I SA/Gd 369/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Zbigniew Romała, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 lutego 2026 r., sygn. akt SKO Gd/4416/24 w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej "K.p.a."), art. 17 § 1, art. 18, art. 33, art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 132, dalej "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia E. S. (dalej "Skarżący") na postanowienie Prezydenta Miasta Gdyni (dalej "Prezydent Miasta") z dnia 9 sierpnia 2024 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Na podstawie tytułu wykonawczego nr EFN.3120-N.4348.2024, Prezydent Miasta, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wszczął wobec Skarżącego egzekucję administracyjną obowiązku pieniężnego polegającego na uiszczeniu opłaty dodatkowej z tytułu niewniesienia opłaty za postój pojazdu (nr rej. ...) w strefie płatnego parkowania w Gdyni, w dniu 5 listopada 2023 r. Skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, wskazując, że miejsce parkowania pojazdu nie było oznaczone znakami poziomymi i nie było konstrukcyjnie wydzielone. 2.2. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2024 r. Prezydent Miasta oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Organ wskazał, że skoro oznakowanie ulic objętych strefą płatnego parkowania w Gdyni, zostało dokonane w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r., należy przyjąć, że znaki prawidłowo informują kierujących pojazdami o obowiązku wniesienia opłaty podstawowej za postój. Na wszystkich drogach wjazdowych do Gdyni umieszczone są znaki D-44, stosowane w celu wskazania strefy, w której w ciągu całej doby lub w określone dni tygodnia lub w określonych godzinach za postój pobierana jest opłata oraz informujące, że w strefie oznakowanej znakiem D-44 postój w czasie wskazanym na znaku, bez wniesienia opłaty jest zabroniony. Ulica Żołnierzy I Armii Krajowej W.P., na której odbył się nieopłacony postój przedmiotowego pojazdu, znajduje się w wykazie ulic objętych strefą płatnego parkowania w Gdyni, wskazanym w załączniku nr 2 do Uchwały nr XXI/443/12 Rady Miasta Gdyni z dnia 27 czerwca 2012 r., w sprawie: ustalenia strefy płatnego parkowania w Gdyni orz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej, sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej (t.j. Dz.Urz. Woj.Pomor. z 2023 r. poz. 2803). Postój pojazdu Skarżącego odbył się na ulicy, która znajduje się w wykazie ulic objętych strefą płatnego parkowania w Gdyni. Postój pojazdu miał miejsce w miejscu prawidłowo oznaczonym, a na wjeździe w ww. ulicę, po lewej stronie, usytuowany jest znak pionowy D-18 "parking", oznaczający miejsce przeznaczone na postój pojazdów (zespołów pojazdów) z wyjątkiem przyczep kempingowych. Dodatkowo, wzdłuż ww. ulicy zostały posadowione dwa urządzenia do poboru opłat za postój w strefie płatnego parkowania, tj. parkomaty nr 139 i 149. Postój pojazdu miał miejsce wzdłuż ww. ulicy, w sytuacji, gdy zarówno przed pojazdem, jak i za pojazdem znajdowały się inne auta. 2.3. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Skarżącego, SKO postanowieniem z dnia 20 lutego 2026 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ, przywołując treść art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 13b ust. 1 i 7, art. 13f ust. 1-3 i art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 320, dalej "u.d.p."), a także uchwały 7 sędziów NSA sygn. II GPS 2/17 i wyroku NSA z dnia 29 maja 2020 r. sygn. akt I GSK 1655/19, wskazał, że wspomniana ulica jest objęta strefą płatnego parkowania. Ze zdjęć dostępnych na stronie https://maps.google.com/ łatwo wywnioskować można, że na ww. ulicy znajdują się znaki pionowe i znaki poziome, wyznaczające miejsca parkowania pojazdów. Zdjęcia zostały wykonane w 2019 r., a więc przed datą 5 listopada 2023 r., kiedy Skarżący parkował swój pojazd na tej ulicy. Kolegium nie zgodziło się z twierdzeniem Skarżącego, że w 2023 r. znaków poziomych nie było i zostały namalowane dopiero w ostatnim czasie. Skarżący powołuje się na załączone do zarzutów fotografie, gdzie na jezdni nie widać oznakowania poziomego. Nie wiadomo jednak, kiedy Skarżący te fotografie wykonał, tzn. czy pochodzą one z dnia 5 listopada 2023 r. Na ich podstawie nie można zatem przyjąć, że w dniu 5 listopada 2023 r. ww. ulica nie była oznakowana liniami poziomymi wyznaczającymi miejsca parkowania pojazdów. Zatem, Skarżący parkując swój pojazd przy ww. ulicy miał obowiązek wnieść opłatę. Skoro tego nie uczynił, zasadne było nałożenie na niego opłaty dodatkowej. Zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, uzupełnionej pismem z dnia 25 maja 2026 r., Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając wydanie decyzji niezgodnej z prawem oraz rażące naruszenie prawa, a w szczególności przepisów art. 80 i art. 7 K.p.a., w zw. z art. 13f i art. 13b ust. 1 u.d.p., mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na tym, że organ bezzasadnie ustalił, że Skarżący rzekomo