I SA/Gd 169/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi R.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 27 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) z dnia 30 sierpnia 2017 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty z dnia 3 lipca 2017 r. w kwocie 6.000 zł na poczet zaległości podatkowych podatnika R.J. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. w kwocie 5.021,73 zł oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie 978,27 zł. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że decyzją z dnia 8 marca 2016 r. Naczelnik US rozłożył panu R.J. zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od lipca do grudnia 2014 r. oraz od stycznia do grudnia 2015 r. w łącznej kwocie należności głównej 253.116,37 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 13.564 zł na 24 raty. Terminy płatności rat zostały ustalone i wyszczególnione w decyzji. W dniu 3 lipca 2017 r. podatnik wpłacił na konto urzędu skarbowego kwotę 6.000 zł tytułem spłaty 14 raty podatku wynikającej z ww. decyzji. Organ ustalił jednak, że wpłata została dokonana po terminie płatności raty, który zgodnie z decyzją przypadał na dzień 30 czerwca 2017 r. W związku z tym dokonana wpłata nie została zaliczona na poczet 14 raty wynikającej z ww. decyzji, a zgodnie z art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm.), dalej O.p., na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Na podstawie art. 49 § 2 O.p. odsetki od zaległości naliczone zostały od dnia następującego po dniu, na który przypadał termin płatności zaległości, tj. od dnia 27 stycznia 2015 r. Organ zaznaczył, że podatnik w żaden sposób nie udowodnił podniesionej w zażaleniu okoliczności, iż przelew zlecony został w dniu 30 czerwca 2017 r. W aktach sprawy znajduje się wtórnik zlecenia płatniczego, z którego wynika, że datą obciążenia rachunku bankowego podatnika jest dzień 3 lipca 2017 r. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, dokonane przez organ pierwszej instancji zaliczenie wpłaty było prawidłowe. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie pan R.J. wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Naczelnika US oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: art. 62 § 1, § 4 oraz art. 55 § 2 O.p. w zw. z art. 60 § 1 pkt 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie zaistniałych w niniejszej sprawie wątpliwości dotyczących przepisów prawa (art. 60 § 1 pkt 2 O.p.) i okoliczności faktycznych dotyczących daty dokonania zapłaty raty na niekorzyść skarżącego; art. 217 § 1 pkt 4 i 5 i § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku prawidłowego uzasadnienia. W uzasadnieniu skargi zarzucono dodatkowo naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez błędne ustalenie, iż wpłata została dokonana w dniu 3 lipca 2017 r. Skarżący podniósł, że przelew kwoty 6000 zł zlecił w dniu 30 czerwca 2017 r. i jest to data dokonania zapłaty. Jeżeli przelew nie został zrealizowany w terminie np. został odrzucony przez bank z przyczyn niezależnych od podatnika, to nie powinien być on obciążany nieprawidłowym funkcjonowaniem systemu bankowego. Skarżący zarzucił, że dokonana przez niego wpłata błędnie nie została zaliczona zgodnie z jego wnioskiem na poczet raty wynikającej z decyzji Naczelnika US z dnia 8 marca 2016 r., a na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że wpłata kwoty 6.000 zł, podlegającej zaliczeniu, dokonana została w dniu 3 lipca 2017 r., potwierdza to bowiem znajdujący się w aktach sprawy dokument w postaci wtórnika zlecenia płatniczego. Wynika z niego, że datą obciążenia/wpłaty był dzień 03.07.2017r., a w dniu następnym nastąpiła autoryzacja i rozrachunek. Natomiast twierdzenia skarżącego, że przelew zlecił do wykonania w dniu 30 czerwca 2017 r., nie zostały w żaden sposób choćby uprawdopodobnione. W tej sytuacji nie można mówić o istnieniu jakichkolwiek wątpliwości co do daty dokonania wpłaty, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść skarżącego. Prawidłowo też organ określił konsekwencje dokonania wpłaty raty po terminie jej płatności. Zgodnie z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet, którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowych stosuje się art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Skarżący dokonując spornej wpłaty wskazał, że dotyczy ona 14 raty wynikającej z decyzji z dnia 8 marca 2016 r. rozkładającej zaległość podatkową na raty. Dyspozycja ta jednak nie mogła zostać wykonana, zgodnie bowiem z art. 259 § 1 pkt 2 O.p., skutkiem niedotrzymania terminu płatności raty jest wygaśnięcie decyzji z mocy prawa w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie płatności. Słusznie zatem organ dokonaną wpłatę zaliczył stosownie do dyspozycji art. 62 § 1 O.p. na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności i w proporcji, o której mowa w art. 55 § 2 O.p. Prawidłowo też odsetki naliczone zostały od dnia następującego po dniu, na który przypadał termin płatności zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za grudzień 2014 r., tj. od 27 stycznia 2015 r. Wynika to z art. 49 § 2 O.p., w myśl którego jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczonego podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej odroczeniem lub ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1-3 O.p. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), skargę oddalił.