I SA/Gd 459/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 6 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. D. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2026 r., 2201-IOA.4105.6.2026.7 w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi

Zarządzeniem z 3 lipca 2026 r. A. D. (dalej: Skarżąca) została wezwana przez Sąd do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu, uznano za doręczone Skarżącej w dniu 22 lipca 2026 r. a termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 29 lipca 2026 r. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 17 sierpnia 2026 r. odrzucił złożoną przez nią skargę. Odpis tego postanowienia został doręczony Skarżącej w dniu 27 sierpnia 2026 r. Skarżąca w piśmie z 3 września 2026 r. wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że uchybiła terminowi do wykonania wezwania, gdyż w okresie od 6 do 24 lipca 2026 r. przebywała na urlopie i nie miała wiedzy o korespondencji z Sądu, natomiast po powrocie z niego przesyłki już nie było na poczcie. Dodała, że z pozostawionego awiza nie wynikało kto jest nadawcą i jaka była zawartość przesyłki. O tym Skarżąca dowiedziała się dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi. W jej ocenie termin nie został dochowany przez nią wskutek okoliczności, których – przy zachowaniu należytej staranności - nie była w stanie przezwyciężyć. W załączeniu przedstawiła faktury za pobyt poza miejscem zamieszkania i potwierdzenie uiszczenia wpisu na kwotę 485 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też - w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego - odrzuceniu (art. 88 p.p.s.a.). W sprawie Sąd ustalił, że Skarżąca stosowny wniosek złożyła w przewidzianym terminie, dokonując jednocześnie czynności, której terminowi uchybiła. Pozostało zatem zbadanie czy przyczyny uchybienia terminu wskazane przez Skarżącą uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności rozpoznawanej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. (por. postanowienie NSA z 1 lutego 2018 r., I OZ 58/18). Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia przyczyn niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, oraz niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia terminu procesowego. W ocenie Sądu takich wniosków nie można wywieść z przywołanej przez Skarżącą argumentacji. Urlop jest zdarzeniem planowanym, nie można go zatem uznać za sytuację, której nie dało się przewidzieć. Natomiast to w interesie Skarżącej było odpowiednie zabezpieczenie swoich interesów na czas wyjazdu np. poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń. Strona nie uczyniła tego, w żaden inny sposób nie zadbała także o ochronę swoich interesów na czas urlopu. Skoro miała ona świadomość, że zainicjowana przez nią sprawa sądowa jest w toku oraz że w związku z tym będzie kierowana do niej korespondencja, to powinna na czas urlopu zadbać o to, żeby wskutek braku odbioru korespondencji jej interesy nie ucierpiały. Podmiot inicjujący postępowanie sądowe zobowiązany jest dochować staranności polegającej między innymi na takim zorganizowaniu swojej aktywności, by jego wyjazdy nie wiązały się z negatywnymi dla niego konsekwencjami. Należało więc uznać, że uchybienie terminu nastąpiło w wyniku zaniedbania, a nie zaistnienia niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.