I SA/Gd 196/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 22 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 22 grudnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki M. Ś. (dalej jako "Skarżący") sformułował wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla niego niezwykle ciężkie skutki, w szczególności nie posiada kwoty objętej decyzją. Wypłacana jest mu kwota 1048 zł miesięcznie (po potrąceniach) i nie jest w stanie w żaden sposób uiścić wskazanej kwoty. Z jego emerytury prowadzona jest egzekucja. Ponadto nie może ogłosić upadłości konsumenckiej, ponieważ nadal jest wspólnikiem faktycznie niedziałającej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, LEX nr 799468). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 r. wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/05 (LEX nr 1405505) wskazał, iż to wnioskujący ma obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać więc w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04), zawierającymi m.in. informacje o wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. W ocenie Sądu, wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Co prawda, we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Skarżący wskazał jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać dla niego niezwykle ciężkie skutki, w szczególności nie posiada kwoty objętej decyzją i nie jest w stanie w żaden sposób uiścić tej kwoty, a z jego emerytury prowadzona jest egzekucja, to Sąd rozpatrując przedmiotowy wniosek uwzględnił nie tylko jego treść, ale miał również na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 p.p.s.a., w których znajdują się dokumenty złożone przez Skarżącego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie i zgromadzone w toku rozpatrywania tego wniosku, obrazujące jego aktualną sytuację majątkową. Postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Należy przy tym zauważyć, że jakkolwiek wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ocenie według innych kryteriów, to jednak niewątpliwie zawiera pewne dane obrazujące sytuację finansową Skarżącego. Wskazać należy, że z analizy dokumentów załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że Skarżący jest osobą niepełnosprawną, prowadzi sam gospodarstwo domowe, utrzymując się jedynie z emerytury w kwocie 1.078,75 zł netto (po uwzględnieniu dokonywanych potrąceń egzekucyjnych w kwocie 463,16 zł). Skarżący nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, nie posiada jakichkolwiek oszczędności. Saldo posiadanego przez niego rachunku bankowego na dzień 21 maja 2018 r. było ujemne i wynosiło 1.418,75 zł. Skarżący nie posiada również papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności oraz przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Posiada natomiast zadłużenie cywilnoprawne w łącznej kwocie 520.327,21 zł (stan na dzień 17 maja 2018 r.), będące przedmiotem prowadzonych egzekucji komorniczych oraz zaległości podatkowe w kwocie 21.605,89 zł (z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi), wynikające z zaskarżonej decyzji. Skarżący poza zakupem wyżywienia i leków, ponosi także opłaty za mieszkanie, media i usługi telekomunikacyjne w średniej miesięcznej wysokości 1.081,54 zł, których uiszczanie zwiększa saldo zadłużenia w rachunku bankowym- w okresie od 2 lutego 2018 r. do 21 maja 2018 r. zadłużenie Skarżącego względem banku wzrosło o kwotę 833,33 zł, tj. z -585,42 zł do -1.418,75 zł. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zaistniałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaistniały zatem okoliczności uzasadniające udzielenie Skarżącemu ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...].