I SA/Gd 2055/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2019 r. o odrzuceniu skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2019 r., nr SKO Gd/2394/19 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. postanawia: odrzucić zażalenie.

Pismem z dnia 21 stycznia 2020 r. (złożono osobiście dnia 22 stycznia 2020 r.) A. M. (dalej jako "Skarżący") wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 grudnia 2019 r. o odrzuceniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako "SKO" lub "organ drugiej instancji") z dnia 18 czerwca 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. W związku z powyższym Skarżącemu doręczono odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Skarżący wniósł na ww. zarządzenie zażalenie z dnia 13 lutego 2020 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 21 lutego 2020 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych ww. zażalenia poprzez jego podpisanie oraz nadesłanie jego odpisu. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie Skarżącego z dnia 13 lutego 2020 r. Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie z dnia 1 kwietnia 2020 r., które postanowieniem z dnia 2 września 2020 r. zostało odrzucone przez Sąd. Następnie Skarżący wniósł zażalenie z dnia 5 października 2019 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2020 r. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2020 r. Sąd odrzucił ww. zażalenie. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie, które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 11 marca 2021 r. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, sygn. akt III FZ 464/21, odrzucił zażalenie Skarżącego na ww. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 11 marca 2021 r. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 30 listopada 2021 r. Skarżącego wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 24 stycznia 2020 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r. na postanowienie z dnia 18 grudnia 2019 r. Skarżący pismem z dnia 27 grudnia 2021 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z wpisu sądowego od zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r. Wniosek Skarżącego został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt I SPP/Gd 320/21. Od powyższego zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw, który został odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 maja 2022 r. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie, które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 6 września 2022 r. Zażalenie wniesione przez Skarżącego na ww. postanowienie z dnia 6 września 2022 r. zostało odrzucone przez Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 13 grudnia 2022 r. wydanym w sprawie sygn. akt III FZ 644/22. Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2023 r. Skarżący został ponownie wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 24 stycznia 2020 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r. na postanowienie z dnia 18 grudnia 2019 r., w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Powyższe wezwanie zostało awizowane po raz pierwszy w dniu 23 lutego 2023 r. i odebrane przez Skarżącego w placówce pocztowej w dniu 13 marca 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 142 akt sądowych). W zakreślonym terminie Skarżący nie uiścił wpisu od zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r. W piśmie z dnia 15 marca 2023 r., Skarżący powołując przepis art. 226 § 1 p.p.s.a. wskazał, że brak jest podstaw do żądania wpisu od zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r., ze względu na upływ terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako "p.p.s.a.") zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie, oprócz dodatkowych warunków, powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Takie wymagania przewidziane zostały w Rozdziale 1 Działu III ww. ustawy. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak z kolei stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a., zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 24 stycznia 2020 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego do zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r. została awizowana, a następnie odebrana przez Skarżącego. Należy zauważyć, że wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia zostało awizowane w dniu 23 lutego 2023 r., po czym Skarżący odebrał je w placówce pocztowej w dniu 13 marca 2023 r. (k. 142 akt sądowych). Sąd zaznacza, że nieodebranie przez adresata przesyłki w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego awiza, skutkuje, na mocy art. 73 p.p.s.a., dokonaniem doręczenia zastępczego korespondencji w ostatnim dniu tego terminu, tj. uznaniem skutku doręczenia pomimo faktycznego niepodjęcia przesyłki pocztowej przez adresata. Podkreślić bowiem należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 73 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, iż zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że siedmiodniowy termin na uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r. powinien być liczony od dnia 9 marca 2023 r., a zatem upłynął dnia 16 marca 2023 r. Wpis sądowy od zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r. nie został jednak uiszczony. Tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia ww. zażalenia. Jednocześnie Sąd odnosząc się do stanowiska strony skarżącej zawartego w piśmie z dnia 15 marca 2023 r. podkreśla, że prawo do żądania uiszczenia wpisu od ww. zażalenia nie uległo przedawnieniu. Jak stanowi art. 226 § 1 p.p.s.a., prawo do żądania kosztów sądowych przedawnia się z upływem trzech lat licząc od dnia, w którym koszty należało uiścić. Istotne znaczenie ma zatem prawidłowe określenie daty, kiedy należało uiścić koszty, a więc daty, w której rozpoczyna bieg termin przedawnienia. W niniejszej sprawie będzie to dzień 13 lipca 2021 r. Wynika to z faktu, że nie sposób uznać, by przed tą datą należało uiścić wpis od zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r. Skarżący bowiem wniósł zażalenie na zarządzenie z dnia 24 stycznia 2020 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, a następnie składał zażalenia na kolejne rozstrzygnięcia Sądu, na skutek czego powyższe zarządzenie, wzywające Skarżącego do uiszczenia wpisu, stało się prawomocne dopiero z dniem 13 lipca 2021 r. – w dniu, w którym wydane zostało ostateczne i niepodlegające zaskarżeniu postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III FZ 464/21, oddalające zażalenie Skarżącego z dnia 13 kwietnia 2021 r. na postanowienie WSA w Gdańsku w przedmiocie odrzucenia zażalenia. Tym samym Sąd stwierdza, że wpis sądowy od zażalenia z dnia 21 stycznia 2020 r. "należało uiścić" dnia 13 lipca 2021 r., kiedy to zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia tego wpisu stało się prawomocne i to od tej daty należy liczyć bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 226 § 1 p.p.s.a. Końcowo Sąd zaznacza, że przyjęcie innej niż wyżej przedstawiona wykładni art. 226 § 1 p.p.s.a., w szczególności określonego w nim "dnia, w którym koszty należało uiścić", mogłoby prowadzić do nadużyć ze strony tych skarżących, którzy permanentnie nie uiszczają opłat sądowych oraz nagminnie nie uzupełniają braków formalnych kolejnych środków zaskarżenia, które to środki wnoszone byłyby jedynie w celu przedłużenia postępowania do czasu, aż prawo do żądania uiszczenia przez stronę wskazanych kosztów sądowych uległoby przedawnieniu. Mając na uwadze powyższe, w związku z nieuiszczeniem przez stronę skarżącą wpisu sądowego do zażalenia w wyznaczonym terminie, Sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.