dopuścił się parkowania w wyznaczonym miejscu w Strefie Płatnego Parkowania (zwanej dalej SPP) i z tego względu jest obowiązany do zapłaty na rzecz wierzyciela na podstawie ww. tytułu wykonawczego, podczas gdy miejsce, w którym Skarżący zaparkował pojazd nie było miejscem wyznaczonym w SPP i z tego względu nie podlegało opłacie, gdyż zgodnie z informacjami wynikającymi z zebranego materiału oraz przepisami prawa uznać należy, że miejsce to nie było oznakowane, na co wskazują przede wszystkim zdjęcia pojazdu wykonane tak przez Skarżącego jak i przez pracownika wierzyciela (Biura SPP). Skarżący podniósł, że zaparkował w miejscu, gdzie nie były wyznaczone miejsca parkingowe w SPP znakami poziomymi (na jezdni). Miejsca postojowe muszą być w terenie strefy dodatkowo wyznaczone przez stosowanie podwójnego oznakowania tj. znaków pionowych, jak i poziomych, względnie znaku pionowego i konstrukcyjnego wydzielenia stanowiska. Nie jest wystarczające oznaczenie miejsca postojowego wyłącznie znakiem pionowym albo poziomym. 4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wskazało, że z dostępnych na platformie Google Maps zdjęcie wywnioskować można, że ww. ulica nie była oznakowana znakami poziomymi w 2014 r., natomiast znaki te widoczne są na zdjęciach z 2017 r., 2019 r., 2025 r. i 2026 r. Można zatem przyjąć, że odpowiednie oznakowanie było również w 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a."). Badając rozpoznawaną sprawę Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, ani poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. 5.2. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ zgodnie z prawem uznał za nieuzasadniony podniesiony przez Skarżącego na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zarzut nieistnienia obowiązku dotyczący prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. Podstawą twierdzeń strony jest kwestionowanie istnienia obowiązku uiszczenia opłaty wobec braku oznakowania poziomego miejsca parkingowego. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m.in.: nieistnienie obowiązku (pkt 1). Zawarte w art. 33 § 2 u.p.e.a. wyliczenie podstaw zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej ma charakter enumeratywny. Zobowiązany jest bowiem uprawniony do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1421/21, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 845/22). Nieistnienie obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 30 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 1595/22). Zobowiązany, podnosząc zarzut "nieistnienia obowiązku" (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt III FSK 1222/22). W ocenie Sądu, podniesiony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku został prawidłowo przez organy uznany za nieuzasadniony. Należy wskazać, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania wynika z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 320, dalej "u.d.p."). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Na mocy art. 13b ust. 3 u.d.p. strefę taką może ustalić ustala rada gminy (rada miasta) w stosownej uchwale. Opłatę, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie pobiera się zgodnie z art. 13b ust. 1 u.d.p., za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). Za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania pobierana jest opłata dodatkowa (art. 13f ust. 1 u.d.p.). Opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13f ust. 3 u.d.p). Zgodnie z art. 40d ust. 2 u.d.p. opłata dodatkowa podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obszar strefy płatnego parkowania, wysokość opłat, sposób pobierania opłat regulują przepisy uchwały Rady Miasta Gdyni z dnia 27 czerwca 2012 r., nr XX1/443/12, w sprawie: ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta Gdyni oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej, sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej (Dz. Urz. Woj. Pomor. z 2023 r. poz. 2803). Obowiązek egzekwowany w niniejszej sprawie wynika zatem bezpośrednio z mocy prawa: z przepisów ustawy o drogach publicznych jak i z prawa miejscowego (ww. uchwały Rady Miasta Gdyni z dnia 27 czerwca 2012 r.). Wymaga podkreślenia, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty nie prowadzi się odrębnego postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się jej w drodze decyzji administracyjnej. Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy prawa przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku czy błędu, co do osoby zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017r. sygn. akt II GSK 435/16). W konsekwencji w tym zakresie nie jest wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2012r., II GSK 1859/11; z dnia 16 stycznia 2014r., II GSK 1816/12; z dnia 22 czerwca 2017r., II GSK 2783/15). Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. Przepis art. 18 u.p.e.a. stanowi podstawę do stosowania przez organy egzekucyjne przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi, organy te podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 124 § 2 K.p.a. postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z art. 126 K.