywien oraz wobec ZUS, których miesięczna spłata wynosi 1.910 zł. Skarżący osiąga dochód z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1.503 zł netto miesięcznie oraz otrzymuje ekwiwalent za pranie odzieży w wysokości 20 zł. Ponieważ kwota miesięcznych dochodów skarżącego nie pozwala mu na spłatę zobowiązań korzysta on z pomocy finansowej rodziców, którzy przekazują mu miesięcznie kwotę 500 zł na spłatę alimentów zasądzonych na rzecz córki w wysokości 800 zł miesięcznie. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.