I SA/Gd 448/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu sądowego od skargi w kwocie powyżej 200 zł /słownie: dwieście złotych/.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 maja 2018 r. pełnomocnik skarżącej M. C. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 1.149 zł. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 29 maja 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżąca zwróciła się o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 200 zł, którą uiściła w dniu 29 maja 2018 r. (dowód: potwierdzenie przelewu). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Częściowe zwolnienie od opłat może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). Na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącą o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów dołączonych do wniosku (odpisów: umowy o pracę skarżącej, zaświadczenia od pracodawcy małżonka skarżącej, zaświadczeń z banku o obsłudze pożyczek zaciągniętych przez skarżącą i jej małżonka oraz stanem zadłużenia na dzień 8 i 12 kwietnia 2018 r., faktur za: gaz za okres od 7 grudnia 2017 r. do 7 lutego 2018 r., energię elektryczną za okres od 28 października 2017 r. do 19 kwietnia 2018 r., abonament RTV za miesiące od stycznia do czerwca 2018 r., internet i telewizję kablową za grudzień 2017 r.), referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonkiem oraz małoletnią córką (8 lat), małżonkowie poza spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu o powierzchni 46 m2 i wartości około 160.000 zł nie posiadają innego majątku, posiadają natomiast zobowiązania z tytułu pożyczek na łączna kwotę 51.619,45 zł. Źródłem utrzymania rodziny są wynagrodzenia za pracę świadczoną przez każdego z małżonków, których łączna miesięczna wysokość wynosi 3.310 zł netto. Z kwoty tej małżonkowie 1.185,89 zł przeznaczają na spłatę zaciągniętych pożyczek, około 754,61 do 854,61 zł wydatkują na opłaty za mieszkanie (około 418 zł), energię elektryczną (średnio 51,55 zł), gaz (średnio 26,70 zł), abonament RTV (21,56 zł), internet i telewizję kablową (86,80 zł), doładowania telefonów komórkowych (około 100 zł) oraz zakup leków dla skarżącej, która ma problemy z kręgosłupem, co – jak podniesiono we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartym w skardze – uniemożliwia jej podjęcie dodatkowego zatrudnienia i utrudnia funkcjonowanie (około 50-150 zł). Pozostałą część dochodów, tj. około 1.269,50 zł - 1.369,50 zł małżonkowie przeznaczają na wyżywienie (w tym opłaty za obiady szkolne córki), zakup środków czystości i odzieży oraz wydatki związane ze szkołą córki. Z dokonanych ustaleń wynika, iż z bieżących dochodów skarżąca wraz z mężem są w stanie zaspokoić jedynie podstawowe koszty utrzymania rodziny. Zdaniem orzekającego trudną sytuację skarżącej potwierdza okoliczność, iż od 2016 r. małżonkowie regularnie posiłkują się środkami z pożyczek bankowych, zwiększając swoje zadłużenie. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, iż skarżąca wykazała, że nie ma realnych możliwości, aby uiścić wpis sądowy od skargi w pełnej wysokości. Jednocześnie skarżąca zadeklarowała, że może uiścić (i uiściła) tytułem wpisu od skargi kwotę 200 zł, wobec czego referendarz sądowy przyjął, że w tej części skarżąca może partycypować w powstałych kosztach sądowych. Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.