I SA/Gd 21/17

Dnia 22 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 4 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub z innymi szczególnymi ograniczeniami za rok 2015 postanawia: odrzucić skargę.

Strona skarżąca w dniu 25 listopada 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 4 października 2016 r., w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub z innymi szczególnymi ograniczeniami za rok 2015. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 26 października 2016 r. Zamieszczono w niej prawidłowe pouczenie, że przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnoszona w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z siedzibą w G. Skarga złożona przez stronę została skierowana – wbrew treści pouczenia i dyspozycji art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") – do Prezesa ARiMR w W., zamiast do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR za pośrednictwem platformy e-PUPAP. Departament Kontroli i Bezpieczeństwa Prezesa ARiMR w W. przekazał, mając na uwadze treść ww. przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a., do organu odwoławczego w dniu 1 grudnia 2016 r. (data nadania), celem nadania skardze dalszego biegu w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak przyjmuje się w doktrynie (zob. T. Woś, (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 284; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el) i orzecznictwie (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2008 r., II GSK 295/08; z dnia 14 stycznia 2011 r., II GSK 1525/10, z dnia 7 sierpnia 2013 r., I GSK 985/13), w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. W takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 stycznia 2011 r., II GSK 1525/10; z dnia 5 lutego 2013 r., II GSK 38/13). Wypada jednak podkreślić, że nie można wymagać od sądu, by natychmiast po wpłynięciu skargi odsyłał ją właściwemu organowi w celu naprawienia błędu, który popełniła skarżąca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 17 czerwca 2011 r., II FSK 1272/11). Odnosząc te rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy w pierwszej kolejności wskazać, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 26 października 2016 r. Strona skarżąca została w niej prawidłowo pouczona o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarga została skierowana – wbrew treści pouczenia i dyspozycji art. 54 § 1 p.p.s.a. – do Prezesa ARiMR w W., zamiast do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR za pośrednictwem platformy e-PUPAP (która w obecnym stanie prawnym nie znajduje zastosowania przy doręczeniu pism w postępowaniu sądowo-administracyjnym), w dniu 25 listopada 2016 r. Następnie przekazano ją do właściwego organu. To ostanie zdarzenie miało miejsce w dniu 1 grudnia 2016 r. W konsekwencji ten dzień należy uznać za datę wniesienia skargi do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 4033/14). Oznacza to, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Minął on bowiem w dniu 25 listopada 2016 r. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie terminu jest, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jej odrzucenie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy powołanych przepisów, orzekł jak w sentencji postanowienia.