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2-5. Natomiast na podstawie art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji (postanowienia) powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienia spełniają wymogi określone ww. przepisami prawa. W niniejszej sprawie Skarżący podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku wskazywał, że brak prawidłowego oznakowania znakami poziomymi miejsca parkingowego w strefie płatnego parkowania zwalnia go z obowiązku uiszczenia jakiejkolwiek opłaty. Organy prawidłowo uznały podniesioną w uzasadnieniu wniesionego zarzutu argumentację Skarżącego za niezasługującą na uwzględnienie. Wbrew wywodom skargi, brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organów odnośnie istnienia obowiązku pokrycia opłaty dodatkowej na tle uwag dotyczących oznakowania strefy płatnego parkowania. Jak stanowi art. 13b ust. 1 u.d.p., opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a (tj. opłatę za postój w strefie płatnego parkowania), pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zdaniem Skarżącego, w dniu spornego parkowania pojazdu strefa płatnego parkowania nie była prawidłowo oznakowana znakami poziomymi we wskazanym miejscu. W tym kontekście zauważyć należało, że przedmiotowy pojazd był zaparkowany w dniu 5 listopada 2023 r. przy ul. Żołnierzy I Armii Wojska Polskiego w miejscu wyznaczonym zarówno znakiem pionowym, jak i znakiem poziomym. Pozbawione daty zdjęcia przedłożone przez Skarżącego nie dowodzą braku oznaczenia poziomego w dniu spornego parkowania. Co więcej, podkreślenia wymaga, że brak właściwego oznaczenia znakami poziomymi (do czego odnosi się argumentacja Skarżącego) nie zwalnia z obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. W tym zakresie Kolegium zasadnie odwołało się do motywów zawartych w uzasadnieniu uchwały NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, gdzie – po przeanalizowaniu przepisów regulujących sposób oznaczenia strefy płatnego parkowania – stwierdzono, że "miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju." Z tej perspektywy decydujące pozostawało więc oznakowanie pionowe, prawidłowości którego Skarżący nie kwestionował w niniejszym postępowaniu. Zarzut nieistnienia obowiązku, o jakim mowa w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., nie mógł zatem odnieść zamierzonego przez Skarżącego skutku, co czyniło sformułowane w tej mierze zarzuty naruszenia art. 13b ust. 1 i art. 13f u.d.p. oraz art. 7 i art. 80 K.p.a. pozbawionymi uzasadnionych podstaw. Zasadnie zatem Skarżący został wezwany do zapłaty należności z tytułu opłaty dodatkowej, skoro nie uiścił opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Wobec zaś braku jej uiszczenia, z samej mocy prawa powstał obowiązek uiszczenia przez Skarżącego opłaty dodatkowej, której – wobec braku wykonania tego obowiązku – dotyczy przedmiotowa egzekucja. Organy dokonały oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego uwzględniając również wyjaśnienia złożone przez Skarżącego, który w istocie nie kwestionuje faktu nieuiszczenia opłaty. W ocenie Sądu nie jest skuteczne twierdzenie o braku podstaw prawnych do żądania uiszczenia opłaty za parkowanie na przedmiotowym miejscu. Obowiązujące w Polsce przepisy prawa powszechnego oraz akt prawa miejscowego, który nie został uchylony, stanowią prawidłowo wskazaną przez organy prawną podstawę poboru opłaty. W świetle powyższego, zasadnie organy uznały podniesiony na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. zarzut za bezzasadny. Z tego względu należało stwierdzić, że organy nie dopuściły się uchybień wskazywanych w skardze i prawidłowo oddaliły zarzut zobowiązanego. W niniejszej sprawie organy w sposób wyczerpujący zgromadziły i rozpatrzyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. W toku postępowania organy działały na podstawie i w granicach przepisów prawa, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Natomiast sam fakt, że podjęte rozstrzygniecie nie jest zgodne z oczekiwaniami Strony, nie świadczy, że organy naruszyły przepisy proceduralne. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym u.p.e.a. oraz K.p.a. i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu, ujęte w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu prawnym i faktycznym. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw, jako że sprawa została rozpoznana prawidłowo i w sposób przypisany prawem poprzez uznanie, iż zarzut nieistnienia obowiązku jest niezasadny. Potwierdza to także uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia, które szczegółowo wyjaśnia zasadność przesłanek, którymi kierował się organ. W świetle powyższego Sąd uznaje za niezasługujące na uwzględnienie wszystkie podniesione w skardze zarzuty. 5.3. Po dokonaniu kontroli, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.