I SA/Gd 206/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2012 r. do stycznia 2013 r. i od czerwca do lipca 2013 r. postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF skarżąca D. S. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi określonego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału na kwotę 9.541 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej, przedłożonych przez nią dokumentów oraz danych zawartych w CEIDG, referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżąca zawiesiła z dniem 13 września 2016 r. prowadzenie działalności gospodarczej i aktualnie, poza otrzymywanym świadczeniem wychowawczym na dziecko w wysokości 500 zł, nie uzyskuje innych dochodów, nie posiada żadnych oszczędności (salda jej rachunków bankowych na dzień 28 lutego 2017 r. wynosiły odpowiednio: 70,34 zł oraz -90,87 zł), ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Majątek skarżącej stanowi udział w ½ części domu o powierzchni 180 m2, udział w ½ części nieruchomości rolnej o obszarze 4,28 ha, garaż o powierzchni 24 m2, pomieszczenia gospodarcze (stodoła) oraz zakupiony na kredyt samochód o wartości około 40.000 zł. Skarżąca jest zobowiązana do spłaty zaciągniętych w 2014 r. dwóch pożyczek, których raty wynoszą łącznie 3.332 zł miesięcznie oraz do uiszczania opłaty leasingowej w wysokości 1.661,25 zł miesięcznie. Nadto skarżąca posiada zaległości podatkowe w kwocie 132.349,90 zł (stan na 16 stycznia 2017 r.), które są przedmiotem prowadzonej egzekucji, w ramach której zawiadomieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. dokonano zajęcia wierzytelności pieniężnej. Skarżąca wskazała, że obecnie utrzymuje się dzięki pomocy finansowej teścia, który fakt ten potwierdził w oświadczeniu z dnia 27 marca 2017 r. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania. Skarżąca nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia ani w całości ani też w części, bez jednoczesnego uszczerbku w swoim koniecznym utrzymaniu, wpisu od skargi w niniejszej sprawie. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.