I SA/Gd 412/18

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 20 września 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżący T. S. zwrócił się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata lub doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 1302) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych dokumentów źródłowych (odpisów: zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia z dnia 28 sierpnia 2018 r., umowy o pracę z dnia 1 września 2018 r. oraz dokumentacji medycznej) wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z bezrobotną małżonką, z którą mają na utrzymaniu jedno małoletnie dziecko. Wnioskodawca uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę w aktualnej wysokości 1.650 zł netto. Powyższe dochody są – po utracie pracy przez małżonkę wnioskodawcy z dniem 31 sierpnia 2018 r. – jedynym źródłem utrzymania jego trzyosobowej rodziny. Jak wskazał wnioskodawca, ani on ani jego małżonka nie otrzymali od swojego byłego pracodawcy wynagrodzenia za miesiąc lipiec i sierpień, co skutkowało koniecznością poszukiwania przez nich nowego miejsca zatrudnienia. Małżonka wnioskodawcy nowej pracy jeszcze nie znalazła. Małżonkowie nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, ich majątek stanowi udział w użytkowaniu wieczystym nieruchomości (ogródka) o powierzchni 0,0239 ha. Wnioskodawca we wrześniu br. uległ wypadkowi [...] i musi ponosić koszty leczenia w kwocie około 450 zł. W ponoszeniu kosztów związanych z eksploatacją zajmowanego mieszkania małżonkom pomagają ich starsze dzieci i rodzeństwo wnioskodawcy. Wnioskodawca oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawca, oraz brak zasobów finansowych uznano, iż udowodnił, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.