I SA/Gd 440/18

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPPr w dniu 6 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego), "A" zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie do przepisu art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań można zwolnić od kosztów sądowych tylko w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma realnych możliwości finansowych ich poniesienia. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Z oświadczeń spółki o majątku i dochodach, złożonych w niniejszej sprawie i w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 439/18 pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz danych zawartych w KRS wynika, że spółka zawiesiła w dniu 1 czerwca 2016 r. prowadzenie działalności gospodarczej – z uwagi na jej nieopłacalność – i od tego czasu jej nie podjęła. W konsekwencji od daty zaprzestania produkcji, tj. od 2 lat, skarżąca spółka nie uzyskuje żadnych przychodów, aktualnie nie posiada jakichkolwiek środków pieniężnych ani w kasie ani na rachunkach bankowych, posiada natomiast zobowiązania cywilnoprawne w łącznej kwocie 277.000 zł z tytułu zaciągniętych kredytów oraz zobowiązania publicznoprawne z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 34.000 zł, zaś jej jedyny majątek stanowi nieruchomość (budynek [...]) o wartości 645.000 zł. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, uznano, iż spółka wykazała, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Świadczy o tym w szczególności zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nieuzyskiwanie dochodów, oraz nieposiadanie zasobów finansowych, z których wnioskodawczyni mogłaby uiścić koszty sądowe w niniejszej sprawie, w tym należny na obecnym etapie postępowania wpis od skargi. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.