I SA/Gd 1751/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2013 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPPr z dnia 4 maja 2018 r., ponowionym w dniu 4 czerwca 2018 r., "A" zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie do przepisu art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – zwanej dalej p.p.s.a. – osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań można zwolnić od kosztów sądowych tylko w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma realnych możliwości finansowych ich poniesienia. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Z oświadczenia spółki o majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dokumentów źródłowych przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego (odpisów: bilansu na dzień 31 grudnia 2017 r., rachunku zysków i strat za 2017 r. i za okres od 1 stycznia do 31 maja 2018 r., CIT-8 za 2017 r., zestawienia obrotów i sald za okres od 1 stycznia do 31 maja 2018 r., wyciągów z rachunku bankowego za okres od 1 marca do 30 maja 2018 r.) wynika, że spółka ostatni rok obrachunkowy zakończyła stratą w wysokości 4.231,09 zł, stratę w tej samej wysokości wykazała w zeznaniu podatkowym za ubiegły rok (przy przychodach w wysokości 44.625,91 zł i kosztach ich poniesienia w kwocie 48.857 zł), na dzień 31 grudnia 2017 r. posiadała środki trwałe (środki transportu) o wartości bilansowej 1.813.01 zł, towary o wartości 21.529,80 zł i środki pieniężne w kwocie 1.194,99 zł, jej zobowiązania krótkoterminowe stanowiły kwotę 48.573,15 zł. W okresie od 1 stycznia do 31 maja 2018 r. spółka także nie wypracowała zysku, ponosząc stratę w wysokości 1.182,08 zł, jej zobowiązania względem dostawców wynosiły 44.220,16 zł, zaś posiadane przez nią należności od odbiorców opiewały na kwotę 42.567,64 zł. Na dzień 30 maja 2018 r. spółka nie posiadała żadnych środków pieniężnych na prowadzonym dla niej rachunku bankowym, którego saldo było ujemne i wynosiło – 10,71 zł. Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, uznano, iż spółka wykazała, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Świadczy o tym nieuzyskiwanie dochodów oraz nieposiadanie zasobów finansowych, z których wnioskodawczyni mogłaby uiścić koszty sądowe w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.