I SA/Gd 1753/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2014 roku postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPPr w dniu 27 lutego 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżąca spółka zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości (w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 3.198 zł) oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy osobie prawnej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia o majątku i dochodach skarżącej spółki oraz dokumentów dołączonych do wniosku (odpisów: tytułów wykonawczych z dnia 9 i 15 lutego 2018 r., upomnień z dnia 15 lutego 2018 r., zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 13 i 15 lutego 2018 r., zajęcia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z dnia 19 lutego 2018 r. i zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z dnia 14 lutego 2018 r.) wynika, że ubiegły rok obrotowy spółka zakończyła stratą w wysokości 334.024,91 zł (przy przychodach w wysokości 187.712,49 zł i kosztach ich uzyskania w kwocie 521.737,40 zł), bilansowa wartość jej środków trwałych na dzień 31 grudnia 2017 r. wynosiła 0 zł, jej majątek stanowi działka o powierzchni 7.252 m2 zabudowana budynkiem z halą produkcyjną i częścią biurową, magazynem, wiatą i placem magazynowym oraz portiernią, zamortyzowane maszyny i narzędzia, zestawy komputerowe (5 sztuk) oraz samochód [...] z 2006 r. Spółka nie posiada żadnych środków pieniężnych, posiada natomiast zaległości podatkowe oraz zadłużenie względem ZUS, dochodzone w drodze egzekucji, w ramach których zajęto wierzytelności z jej rachunków bankowych, wierzytelności pieniężne od jej kontrahenta oraz nieruchomości (prawo użytkowania wieczystego nieruchomości). Kwota egzekwowanego zadłużenia na dzień 15 lutego 2018 r. wynosiła 11.529.285,47 zł. Składały się na nią należności wobec organu podatkowego w wysokości 11.484.543,47 zł oraz wobec ZUS w wysokości 44.742 zł. Spółka nie wywiązuje się terminowo z uiszczania bieżących składek na ubezpieczenie społeczne – z tych względów została wezwana (upomnieniami z dnia 15 lutego 2018 r.) do uregulowania zadłużenia w łącznej kwocie 5.966,24 zł. Nadto, jak wskazała, utraciła płynność finansową i nie uiszcza wymagalnych zobowiązań finansowych względem pracowników, kontrahentów i dostawców mediów. W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy spółka oświadczyła, iż nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani rzecznikiem patentowym. Sytuacja finansowa spółki była już przedmiotem oceny w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 622/17 i I SA/Gd 623/17, w której prawomocnymi postanowieniami z dnia 11 sierpnia 2017 r. przyznano jej prawo pomocy w zakresie całkowitym. W ocenie referendarza sądowego przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne, poparte załączonymi dowodami, pozwalają uznać, iż skarżąca spółka nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania również w niniejszej sprawie. Świadczy o tym ujemny wynik finansowy, niemożność dysponowania posiadanym majątkiem, rozmiar posiadanego i egzekwowanego zadłużenia oraz brak zasobów finansowych. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca spółka wykazała zasadność złożonego wniosku i – na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.