I SA/Gd 195/18

Dnia 11 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2017 roku, nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2017 roku, w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, C.J. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wyegzekwowanie decyzji narazi stronę na straty o nieodwracalnych skutkach tym bardziej, że nie posiada ona majątku, a wszelkie środki finansowe przeznacza na leki oraz opiekę nad chorym mężem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności należało mieć na uwadze jego wysokość, która w rozpoznawanej sprawie, liczona wraz z należnym odsetkami, wynosi ponad trzy miliony złotych, jak również sytuację majątkową skarżącej. Jakkolwiek wnioskodawczyni w złożonym wniosku nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej, niemniej jednak wynika ona z akt sprawy. Do akt postępowania, w związku z ubieganiem się przez skarżącego o przyznanie prawa pomocy, załączony został wniosek oraz dokumentacja obrazująca sytuację materialną wnioskodawczyni. Z analizy oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz z załączonych dokumentów wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonkiem, nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości i oszczędności (jej rachunek bankowy podlega zajęciu z tytułu zaległości podatkowych do kwoty 3.526.796,92 zł), małżonek skarżącej także nie posiada majątku. Małżonkowie zamieszkują u córki i zięcia, ponosząc opłaty za zużycie energii elektrycznej i wody w kwocie około 571 zł miesięcznie, zaś w pozostałych kosztach utrzymania nieruchomości partycypują sporadycznie, tj. jedynie wówczas, gdy posiadają wolne środki. Źródłem utrzymania małżonków są emerytury, których łączna wysokość, po uwzględnieniu potrąceń egzekucyjnych, wynosi 5.551,58 zł netto miesięcznie. Małżonkowie ze względu na stan zdrowia ponoszą wydatki na zakup koniecznych leków i środków medycznych (w okresie od 7 marca do 17 kwietnia 2018 r. na ten cel przeznaczyli kwotę 486 zł). Ponadto małżonek skarżącej choruje na nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, jest po dwóch udarach mózgu oraz cierpi na otępienie typu alzheimerowskiego, wymaga specjalnej diety, rehabilitacji i stałej opieki. Mając na względzie przedstawioną powyżej sytuację materialną i rodzinną strony, jak również biorąc pod uwagę wysokość kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji nie może ulegać wątpliwości, że jej egzekucja groziłaby pozbawieniem skarżącej znacznej części, dochodów, które dodatkowo przeznaczane są nie tylko na potrzeby skarżącej, ale także wykorzystywane są w celu zaspokojenia potrzeb zdrowotnych jej małżonka. W obecnej sytuacji materialnej skarżącej, utrata choćby części środków pieniężnych stanowiłaby niewątpliwe istotną dla skarżącej i jej małżonka dolegliwość, uniemożliwiając zaspokojenie podstawowych potrzeb materialno bytowych. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wykonanie decyzji zobowiązującej podatniczkę do uiszczenia kwoty pieniężnej będzie wywierało dotkliwe skutki finansowe dla samej strony oraz jej małzonka, które nie mogłyby zostać odwrócone przez ewentualne wygranie sporu sądowego i zwrot wyegzekwowanego świadczenia. Konieczność przeznaczenia skromnych środków na spłatę zobowiązania podatkowego zamiast np. na potrzeby nabycia niezbędnych leków czy żywności, mogłoby także doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków w postaci pogorszenia stanu zdrowia małżonka wnioskodawczyni oraz zagrożenia egzystencji samej skarżącej. Stanowi to zdaniem Sądu okoliczność uzasadniającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.